YoungAngryTalent

Een Glimp van de Pragmatische Generatie

2010-09-22T14:42:00.001+02:00

Maankastelen

Welkom. Welkom in het bouwpakket dat wij onze wereld noemen. We zijn een kasteel aan het bouwen. Zo hoog als de maan. We hebben geen idee hoe ons kasteel er uiteindelijk uit komt te zien. Wij vinden dat prima, maar de mensen om ons heen meestal niet. Ze bestoken ons met vragen over de toekomst, het te bereiken resultaat en vallen ons lastig met lijnen en structuren. Terwijl wij gewoon maar wat aan het uitproberen zijn. Welkom in ons bouwpakket, de wondere wereld van de pragmatici.

We zijn al een tijdje bezig met onze maankastelen. Zo’n jaar of tien. We begonnen tijdens onze studie. Eenmaal afgerond, gingen we verder op de arbeidsmarkt. Daar lokten grote organisaties ons naar binnen met beloften over ontwikkeling, een individueel loopbaanpad en goede begeleiding. In MTV-achtige selecties werden we tot HIPO benoemd. We kregen een kroon op ons hoofd, een lease auto, een goed netwerk en een snelle carrière. Het schepte hoge verwachtingen. We besloten zo goed mogelijk ons best te doen. We pasten ons aan de wensen van de baas aan en deden alsof we alles wisten. Onze kwetsbaarheid is inmiddels ver te zoeken. Ook over wat er echt in ons hoofd omgaat hebben we geleerd onze mond te houden. We passen wel op. Het geknok om macht dat zich boven ons afspeelt spaart niemand. Zelfs geen jonge, popelende groentjes.

Dat is wel anders dan we verwacht hadden. Van onze ouders leerden we dat alles mogelijk is, als je er maar je best voor doet. Dat de wereld maakbaar is en dat wij aan het stuur staan. Op school kregen we beurten, om te vertellen over wat ons interesseerde. Ons talent stond centraal, ook als dat muziek of tekenen bleek te zijn. Sommigen van ons mochten zelfs naar speciale scholen. Scholen waar creativiteit, spelend leren en individuele ontwikkeling voor het eerst in de geschiedenis breder geaccepteerd werden.

Voordat dat we gingen studeren of werken namen we een jaartje vrij. Omdat het kon. De wereld in. Ontdekken wie je bent en wat je nu echt wilt. Met een rugzak op door Afrika, gechoqueerd door hongerige kinderen en onrechtvaardige dictaturen. We leerden kijken en een mening hebben. Een mening die telde.

We maakten ons los van de wereld en hielden alleen onszelf over. We speelden met tijd en met alle mogelijkheden die ons gegund waren. Eerst werken, dan genieten gaat niet op voor onze generatie. We staan zelf centraal en hebben geleerd dat het goed komt. Geldgebrek kennen we niet. We kunnen altijd wat van onze ouders lenen als we krap zitten. Heel veel leuke dingen doen, dat is ons motto. Tot we er bij neer vallen.

Lees hier het hele artikel...

Young innovation stories - deel I

2010-05-13T23:11:00.001+02:00

Young innovation stories - deel II

2010-05-13T22:12:00.001+02:00

generatie Y thuis op de werkvloer

2009-06-22T13:00:00.001+02:00

http://www.youtube.com/watch?v=-hbdVVOe2JQ

iedereen wil ze

2009-06-06T11:42:00.003+02:00

Sinds ik terug ben valt me op dat iedereen ineens meer interesse heeft in een thema waar ik al wat langer mee bezig was: twintigers.

Leuk! Eindelijk, meer aandacht voor mijn generatie. Meer aandacht voor jong talent, meer aandacht voor een groep startende arbeiders die haar weg maar moeizaam lijkt te vinden.

Zo ook op een bijeenkomst waar ik laatst was. Ik deed mee aan een generatiedialoog, die georganiseerd werd door een bureau dat zich inzet voor twintigers. De intentie was om 'ouderen' (boven de dertig) te laten praten met jongeren (onder de dertig). Zo zou er iets (anders?) ontstaan. De sessie had een naam met het woord Twitter (iets dat leek op dialoog in de twitterzone) erin en insinueerde dat we met z'n allen gingen twitteren. Nu ben ik zoiezo als geen voorstander van het meegaan met elke hype die er is, maar dat laat ik even achterwege voor nu.

Terug naar de workshop, twitteren dus. Een workshop van korte duur, van snelle rondes. Dat spreekt aan, ik geef toe. Alleen het gewenste effect bleef uit.

Het werd een workshop met weinig inhoud, veel structuur met vooral veel aanwijzingen door de workshopbegeleiders. Terwijl twitter juist een open community is. Waar iedereen mee kan praten, met iedereen contact kan zoeken vrij kan verbinden. Door de vele instructies en opdrachten werd het een workshop met weinig ruimte voor dialoog, terwijl dat juist de intentie was. Hmmmmm.

Mijn vermoeden is dat steeds meer mensen beginnen in te zien dat twintigers wel wat meer kunnen brengen dan alleen een frisse jonge honden blik. Dat hun omgang met media, markt en elkaar daadwerkelijk anders is en wellicht wat kan betekenen voor de rest van het bedrijfsleven. En ik ben blij. Wat iedereen wil ze (ons). En iedereen houdt zich er ineens mee bezig, twintigers. Eindelijk.

Wel ligt er een grote valkuil op de loer: na te gaan bootsen wat zij (wij) zo goed kunnen. Dat werkt niet. Er is namelijk een reden voor dat onze generatie twitteren heel makkelijk vind. Dat we snel met elkaar kunnen schakelen zonder uren te hoeven discussieren. Dat we goed naar elkaar kunnen luisteren zonder bij het eerste beste meningsverschil te denken dat onze idealen te grond in geboord worden. En dat vijftigers dat wellicht niet kunnen.

Als vijftiger vorm geven aan een 'twittersessie' wordt al gauw nep, gekopieerd en helaas ook weinig diepgaand. En komt de dialoog in plaats van wel, juist niet op gang. Omdat er zo hard geprobeerd wordt. Mijn tip aan de vijftigers (en alle anderen ook trouwens): blijf lekker jezelf, dat is goed genoeg. En mocht je in gesprek willen met twintigers, allochtonen of homseksuelen omdat je denkt dat er iets te halen is dat anders is, doe dat gewoon. Wie weet wat er ontstaat.

wijze dalai

2009-06-04T11:29:00.000+02:00

Geduld, ging het over. Precies op een dag dat mijn geduld op was. Op een dag dat ik met niet een maar twee verkeerde benen uit bed stapte. Dat mijn band lek was, de sleutels van de reservefiets kwijt waren, er iemand die met mijn lief mee zou rijden een kwartier te vroeg bij ons op de stoep stond en de ingang naar de Rai (fietsend) onvindbaar was.

Geduld. Het leren aanschouwen van je boosheid vanuit het hoekje van je geest.

Geduld. Het klaar staan voor lijdenschap omdat het nu eenmaal bij het leven hoort.

Geduld. Het kunnen zien dat de wereld groter is dan de stok waarmee je een klap krijgt.

Toen ik even zat en weer adem kon halen, drongen een aantal van zijn woorden tot me door. De dwaasheid van de ochtend (foolish, zou hij zeggen) raakte me. Waar gaat het over?

Mijn gedachten schoten naar een goede vriendin. Haar zusje heeft net een terminale diagnose gekregen. Mijn fietsproblemen vallen nu helemaal in het niets. Waar gaat het over?

Geduld. Een dwaze ochtend zakt snel weer weg met de beoefening ervan. Dan lijken de woorden van de lama wijs, zinvol, redelijk.

Maar wat de doen met geduld als je niet zeker weet of je naaste er vorig jaar nog wel zal zijn?

madrid

2009-06-03T11:24:00.001+02:00

De stad waar stiergevechten nog steeds on top of the agenda staan. Waar de keuken op een maandag avond tot 0200 uur open is. Waar verstedelijking onotkoombaar was. Waar de straten 'smiddags al naar gebakken ui ruiken. Waar zakenlui met slechts een agenda en een mobiel in hun hand over straat lopen. Waar goede warme lunch een paar euro kost, nog steeds. Waar de siesta heilig.

3 dagen lang hebben we er rondgelopen. Mijn zus en ik, Grieken in het Spaanse. De zon scheen op onze koppies, de warmte maakte ons loom. Wat voelden we ons thuis. Wat kunnen mediterrane wortels toch sterk zijn....

generatie y tip

2009-05-25T23:11:00.001+02:00

http://strawberryearth.com/

opluchting

2009-05-25T09:31:00.002+02:00

Zaterdagavond naar het festival aan de werf. Op de bonnefooi naar een voorstelling door jonge marokkaanse acrobaten geweest. Een uur lang met ingehouden adem gekeken naar hun sprongen, hun zang, hun simpele creativiteit en hun oprechte blik. Ik wist het allang maar toch was het een opluchting. Om te zien wat een mooie dingen marokkanen kunnen maken....

evenementenbureaus van de toekomst

2009-05-20T14:00:00.001+02:00

Al maanden kreeg ik uitnodigingen. En gister ging ik voor het eerst. Ergens op de Westerstraat, stond een groepje jonge vrouwen. De een in hakken, de ander in spijkerbroek. Hoewel het een paar minuten voor aanvang was, was de deur nog gesloten. Wachtend, in het zonnetje, stel ik mezelf voor. Op klokslag 8 komt de sleutelhoudster aangefietst. Boodschappentas van de Albert Heijn aan haar stuur, sleutel in de hand. Binnen een paar minuten staan we binnen. Routineus worden drankjes gemaakt (thee, spa en wijn). Er worden jassen opgehangen, tassen weggezet. Aan een lange houten tafel (eigendom van het bedrijf waar een van deze jonge vrouwen voor werkt) nemen we plaats, aan het hoofd onze gast, Laura Dufour van het Stijlbureau.

Dit initiatief is van drie van de jonge vrouwen die aanwezig zijn. Voor hun netwerk organiseren ze avonden waar ze ondernemende vrouwen voor uitnodigen, die iets willen vertellen over hun carierre. Dit schijnt de 7e bijeenkomst te zijn en ze zijn groeiende.

Er lijkt weinig voor nodig, de avond loopt ontspannen, bijna vanzelf. Hoewel er weinig structuur is krijgt onze gast maar weinig tijd om adem te halen. De vragen blijven komen en ze blijftze beantwoorden.

Tja, wat heb je ook nodig? Een leuke gast uit je netwerk, een lange tafel, een tas met drankjes en vrienden en bekenden die het ook leuk vinden om over hun carriere na te denken. Eingelijk best simpel. En de generatie Y doet het gewoon. Low key, intiem en praktisch.

Ik wens de evenementenbureaus van de toekomst veel succes.....

Generatie Y: onthyped

2009-05-19T14:38:00.001+02:00

Jongeren volgen op werkvloer mediagedrag ouderen. Generatie Y werknemers - privé grootgebruikers van online social media - gebruiken deze op het werk niet méér dan hun oudere collega's. Zij zoeken juist naar persoonlijk contact en begeleiding..... meer op http://www.logeion.nl/k/89/news/view/53468/140/Generatie-Y-onthyped.html

generatie Y tip

2009-05-19T13:34:00.003+02:00

blik op generatie Y en consumentengedrag

twitter

2009-05-19T13:10:00.004+02:00

Vol goede moed ben ik begonnen. Best leuk, de wereld vertellen over waar je mee bezig bent. Grappig ook, om te zien waar anderen mee bezig zijn. Dus ben ik lid geworden. gezocht naar vrienden en bekenden die er ook op zaten. Nu ben ik niet zo'n hele goede netwerker (de rest van mijn generatie schijnt dat wel te zijn, wederom volgens het laatste onderzoek dat naar kenmerken van mijn generatie is gedaan) dus heb zeker weten niet al mijn contacten orderlijk in een adresboek staan (de vraag is natuurlijk of het ordenen van je contacten iets zegt over of je een goede netwerker bent, maar dat bewaar ik voor een ander stukje).

Al zoekend naar medetwitters werd ik teleurgesteld. Weinig tot bijna geen. Wel krijg ik er steeds nieuwe onbekende vrienden bij. Zelfs mensen waar ik inhoudelijk (zeg werk, hobby of iets van deze orde) geen band mee heb zijn me gaan volgen (bijvoorbeeld michiel mulder gemeenteraadslid amsterdam). Best grappig maar of ik er waarde aan hecht? Nee.

Toch het liefst nog contact met mensen waar ik wel wat mee heb, dat is wat overzichtelijker. De wereld is namelijk al groot genoeg en in de brei van de onbekenden ga ik me alleen maar eenzamer voelen.....

jongetje van vijf

2009-05-18T15:10:00.004+02:00

Mijn vriend is tegen de veertig. Hij heeft net zijn baan opgezegd omdat deze hem niet beviel en is om zich heen aan het kijken. Op zeer digitale wijze is hij zich ook her en der aan het aanmelden: LinkedIn, Twitter en Hyves. Lekker bezig dus.
Gister zaten we tijdens het uitzoeken van een film samen op zijn blackberry een recensie te lezen. Er zat een filmpje bij. Met mijn generatie Y vakkundigheid liet ik hem snel ff zien dat je je youtube ook via je mobiel kunt bekijken. Zijn ogen gingen ervan glinsteren. Zou dat echt kunnen? Vanaf hier (in de kroeg) op mijn schermpje gewoon een trailer van de film kijken (die dus over 5 minunten in de zaal van die kroeg begon) ???? En toen was ie even stil. Aan het denken, denk ik. Toen kwam het: kan het ook met twitter? Zijn grote ogen, zijn glimmende pupillen en de grijns in zijn ogen logen er niet om. Een jongetje van vijf. Heerlijk.
Sommigen worden bang van de technologische revolutie. Altijd en overal verbonden zijn. Nooit meer buiten hoeven te komen. Overal en altijd vindbaar zijn.
Ik werd er gister heel blij van. Waren we toch maar vaker een jongetje van vijf....

doelen

2009-05-12T17:26:00.003+02:00

vandaag zei iemand tegen me: jij kunt ook niet gewoon spaans leren, jij moet dan ook meteen een examen halen. en het klopt. ik wilde graag spaans leren en goed. dus om het ook door te zetten had ik een doel nodig, net even wat hoger dan ik aankan. prima recept om lekker gemotiveerd te blijven. dus ben ik hard aan het studeren. en staat het bloggen weer even op een laag pitje.

vrijdag is het zover. dan ga ik het hopelijk halen. en vanaf vrijdag heb ik me ten doel gesteld weer wat vaker te bloggen. nog een doel erbij....

wat zou het leven toch zijn, zonder doelen ;)

weg

2009-05-11T17:35:00.000+02:00

even in italie geweest. wat een feest.

wijn, pasta, zon en zonnerbrillen.

een waar genot voor oog, maag en smaakpupil.

een paar dagen terug kwam ik weer terug.

in de trein begon het te hagelen en mijn aansluiting was toch wat laat.

maar door de regen kwam toch de zon weer.

en de eendjes zwommen rond met hun kleintjes achter zich aan.

het mei en toch nog lente. wat een feest.

twintigers

2009-04-27T16:02:00.004+02:00

Er komt veel langs over marketing en presentatie, als je stappen zet in een productiewereld. En er is veel theorie, natuurlijk, over hoe je dit moet doen. De meeste methodieken die je aangereikt krijgt en, eerlijk is eerlijk, die ik zelf ook aangereikt heb, gaat het om het zo concreet en duidelijk mogelijk wat je aan het doen bent, hoe je het aan doen bent, voor wie het bestemd is en wat het eindpunt moet zijn.

Nogal wat structuur dus.

In mijn gesprekken met anderen vertel ik over HET boek wat we aan het shrijven zijn: twint|tigers.

Het boek gaat over dolende twintigers, hun levensvragen en hun reflecties.

Het is bedoeld voor andere twintigers. Het doelt op herkenning en opluchting. Het doelt op het vertellen van mijn verhaal, ons verhaal. Dat is alles. Meer niet en ook niet minder.

Vaak wordt ik bevraagd. Over hoe dan, wat dan, waarom dan.

Aan de reactie van anderen merk ik dat ik het het niet goed genoeg kan vertellen. Misschien ook wel omdat ik het niet goed weet. Het ging gewoon zo, eigenlijk heel praktisch: mensen vonden mijn weblog leuk en mijn verhalen in trainingen. Ik zag dat ze sterker werden, toen ze luisterden naar elkaars verhalen. Dat ze opgelucht keken als ik wel eens vertelde dat ze niet de enige waren die zich zo 'los' voelden. Toen zeiden een paar mensen: waarom zet je het niet op papier? Toen zei mijn Ex, goh, daar ben ik ook mee bezig. Toen zeiden we leuk, laten we het samen doen. Nu blijkt dat we het kunnen. We hopen dat een uitgever dat ook vind. En misschien wat later ook een hele hoop twintigers.

Dat zijn de enige redenen. Meer heb ik niet. Diper en verder dan dat gaat het gewoon niet.

Goh, zou ik twintiger zijn???

U

2009-04-22T12:58:00.005+02:00

Gister was ik in gesprek over het boek, twintigers. Doordat ik het een beetje moest verkopen, presenteren, vertelde ik over de zin van het boek. Ik legde uit dat onze generatie, de twintigers, vanuit jeugdigheid en frisheid veel kunnen betekenen voor andere generaties. In het bedrijfsleven, het dagelijks leven, het maatschappelijk leven. En dat,doordat we af en toe een beetje van god los zijn (internetvolle en kerklozen kinderen die we zijn) we ons niet te veel aan zaken hoeven te verbinden om iets voor elkaar te krijgen.

Noodsein!!! In mijn hersenen gaat een rood lampje branden, er rinkelt een alarmbel af. Jeugdigheid, frisheid.... Ik val stil.
En moet denken aan de postbode die ik heel even daarvoor de weg heb gevraagd. En die mij vriendelijk aansprak met u: "als u de eerste naar links gaat....".
En aan die meid dit gister dat kastje kwam halen wat ik op marktplaats had gezet. "Wat woont u hier leuk...!"
En aan een van mijn vriendinnen, die toen ik haar weerzag na een tijdje reizen, wist uit te spreken: "goh, je kunt wel zien dat je gereisd hebt, je ziet er ouder uit..."
En aan mijn lief die laatst een (weliswaar lief, maar toch) grapje maakte over mijn rimpels.
Toen ik aan mijn gesprekspartner bekende wat er aan de hand was, schoot hij te hulp. "Je bent toch hou oud je je voelt?"
Tja...
Vrouwen schijnen te pieken rond hun dertigste. Op carrieregebied (net voor of na de kinderen), op emotioneel gebied (hormonen die zich dan eindelijk voor een tiental jaren stabiliseren) en op seksueel gebied.

Volgende maand is het zover. Dan ga ik mijn laaste jaar als twintiger in, voordat ik dertiger wordt. '
Ben ik aan het pieken of moet het nog komen? Ik weet het niet.
Naar, dat je weet wat een piek was, pas als je hele curve hebt gehad.
Ik weet wel het volgende: ondanks mijn rimpels en de U die ik her en der naar mijn hoofd gesmeten krijg, voel ik me nog steeds fris en fruitig..... en dat ga ik het hele komende jaar (én het jaar erop) ook lekker zo houden... Ik hoop dat mijn gesprekspartner gelijk had....

amsterdamse yuppen

2009-04-16T14:50:00.006+02:00

Van Rio naar Amsterdam. Wat een cultuurschok.

In Rio geven ze elkaar te eten, ook als ze zelf niks hebben.

Ze drinken bier, ook als ze het niet kunnen betalen.

Ze lachen naar je, ook als ze geen tanden hebben.

In Amsterdam snijden ze je af op de fiets.

Smijten ze de daghap op je tafel.

En kijken ze je raar aan als je glimlacht naar iemanddie je niet kent.

Gister viel ik met mijn fiets, op straat. In Amsterdam. In een net vernieuwde wijk, vol met hippe appartementen. Waar yupperige, jonge Amsterdammers wonen. Geen goede plek om te vallen dus.

Best hard viel ik, zowel de tegenligger (ook fietser) als ik schrokken nogal van onze onbedoelde frontale collisie. Ik bleef daarom even zitten op de grond, om te voelen of alles er nog wel aanzat.

En binnen die paar seconden gingen maar liefst 5 deuren open. Daar renden ongeruste Amsterdamse yuppen uit, vragend of ze konden helpen of een ambulance moesten bellen.

Ik ben maar snel weer rechtop gaan zitten. Om te voorkomen dat er nog meer ongeruste yuppen naar buiten zouden sprinten. En heb me voorgenomen niet te vergeten een open blik te bewaren. Want zelfs in een stad als Amsterdam kun je verrast worden.....

wat ik ben

2009-04-15T15:36:00.002+02:00

Laatst heb ik me aangemeld bij een netwerk voor ondernemers, in Amsterdam. Gewoon, om eens een andere plek te hebben om te werken dan thuis. En om interessante mensen te ontmoeten die min of meer hetzelfde als ik aan het doen zijn. En om werk te krijgen of te geven. Al die dingen die bij een netwerk horen. Leuk!

Totdat ik in de knoop kwam. Want bij mijn profiel moest ik iets invullen wat ik niet zomaar paraat had. Mijn rol (in dit geval gewoon een leukere naam voor functie of beroep) invullen wat ik deed. Nou heb ik tijdens allerlei cursussen in een ver verleden zelf geleerd maar ook aan anderen geleerd (wat een geleerdheid toch...) dat je hier kort en duidelijk in moet zijn, SMART, AIDA, je eigen merk, of zelfs iets met een lift in elkaar moet knutselen.

Uhm. Ja. Zo'n twee jaar geleden lukte het prima. Met 1 baan en 1 hobby kun je best makkelijk bondig blijven. Maar wat te doen op het moment dat je besloten hebt je leven in of op te vullen met van alles en nog wat zolang het maar aan het criterium ik moet het leuk vinden om te doen voldoet? Daar af en toe per toeval geld mee verdient en dan ook nog eens blijkt dat het veel (heel veel) meer dingen zijn dan wat je gestudeerd hebt, je intellectueel uitdaagt en bij je drijfveren past? Gewoon omdat je ook schrijven, interviewen, lezen, spaans leren, sap maken, training geven, congressen bedenken, massages geven, coachen, koken, kopen en verkopen, meubileren, onderhandelen, anderen helpen etcetcetc leuk vindt.

Ik heb het mezelf makkelijk gemaakt. En onder het kopje 'rol' ondernemer gezet. Hoewel ik me bewust ben dat het niet de lading dekt.* Maar nadenken over welk label dan wel bij me zou passen valt nou net niet binnen de categorie 'leuk om te doen'.

* Zie hier een aantal referenties:

Ondernemer volgens van Dale: iemand die een bedrijf voor eigen rekening uitoefent

Ondernemers volgens wikipedia: een persoon die als doel heeft zich een inkomen te verschaffen door met een bepaalde combinatie van arbeid, kapitaal en kennis een bedrijf te leiden of in stand te houden

Ondernemer volgens de wet: iemand die een duurzame organisatie van kapitaal en arbeid die door deelname aan het economisch verkeer beoogt winst te behalen

druk

2009-03-31T00:27:00.001+02:00

Druk. Een staat van zijn die ik goed beheerste, net zoals meer twintigers om mij heen. Logisch. Aangezien ik er vaker wel dan niet in verkeerde.

Bellen en mailen tegelijk. Bellen en rijden tegelijk. Een zakelijk gesprek afhandelen en een smsje sturen: tegelijk. Ik wist altijd precies hoeveel tijd er nodig was om tussen werk en mijn te eten arriverende bezoek een bijzondere maaltijd aan te schaffen en op tafel te zetten. Hoeveel tijd ik nodig had om nog voor de bioscoopvoorstelling van 21.15 nog te kunnen eten en een snelle maar nog wel voldoende calorieverbrandende sportschoolsessie te houden. Mijn gemiddelde dag. Heerlijk!

En toen ging ik op reis. 5 maanden zonder eisen, bepalingen, voorwaarden en verwachtingen. Met mijn spirituele, vooraf bepaalde voornemens onder de arm:

a. leven in het moment

b. op zoek naar vrijheid en nieuwheid

c. blijven of gaan op basis van verlangen

Langzaam, je raadt het al (of hebt mijn weblog goed in de gaten gehouden), ben ik ontwend, afgekickt....

Nu ben ik terug. In mijn oude wereld. Met een nieuw, nog wat onwennig ritme.

Dag in dag uit span ik me in om het oude vertrouwde en het nieuwe geleerde te combineren. Om zonder agenda te leven in een wereld die minimaal 3 en maximaal 64 weken vooruit is gepland ( privé en zakelijk). Om te genieten van het moment, terwijl de telefoon aan het rinkelen is. Om uit te zoeken welke voorstelling leuker is, terwijl de kaartjes uitverkocht raken.

Ik heb het er maar druk mee...

recessie

2009-03-30T11:29:00.004+02:00

Zelfs tijdens het reizen was er geen ontkomen aan. Hoe ik ook mijn best heb gedaan om alles rond de verslechterende economie te vermijden, toch heb ik het mogen aanhoren.
Hoe de banken in aan het storten waren. Hoe de overheid keer op keer moest ingrijpen. Hoe het kapitalisme ons in de steek aan het laten was. Hoe grote aantallen mensen ontslagen werden. Hoe je niet meer aan de bak kon komen. Hoe bang ik wel niet zou moeten zijn als kleine zelfstandige om terug te keren in een dalende economie.
Een beetje afwachtend kwam ik terug, nieuwsgierig naar wat ik zou aantreffen in de wereld die ik achter mij had gelaten.
In de buurtkroeg speelde een bandje. In mijn favoriete restaurantje moesten we gewoon weer reserveren omdat het zo druk was. De onderburen hadden net dat (inmiddels tweede) nieuwe huis gekocht. Oud collega's waren ook voor zichzelf begonnen. Vriendinnen zetten hapjes met dadels en prosecco neer als ik over de vloer kwam en bij de sportschool is nog steeds een wachtlijst.
Weinig veranderd. Gelukkig maar, want het is fijn om na lange tijd weer te mogen nestelen tussen wat oude vertrouwde takjes.
Weing veranderd. Ook wel jammer eigenlijk. Want er is wel degelijk iets veranderd in onze wereld. En daar zullen we wel degelijk ooit de prijs voor moeten betalen.
Is het niet zo dat we het toch anders moeten gaan doen om ooit anders te worden?

ploeteren

2009-03-28T11:04:00.001+01:00

Wat heb je nodig om weer terug te komen in een systeem wat verder is gegaan zonder jou?
Als ik heel eerlijk ben, weet ik het niet zo goed. Al ruim twee weken duurt mijn zoektocht en eruit ben ik zeker nog niet. Ik voel me nog steeds een reiziger, maar het verste reisje wat ik maak is met de NS naar Meppel. Ik sta nog op zomerstand en toch loop ik maar met handschoenen aan omdat mijn vingers er zowat afvriezen. Ik sta op om 09.00 uur en voel alsof het 06.00 uur is. Ik zweef, daar waar anderen om mij heen aan het rennen, werken, organiseren, plannen zijn.
Natuurlijk zijn er voldoende 'ontlastende' factoren, die uitleg geven voor mijn op hol geslagen staat van zijn. Het weer wat zo anders is, de dozen met spullen die ik nog steeds niet helemaal uitgepakt heb, Zeeburg, waar ik nog niet aan gewend ben en mijn stadje Utrecht wat ik heel erg mis, een antibioticakuur die zwaarder uitpakte dan verwacht....
Maar toch. Wat is er aan de hand? Wat maakt dat ik, die altijd en overal wel weer kan aarden, mijn voeten maar niet op de grond krijg?
Is het systeem Nederland dusdanig veranderd in die 5 maanden afwezigheid of ben ik het, die zoveel anders is geworden? En waar zit mijn aansluiting ook alweer, mijn verbinding?
De analyticus in mij blijft aan de slag, zoekend naar oorzaak en uitleg van de situatie. Maar soms, en misschien wel vaker, en misschien eigenlijk wel altijd, is er geen oorzaak aan te duiden. En zijn de dingen gewoon zoals ze zijn. En moet je gewoon maar even rondploeteren om weer je eigen weggetje te vinden.
Ploeteren: waden in modder of vuil; zwoegen.
Ik hou niet van ploeteren. En al helemaal niet in de modder....

kloppend hart

2009-03-18T10:10:00.000+01:00

Mijn hart klopt harder als ik aan 'thuis' denk. Wat is het, waar is het? Zo lang op afstand...Hoe zal het zijn om terug te komen in een wereld die gewoon verder is gegaan? Om weer in een vast patroon te stappen? Om geen reiziger meer te zijn? Mijn hart klopt harder als ik denk aan vertrek. Wat zal ik het missen: dag in dag uit kunnen besluiten waar ik naartoe wil, wat ik wil doen, wil laten en wil zijn. Nieuwe prikkels, mensen en gevoelens. Bijzondere plekken, vernieuwende impulsen. Zeeen van tijd. Reflectieve, lege, volle, angstige of vrije momenten. Mijn laatse bestemming heb ik als de meest levendige, indrukwekkende, bij mij passsende ervaren. Wat zal ik het missen: de gekoelde kokosnoten die in drie hakbewegingen voor je open worden geslagen. De spierwitte stranden, licht gekoeld door omringende palmen. De in hangmatten schommelend ondernomen boottochten op het donkere, mysterieuze water van de Amazone. De kleurrijke Brazilianen, afstammelingen en mistozos van vrijwel elk volk op onze aardbol. De trommelende handen, zingende monden en rap stappende voeten van de samba. Meer dan voldoende zal ik achterlaten, zonder het ook maar even te missen: de continue zoektocht naar bijzondere plekken, intrigerende bestemmingen. De terugkerende integratie met mensen die op mijn pad kwamen. De oppervlakkige gesprekken. De aandacht voor voedsel, wat wel of niet zou zorgdragen voor diaree of eindeloze kotspartijen. Keer op keer mijn plekje moeten vinden in een (weer!!!) nieuwe context. Het constante gebrek aan het bijzijn van iedereen die ik zo liefheb. Aan vertrouwdheid, wederkerigheid, een vanzelfsprekend gesprek. Mijn hart gaat harder kloppen. Eindelijk. Ik ga weer onder 'mijn' mensen zijn.

quente (heet in het portugees)

2009-02-18T10:13:00.000+01:00

We komen samen, eindelijk, aan in Salvador. Na een paar dagen tussen de palmen, kreeften en mangroves op een onbereikbaar en zeer bezienswaardig eiland, zijn we weer terug in de stad…
Pelourinho, in het verleden slavenmartelpost en in het heden hart van de afrobraziliaanse sambabands, maakt zich klaar. Hoewel Carnaval al is begonnen, wordt er nog een hoedje op iemands hoofd genaaid, een kraampje gepoetst en een bord geschreven met dikke blauwe stift: Capirinha: Rs 5,-.
’s Avonds wandelen we mee met de stoet, ons eerste blokko. Olodum bestaat uit zo’n 150 trommelaars (waarvan 3 vrouwen) en 5 zangers (waarvan 1 vrouw). Niet meer, niet minder. Met duizenden lopen we achter ze, voor ze, naast ze. We stappen voorts in de ritme van samba. Het ruikt naar zweet, huid en bier. Wiegend met hun heupen lopen ze (wij nog lang niet, toeristen die we zijn) routineus het parcours af. Het regent. Niemand trekt zich het aan. Handen gaan omhoog en verwelkomen zwaaiend de verkoelende druppels. Een touwbewaker (binnen het touw lopen de betalers; herkenbaar aan een t-shirt dat als entreekaartje fungeert, buiten het touw de ‘meelopers’ en wie in of uit gaat wordt bepaald door een touwbewaker) smeekt me om een slok bier. Hij is al 5 uur aan het lopen. Naast mij hurkt een meisje en plast op straat, midden tussen de stoet. Vanaf de kar worden gadgets naar de mensenmassa gegooid, handen grijpen in het wild om de goederen te vangen. In de vrouwen wc’s van de kar mag je als betaler plassen. Er wordt geduwd, gevochten en gesnoven.
Overal glinsterende blote buiken, eindeloos dansende voeten, non stop zingende monden, trommelende stokken. Verkopers met piepschuim koelers willen hun bier kwijt. Gelada, gelada. Carnaval hier is alles behalve gelada. Onvermijdelijk. Onvergetelijk. Quente….

legal

2009-02-10T10:14:00.000+01:00

Legal is waarschijnlijk de meest gebruikte uitdrukking in Brazilie. Overal waar ik kom, hoppend van groen en paradijselijk eiland naar vochtig en benauwend regenwoud, naar te dicht bevolkte, hoopvolle stad, naar eindeloos palmstrand, hoor ik het woord, vaak al in de eerste paar zinnen, vallen. Legal. Een land met de 8e grootste economie op de wereld. Tevens het land waar het woord sloppenwijk geboren moet zijn. Brazilianen. De verschrikkelijk rijke minderheid uitgezonderd, hebben ze het niet altijd even makkelijk. Volwassenen dromen dagelijks van onze (blanke rijkheid). Het weerhoudt ze niet van hun dagelijkse, grijsachtige glimach. Ook niet van het maken en dansen van samba. Ook niet van een vriendelijk, wel bedoeld "What's your neimi?" Ook niet van het slapen, slapen, slapen en in hun hangmat hangen..... De kinderen. Te kleine lijfjes en te oude gezichten. Ze rennen rond over de rotsen en het zand, het strand en de golven hun speeltuin. Ze maken speelgoud van vuilnis en halen het niet in hun hoofd om je geld of wat anders te vragen. Ze pakken je hand vast als je weer gaat, na een paar dagein in hun dorp. Ieder die je vraagt wat ze van (hun) Brazilie vinden (in tegenstelling tot 10 jaar geleden waarin iedereen naar het rijke Westen wilde, heb ik me laten vertellen) geeft hetzelfde, unanieme antwoord: LEGAL. Legal betekent COOL. Ik ben het met ze eens.

terzake

2009-01-27T21:44:00.010+01:00

Een reis van 5 maanden. Door een continent van 17.819.100 m2 waarvan ik pakweg op zijn best 0.1 % van gezien zal hebben. Te zeggen dat ik het heb leren kennen, zou een leugen zijn. Toch doe ik een goede poging. Van bestemming naar bestemming, vragend aan andere reizigers, locals en lezend in mijn LP (wat mij betreft altijd als laatste resource) kom ik tot die puntjes op de kaart die ik graag gezien wil hebben. Van het een naar het ander, pas ik een bus, trein, auto, jeep, ferry, vissersboot, of vliegtuig. Soms loop ik het, met name als het een grens betreft.
Met ruime 3 maanden erop zitten, blik ik (al) af en toe terug. Op de momenten die een indruk achter hebben gelaten, die me geraakt hebben. En hoewel ik (nog) druk bezig ben met het organiseren van mijn vervoer van doel naar doel, realiseer ik me dat de dingen die me echt geraakt hebben, geen bestemming waren, maar gewoon, zomaar onderweg langskwamen.

In een overvolle bus naar de grens geeft een jonge moeder haar kind staand in het gangpad zonder blikken of blozen de borst. Een man geeft me in de hete bergen wat coka, om op mijn benen te blijven staan. Op de markt reikt een bolle Boliviaanse mij haar eerst gebakken visje aan. Het doofstomme meisje wat mij in elke klas achtervolgt en hanenpoten in haar schriftje krast, zogenaamd kopierend wat ik op het bord zet. Ik slaap in een boomhut van een reservaat waar ik terechtkwam omdat ik ziek was en niet naar de volgende stad kon reizen. Er loopt een (echte) gaucho vlak langs ons over het plein, waar we om 06.30 uur sochtends staan te debatteren of we verder reizen of niet. Er zit een vlinder in het hostel in de wasserette, terwijl wij al de hele dag in de bloedhitte door een reservaat zijn gelopen. Er zwemmen twee dolfijnen langs net voordat we aanmeren in de haven met de boot die me terugbrengt naar het vaste land, na 4 dagen op een tropisch eiland.

Mijn oud directeur preekte vaak. Een van zijn preken luidde: wat wij als terzake zien is eigenlijk terzijde en het terzijde juist terzake. Hoewel ik het nog veel met hem oneens ben, begin ik dit, nu met wat eigen ervaringen erbij, te geloven. Wellicht dat ik niet op reis ben voor de bestemming, maar voor het pad op zich. En is het wel zo dat het doel niet hetgene moet zijn waar ik (en we) met z´n allen naar op zoek moeten zijn. De maanden die mij resteren, ben ik voornemens mijn doelen wat meer links te laten liggen, mijn reis wat meer te laten ZIJN. Met het risico dat wat terzijde was terzake wordt en daardoor weer terzijde...

kleine wereld

2009-01-25T01:03:00.003+01:00

In een kleine week tijd heb ik het gepresteerd om het grootste contrast tot nu toe van mijn reis neer te zetten. Nu, zittend in een hostel achter het internet, realiseer ik me dat het nauwelijks in mijn koppie past. Daarom wil ik het graag woorden geven...

Zaterdag: met een blauwe houten vissersboot meer ik aan in de baai. Het zand is wit, zo dun als stof. Het atlantische regenwoud doemt over het slaperige strand. De arendachtige vogels vliegen laag over het eiland, op zoek naar prooi. Het eiland bestaat uit 1.000 vaste bewoners.
Zondag: de zoektocht naar een hostel levert meer dan veel op. Een oudere visser, die me graag meeneemt ´s ochtends om krabben te vangen. Ik doe een poging tot surfen en mag tot mijn verbazing gewoon zomaar een board mee de zee in. Na een gevecht van een uur geef ik toe dat deze golven mijn beginner-surfer-niveau te veel zijn.
Maandag: een lange wandeling over het verlaten strand en een duik als enige in een baai de grootte van de IJhaven. De boot naar de haven. Zes uur wachten op een guur busstation, bellend met de ABN AMRO die mijn pinpas mag blokkeren omdat er maar liefst ¢ 1700 van mijn rekening is gehaald via de, blijkbaar vrij populaire, skimtechniek.
Dinsdag: ik kom om 06.00 uur aan in Sâo Paulo, stad van 20 miljoen inwoners. Het busstation is groter dan het vliegveld van Athene. Het stinkt er naar uitwerpselen. Bij het touristenbureau waarschuwen ze me niet in het donker alleen over straat te gaan. In de metro zie ik een aanplakbiljet met `Er reizen dagelijks 3.000.000 mensen met de metrô de Paulistas´. Ik bezoek het MASP en wandel urenlang door de metropol. Ik koop in een boekenwinkel die wel 5 X groter is dan die ene in Rotterdam, 4 Engelse boeken, omdat het ruilen van boeken in BrasiU nogal tegenvalt. Voor donker ben ik binnen en zit ik met mijn billen, een boek en een biertje op de bank van het hostel. Gister liep ik met mijn blote voeten op het strand, onder een hemel vol sterren, luisterend naar de branding.
Wat is de wereld toch groot, en klein tegelijk....

BraziU

2009-01-24T10:17:00.000+01:00

beeld is een handelaar van iets dat ik veel vaker ga tegenkomen, heb ik zo’n vermoeden. Kenmerkend voor de Braziliaanse cultuur, maar ook zeer begrijpelijk gezien de aanhoudende en klamme hitte. In alle kleuren en vormen hangen ze er. Hangmatten!
Al meteen blijkt dat ze niet slechts een souvenirtje zijn, maar dat ze ook daadwerkelijk, zelfs in de stad, gebruikt worden. Aangezien de taxichauffeur die ons weg zal brengen eerst uit zijn hangmat moet klimmen, deze af moet tuigen en op moet vouwen voordat hij in de auto kan stappen. Heerlijk, ik voel me meteen thuis.
En dat geldt voor veel tot nu toe. Brazilië is het land waar ik eigenlijk niet naartoe zou gaan, het land waar ik het minst over gelezen heb en het eerste land in tijden waarin ik geen snars van de taal begrijp (Portugees zou toch een beetje op Spaans lijken?). En toch voelt het meteen dichtbij, thuis.
Op straat, langzaam voortwiebelende mensen. Ze lopen alsof ze dansen, de samba aanwezig in hun heupen. In de natuur, meer van de oorspronkelijke bewoners. Ze vissen in de rivieren en leven met de slangen. De gids neemt ons mee zijn wereld in. Piranha’s vissen en zwemmen met ze. Paardrijden door het woud en stilletjes op zoek naar apen en armadillos. Verhalen over slangenbeten aan de lange eettafel. Eten van gefrituurde piranha’s. Caipirinhas aan de houten bar en lessen Forro. Uitgeput in slaap vallen in een hangmat, die eigenlijk best goed slaapt tegen de derde nacht.
Ik ben er pas een week. Brazilië bevalt me prima.

Thuis

2009-01-22T12:12:00.001+01:00

Brazilië. De 8e grens. De een na laatste. Denk ik. Want ik zit inmiddels weer zo dicht bij Bolivia, dat ik twijfel of ik nog even langsga.
Het eerste beeld is een handelaar van iets dat ik veel vaker ga tegenkomen, heb ik zo’n vermoeden. Kenmerkend voor de Braziliaanse cultuur, maar ook zeer begrijpelijk gezien de aanhoudende en klamme hitte. In alle kleuren en vormen hangen ze er. Hangmatten!
Al meteen blijkt dat ze niet slechts een souvenirtje zijn, maar dat ze ook daadwerkelijk, zelfs in de stad, gebruikt worden. Aangezien de taxichauffeur die ons weg zal brengen eerst uit zijn hangmat moet klimmen, deze af moet tuigen en op moet vouwen voordat hij in de auto kan stappen. Heerlijk, ik voel me meteen thuis.
En dat geldt voor veel tot nu toe. Brazilië is het land waar ik eigenlijk niet naartoe zou gaan, het land waar ik het minst over gelezen heb en het eerste land in tijden waarin ik geen snars van de taal begrijp (Portugees zou toch een beetje op Spaans lijken?). En toch voelt het meteen dichtbij, thuis.
Op straat, langzaam voortwiebelende mensen. Ze lopen alsof ze dansen, de samba aanwezig in hun heupen. In de natuur, meer van de oorspronkelijke bewoners. Ze vissen in de rivieren en leven met de slangen. De gids neemt ons mee zijn wereld in. Piranha’s vissen en zwemmen met ze. Paardrijden door het woud en stilletjes op zoek naar apen en armadillos. Verhalen over slangenbeten aan de lange eettafel. Eten van gefrituurde piranha’s. Caipirinhas aan de houten bar en lessen Forro. Uitgeput in slaap vallen in een hangmat, die eigenlijk best goed slaapt tegen de derde nacht.
Ik ben er pas een week. Brazilië bevalt me prima.

praktisch gemis

2009-01-16T02:31:00.002+01:00

Buiten het lodgeachtige hostel zeg ik de inmiddels tweede vertrekkende vriendin gedag. Ik druk haar in mijn armen en laat mijn tranen vrijuit gaan. Ze zwaait vanuit de taxi. Ik ben weer helemaal alleen.
Hoewel ik de eerste paar uren niet goed weet wat ik moet doen alleen aan het zwembad, wen ik snel. Ik spreek mezelf moed in, het is nog een maand alleen en twee maanden voordat ik mijn vriendjes en vriendinnetjes weer zie. Ik slaap wat, internet wat en pak de bus naar het centrum om daar mijn volgende verbinding naar het midden van het land te halen. Ik ben, kan en wil weer op pad. Op weg naar nog meer avonturen.
Op het busstation moet ik wat wachten op de bus. Ik besluit naar de wc’s te gaan, hokjes die zo krap zijn dat je er net in kan plassen en om erbij te komen mag je betalen bij een meneer die een stroef draaihekje bedient. Met rugzak en al wurm ik mezelf door de hekjes en het wc hokje in. En dan komt de klap. Ik ben weer alleen. Niemand om even op mijn tas te letten, om aan te vertellen dat ik even ga plassen en zo weer terug ben.
Eenmaal in de bus komt de tweede klap, als ik naar mijn stoel loop, in een rij van twee. Ik instaleer me en na tien minuten zit er een stinkende Braziliaan naast me. Hij vraagt vrijwel meteen waar ik vandaan kom. Verdrietig geef ik antwoord en draai mijn hoofd naar het raam. Ik heb geen zin in een oppervlakkig gesprek over waar ik werk, woon en of ik kinderen heb. En waarom ik alleen op reis ben.
De derde klap komt ’s ochtends als ik de bus uitstap in een stad die veel toerisme ontvangt en zowat besprongen wordt door de promoventjes van het een of andere hostel of reisbureau. Omdat ik alleen ben overvallen ze me massaal, hopend dat ze kunnen verkopen. Ik pak mijn rugzak en loop snel door, doend alsof ik weet waar ik naartoe ga (wat meestal ook wel het geval is, alleen deze keer stond er even geen plattegrondje in mijn reisgids). Ik baal. Niemand om tegen te mopperen, niemand om mee te overleggen.
Mijn innerlijke peptalk bleek van oppervlakkige aard. In het groots had ik mezelf overtuigd dat het weer fijn was om mijn eigen pad te trekken, om mijn nomadisch bestaan weer vervolg te geven. Maar in de kleine praktische dingetjes stak de pijn toch snel weer de kop op. Ik mis ze…

Tranen

2009-01-12T13:32:00.006+01:00

Een bekend gezicht op Ezeiza in Buenos Aires.
Twee stevige armen om me heen in een willekeurig hotelletje in San Telmo.
De vertrouwheid van het weer samenzijn.
Tranen.

Een val. Een verrekte nek, die het vrijwel onmogelijk maakt om de stad te verkennen.
Een gestolen portomonee, waar alles in zat.
De tegenslag van vermoeidheid en acclimatisatie in een land wat 40 graden warmer was.
Tranen.

Een absurde busreis.
Een heftig verbrande huid.
Dansend onder het vuurwerk op het strand, het nieuwe jaar inluidend.
Tranen.

Twee opgezette voeten, met dank aan een mieren- muggen- of spinnenbeet.
De uitdaging van het verbinden, als je al 2 maanden aan het reizen bent en de rest net aankomt.
Een cortizonespuit en veel bananen, om weer normaal te kunnen lopen.
Tranen.

De laatste avond samen.
Een wandeling met volle maan, naar een van de mooiste watervallen op aarde.
Afscheid.
Tranen.

met een lach

2009-01-08T02:03:00.000+01:00

Leeg. Het vliegveld van Lima voelt als verlaten. Het vliegtuig is het ook. Meer crew dan passagiers. Ze zijn vriendelijk en warm. Ook zij zijn ver van huis, op Kerstavond. De uren van de vlucht gaan langzaam voorbij, mijn ongeduld groeit... Genoeg tijd om te overdenken hoe mijn laatste week in Peru voorbij is geschoten. Van het dorp van de waterval naar de rivier Mayo. Ongebaande paden, geheime reservaten die de gringos nog niet gevonden hebben. Als reisgenote Gisela. Een Limeense die ik heb overgehaald een stukje met mee te reizen en wat later terug naar Lima te gaan voor Kerst met haar familie. Die me, weliswaar aan het einde van deze reis; maar toch, wist te leren hoe de cultuur écht werkt. Van daar naar Lima. Met als gids een ware Limeense, van krottenwijk aan zee met het verste van het verste aan vis, naar upperclass surfplekken waar ik alleen had kunnen overnachten als ik deze reis niet had gemaakt. Van Lima een lege vlucht naar Buenos Aires. Alwaar mijn twee maatjes, eerst de een en dan de ander, aan zouden komen om samen het nieuwe jaar in te luiden. Ik kan steeds minder goed wachten....De spanning is onbeschrijvelijk. Kan ik nog samen zijn, na ruim twee maanden alleen? Kan ik het delen, alles wat ik mee heb gemaakt? Hoe zal het zijn, als ze door die schuifdeuren in de aankomsthal lopen? Zoals altijd of anders?Zoals altijd. De een na de ander, zijn ze veilig geland. Na een snufje Buenos Aires, door naar het hipste van het hipste van Zuid Amerika (Punta del Este in Uruguay), om op gepaste wijze te vieren dat we samen aan 2009 kunnen beginnen. En we zijn er. Het blijkt onbetaalbaar en vol Amerikaanse toeristen. Restaurants en winkels die ipv een logo/ naam, een bordje van Visa op hun gevel hebben. Hotelarrangementen die meer kosten dan mijn 6 weken in Peru. Een wind die sterker en kouder is dan ooit, volgens de receptioniste. En we hebben alleen maar een fleecevest bij ons. En een zomerjurk. En toch: de oceaan, de glimlachende Uruguayaan, de superverse vis en het feit dat we, ondanks de afstand, toch samen zijn, maakt het bijna perfect (alleen mijn lief ontbreekt nog)... We gaan met een lach 2009 in. Ik vermoed en hoop dat jullie dat ook net gedaan hebben.

met een lach

2008-12-31T02:03:00.000+01:00

aansluiten

2008-12-15T16:33:00.002+01:00

In mijn werk heb ik nogal wat kennis opgedaan als het gaat om leren. De trend van nu in Nederland is het stimuleren van ervaringsgericht leren, wat kortweg betekent dat leren bestaat uit het zo realistisch mogelijk meemaken van hetgeen wat geleerd kan worden.
Met deze bagage belandde ik in het dorpje Cocachimba in Peru. Alwaar een groep gidsen, die qua leren niet veel verder waren gekomen dan de basisschool, zich graag meester in het Engels wilde maken. Met mij.
Mijn ambitie was, zoals altijd in mijn werk, groot. Sessies die door henzelf gevuld zouden worden, met hun eigen vragen in de taal. Sessies die opgedeeld zouden worden in enerzijds het leren van Engels en anderzijds het discussiëren over het belang van toerisme in deze opstartende gemeenschap. Sessies met simulaties of werkelijke gesprekken met bezoekende toeristen die wel met mijn gidsen zouden willen oefenen.
Het bleek anders. Ze hadden geen idee van wat ze wilden leren. Er kwamen telkens maar een stuk of 3 opdagen, wat een discussie vrij lastig maakte. Toeristen waren er nauwelijks. En als ze er al waren, bleven ze zeker niet slapen.
De eerste avond heb ik 5 zinnen met ze vertaald in het Engels. Welkom, mijn naam is, de toer kost …. Ik heb net zo lang voorgezegd en na laten zeggen totdat het in hun hoofden zat. Aan het einde van mijn 3weekse verblijf kunnen ze meer dan 60 zinnen naproduceren. Met hun schriftjes zitten ze, al voordat de klas begint, samen te oefenen. Ik heb geen idee wat het ze werkelijk gaat opleveren, dat moet nog blijken als ik ooit hier terugkom. Maar ik ben blij. Om het ene ding wat wellicht een blijvend resultaat zal zijn: hun vernieuwde enthousiasme voor leren.
En dankbaar dat ik mijn ‘leerprincipes’ overboord heb gegooid. Want leren gaat ook over aanlsuiten.

dankjewel

2008-12-12T16:52:00.001+01:00

In het verlaten dorpje van de waterval, gebeurt er vrij weinig. De dagen lijken, in vergelijking met mijn reizende en werkende bestaan, vrijwel leeg. Toch gaan ze snel. Vanaf morgen begint weer opnieuw mijn nomadisch bestaan.
Mijn ervaringen zijn rijk. Ik heb mogen voelen hoe het is. Om afhankelijk te zijn van de regen. Daar mijn leerlingen, die bijvoorbeeld een hele heuvel moeten beklimmen om naar school te komen, bij regen gewoonweg niet komen opdagen. Om te delen in het kleine beetje eten. Daar ik elke dag bij een ander gezin gevoed werd, zodat ieder zou bijdragen aan mijn verblijf. Om te eten wat het land geeft, waardoor mijn maaltijden hebben bestaan uit aardappels, rijst, bonen en brood (in 1 en hetzelfde gerecht, elke dag weer). Om te ervaren dat wanneer er weinig te doen is, het leven prima kan bestaan uit wakker worden, eten, lezen, eten, lesgeven, eten, slapen. Om te mogen meemaken wat simpel werkelijk betekent.
Gister was de laatste klas met de schoolkinderen. Na de laatste keer oefenen op “We wish you a Merry Christmas” heb ik ze Bye Bye gezegd. Normaal sprinten ze de klas uit, deze keer niet. Ze bleven zitten. Omdat ze graag nog een keer het lied wilden zingen. De tranen sprongen in mijn ogen. Een groter dankjewel had ik niet kunnen krijgen…

Slimme onbewuste

2008-12-11T16:44:00.002+01:00

6 weken zijn er verstreken. Zuid Amerika en ik zullen elkaar waarschijnlijk nooit echt gaan begrijpen. Ik leef graag binnen, zij buiten. Ik onderneem graag het maximum, zij hangt het liefst wat rond. Ik ben op zoek naar wat onder de oppervlakte zit, zij heeft het over koetjes en kalfjes.
Het grappige is, het doet er steeds minder toe. Al onderzoekend en reflecterend heb ik zeker mijn eigen weg kunnen vinden in dit gigantische continent. En ben er zelfs van gaan houden, gek genoeg.
In het boek “het slimme onbewuste” omschrijft Ab Dijksterhuis een interessant onderzoek over de rol van het onbewuste in gewenning aan nieuwe zaken. Het onderzoek bewijst dat naarmate we een persoon, plek of object vaker hebben gezien, we het plezieriger gaan vinden. Of we deze plek nou leuk vinden of minder leuk. Ons onbewuste zorgt ervoor dat we vertrouwd raken, een handeling die gepaard gaat met een positiever gevoel.
Peru is fijner geworden. Volgens de theorie van Ad lijkt het erop dat mijn onbewuste ervoor heeft gezorgd dat alles wat ik niet zo goed begreep of wat anders was dan ik verwacht had, me minder aan het storen is. Bij mij resulteert het in minder frustratie, minder drukte in het organiseren of vinden van iets anders en meer kan zien wat er wel allemaal te vinden is. Allemaal werk van mijn onbewuste, volgens Ad.
Of wellicht begin ik het gewoon leuk te vinden. En hadden we gewoon wat tijd nodig om elkaar beter te leren kennen…

back to basic

2008-12-04T15:31:00.003+01:00

In een overvolle bus Peruanen kruip ik weg in mijn slaapzak. Ik ben moe maar ga hoopvol mijn reis tegemoet. Peru en ik zullen nooit de beste maten worden, maar toch heeft dit land iets intrigerends. Ik wil tot de grenzen gaan om het te ontdekken, Peru en ik zijn blijkbaar nog niet klaar met elkaar.
Vroeg in de ochtend komt mijn bus in een stoffige wolk tot stilstand. Als enige stap ik uit. Niemand op straat en mijn welkomstcomité geheel afwezig. De naam die ik presenteer aan de enige aanwezige persoon op het busstation (een poort, een erf en iets wat een wachtruimte moet zijn) is onbekend. Ik probeer het nummer te bellen wat ik heb gekregen. Buiten bereik…
Ik probeer op z’n Peruaans te reageren (net zo lang blijven hangen totdat iemand me komt halen) en houd dat precies 1 uur vol. Mijn proactieve persoonlijkheidsknop schreeuwt om actie. Ik beland op een plekje waar auto’s naar de dorpjes in de buurt lijken te vertrekken. Maar al te graag proppen ze mijn rugzak in de verschillende achterbakken.
Het dorp blijkt een klein paradijsje en het lijkt alsof mijn wens om van het gebaande pad te gaan vervuld wordt. Geen telefoon, electra of warm water. Eens per week een auto dat op een neer naar het dorp rijdt. Huizen van klei en riet. In de tuintjes ananassen, bananen en rietsuiker. Boeren, die eens per week als gids verdwaalde toeristen en busjes met scholieren naar de lokale schat leiden: de waterval (771) meter, volgens hen de derde grootste in de wereld.
Inmiddels zijn da dagen verstreken alsof ze niets waren. Ik begin te groeien tot een dorpeling die leert aan te voelen wanneer de regen gaat komen. Die wakker wordt met het eerste licht en gaat slapen zodra de paar lichten uitgaan door gebrek aan geld voor electriciteit. Die hangt voor het erf in het zonnetje omdat er weinig anders te doen is in de hitte. Die haar best doet om niet alleen gezien te worden als de 'gringa' die hen Engels leert en het allemaal beter weet.........

surfdude en voluntariado

2008-12-02T15:26:00.000+01:00

In de dagen van scharreligheid kwam het besluit. Meer cultuur, meer natuur, minder gebaand pad. Maar hoe? Al scharrelend kwam ik uit op een plekje ten noorden van Lima. Het besluit leverde een ticket op naar Trujillo, met stop in Lima. Een afstand van minimaal 2 dagen over land. Peru en ik kregen een tweede kans om elkaar wat beter te leren kennen. In de paar uur overstap die ik in Lima had, heb ik alle waarshuwingen genegeerd: gevaarlijk, ver weg van het vliegveld, smerig en zeker niet de plek om Peru een tweede kans te geven. Een uur in een rammelden minbusje met een kind op schoot en een vrijwillige gids naast me begon ik de oceaan te ruiken. Een wandeling bergafwaarts bracht me bij de grijze, smerige, drukkende kust van Lima. Het zicht van golven, de geur van de zee, de eindelijk natte atmosfeer. Tranen rolde spontaan langs mijn wangen. Ook hier valt er niet aan te ontkomen. Ik ben een kind van de zee...

Een halve dag later landde ik in Huanchaco. Het stoffige vliegveld deed me schrikken. Waar ben ik terecht gekomen? Uiteindelijk ben ik er ruim een week gebleven. Met strenge leraar Chicho heb ik binnen de beloofde 5 dagen geleerd zelfstandig te surfen (vraag niet hoe het eruit ziet.....). Met Junay en Peter, bezen van het vrij groot opgezette (door nederlanders gestichtte) vrijwilligersbureau heb ik gepraat over effectiviteit en een workshop persoonlijk leiderschap georganiseerd. Met hen heb ik me tijdens het organiseren van een lokaal congres tegen de leervormen aan bemoeid. En overal, ben ik met open en oprechte armen ontvangen. Op mijn 5e dag boden ze me een mooie vrijilligersplek aan. Het organiseren van een groep gidsen bij de Gotca watervallen in de Amazonas. In een dorpje van 50 families (degen in de bergen meegeteld). Ik heb niet eens getwijfeld...

Gelijkwaardig

2008-12-01T16:58:00.001+01:00

Een van de waarden die het meest belangrijk vind, is gelijkwaardigheid. Een hoog streven voor een toerist in een ontwikkelingsland waar je nog steeds gezien wordt als gringo als je blank bent. Vaak zit je geklemd tussen twee uitersten: of je wordt als vuil behandeld omdat ze graag gebruik van je maken en van het geld dat je al reizend zal spenderen. Of je wordt als koning behandeld, aangezien je afkomst heeft bepaald dat je slimmer, rijker en daarmee blijkbaar beter bent.
Het meisje van 8 bij mij om de hoek is doofstom. De familie (net zoals het hele dorp)is te arm om haar gebaren taal te laten leren, waardoor ze weinig kan vertellen of begrijpen van wat ik zeg. Dagelijks kom ik haar tegen, op het ene moment of het andere. Soms loopt ze met me mee naar de school, in stilte. Soms zwaait ze een gaat ze haar eigen gangetje. Soms komt ze naast me liggen met haar boekjes als ik in de zon lig te lezen. En soms kijkt ze mee over mijn schouder als ik driftig weg aan het tikken ben op mijn kleine laptopje.
Haar stilte raakt me. Het is zoals het is, niks meer en niks minder. Zij, ik, we zijn zoals we zijn. Gelijkwaardig.

Cultuur verschil

2008-12-01T16:43:00.001+01:00

Een van de dingen die ik na twee maanden nog steeds niet kan bevatten, is de neiging van Zuid Amerikanen om binnen te zitten. Ze leven in de meest prachtige omgeving, omringd door bos, berg, oceaan of rivier (de jungle uitgezonderd, daar begrijp ik volkomen dat je niet buiten wilt zitten. En ondanks dat, zitten, eten, liggen, hangen, drinken, praten en dansen ze binnen. En dat niet alleen, maar ook nog sluiten ze zo goed mogelijk ramen, deuren en kieren, opdat er zo weinig lucht binnen komt. Het is koud, leggen ze vriendelijk uit.
Maar het is niet koud. Het is meestal minimum 10 en maximum 40 graden (ok, de nachten in de bergen ook uitgezonderd). In het hostal waar ik verblijf tijdens mijn werk met de gidsen, wordt ik verwezen naar een donkere (maar uitzonderlijk schone) kamer. Het eerste wat ik doe is de blauwe houten ligstoel die in de kamer staat, naar buiten verplaatsen. De gastvrouw, een vriendelijke christelijke moeder, kijkt me vragen aan. Of ik buiten ga zitten, vraagt ze. (Dit speelt zich af in een dorp aan de rand van de jungle, in de bergen, op een prachtig terrasje met zicht op de watervallen. De temperatuur is varieert tussen de 15-35 graden.)
Ze zeggen dat het gras altijd groener is bij de buren. Ik, niet gewend aan zoveel moois om me heen, niet gewend aan de langdurende en milde zomer in deze regio, wil niks liever dan buiten zitten. Zij, verlangend naar de luxe van een huis met echt cement, een luxe bescherming tegen de regens in de winter en elektriciteit, begrijpen totaal niet dat ik de kamer die alle boevengenoemde elementen heeft, probeer te ontsnappen.
Het zal vast cultuurverschil heten.

scharrelig peru‏

2008-11-19T14:42:00.003+01:00

Op zoek naar de ware aard van Peru ben ik door de stoffige straten vanArequipa gewandeld. Een indrukwekkende stad, met blanke huizen gemaakt vansillar stenen, gewonnen uit de buik van de nog actieve vulkaan Misti dieArequipa met zijn grootsheid dagelijks bedreigt. Koloniale panden met grotearken rondom de (zoveelste) Plaza del Armas, indrukwekkende Franciscaansekloosters gevuld met grote Katholieke kruizen en schattige met keiengeplaveide straten. De invloed van de Conquistadores wordt met tolerantiegepreserveerd. Maar waar is het echte Peru, het eigen Peru? Dorstig dwing ik mezelf het centrum uit, op zoek naar meer, wellicht inverborgen hoekjes achter het eerste decor: elektronica winkels methypermoderne vriezers in de etalage. Pizzeria's met wat lokale stelletjesaan de vino caliente. Bliepende supermarkten waar klanten gretig hun plasticmet logo's bedrukte zakken vullen. In de schappen soya melk, bioproducten,meer typen Johnson's shampoo dan in Nederland wordt verkocht. Daar waar desporen van de Spanjaarden gewist zijn, heeft het kapitalisme zijn slaggeslagen. Ik loop weer naar buiten. Voor mij een mannetje met een mand volchocoladetoffees. Hij verkoopt ze voor 5 sol-centen. Naast hem eenvuilniszak vol zakjes van de grootverpakking. Ik vermoed dat hij ze inkooptbij de supermarkt die ik net uit ben gelopen. Mensen op straat duwen elkaarvoort in de logge menigte. Met geen cent te makken, scharrelen ze rond,tussen de grote billboards van de banken, schreeuwend met aantrekkelijketarjeta (creditcard) aanbiedingen. Meeste winkels zijn vrijwel leeg, bankenuitgezonderd. Een enkele stopt voor een ijsje of om een karamela te kopenuit een van de grote manden van straatverkopers om vervolgens weer verder tegaan. Ik scharrel mee. Op zoek naar de diepere laag van een cultuur die meer dan500 jaar geleden plat is gewalst door venijnige indringers. Naar eenidentiteit die wellicht door hen zelf nog steeds niet terug is gevonden. En als dat zo is, wie ben ik, om voor ze aan het zoeken te zijn?

ondernemerschap en reizigersidentiteit‏

2008-11-11T15:17:00.004+01:00

De rammelende bus rijdt langs langzaam weg, langs het mystieke meer van de Incas. Achter me blijft Copacobana liggen en daarmee Bolivia. De grensovergang oogt stoffig en verlaten. Met nog een paar toeristen en mijn rugzak loop ik erover. Een paar stempels in mijn paspoort en ik ben weer een land verder. Peru. Daar waar het meer in Bolivia als verlaten oogde, wordt meteen al het verschil tussen de twee landen duidelijk. Vissersboten, netten, zeil en motorboten. Dorpjes met precisie gebouwd in de kleine maar waarschijnlijk meer vruchtbare baaien. Stenen schuttingen die eigendom afbakenen, territorium helder maken. Ondernemerschap! Dat blijkt alleen maar meer bij aankomst in Cusco, mijn plaats van bestemming. Overal wordt er aan me getrokken. Massage, trektocht, raften, pedicure, dagmenutje. Wanneer maakt ondernemerschap plaats voor energieslurpend misbruik? Voor de meeste Zuid Amerika trekkers is deze hub een paradijsje. Westers eten, goedkope hostels, goede internet verbindingen en vooral veel hangplekken. Om mij heen op terrasjes zitten Engelsen, Duitsers, Amerikanen en Ieren te genieten van hun biertje. Gap year. Hoor ik hier bij? Ik kom erachter van niet. Hoewel ik mijn best doe om te passen voor de buzzende backpackers scene en mijn eigen identeit te behouden, blijft het lastig. Met een LP op zak, op zoek naar plekken waar ik als alleenreizende vrouw veilig ben, kom ik vaker dan ik wil terecht op gebruikelijke plekken. Ondanks dat blijkt een alternatieve trektocht door de bergen van Alto Peru een pareltje in de zwarte zee. Verlaten boeren dorpen, bergpassen waarvan ik niet zeker wist of ik ze met mijn rugzak op zou komen. Een gids die maar al te graag mijn Spaans corrigeerde. Camperen in de bergen, zomaar. Marquito, de kok, die zich elke avond uitsloofde op de groentesoep. Besneeuwde bergtoppen en cactussen in een en dezelfde vista. Op de hoogste pas een steen van de bergvoet neerleggen, als dankbetuiging aan de bergen, voor de veilige reis. Opgeruimd ben ik terug gekomen. Ik heb de bus gepakt naar de volgende bestemming. Arequipa blijkt bij aankomst een rommelige, grote stad. Opnieuw begint mijn zoektocht.....

Overtuigingen

2008-11-06T16:57:00.000+01:00

Het lijkt wel of elke dag een nieuwe zoektocht is. Mijn vrienden, hoe ver ze ook mogen zijn, hebben het door. Ook zij stellen per mail dezelfde vraag. Waar ben je toch naar op zoek?
Zo’n klein jaar geleden besloot ik te gaan. De baan op te zeggen, een tijdje te freelancen en de wereld te verkennen. Nu, want van later komt er meestal weinig. Mijn doel was en is nog steeds ontwikkeling, groei. En daar ben ik naar op zoek. Maar wanneer ontwikkel je?
Het schijnt voor eenieder anders te zijn. Mijn lief leert stapje bij stapje. Mijn zus leert door te kijken en te luisteren. Mijn vader door veel te lezen en te discussiëren. En ik, ik leer via emoties van grandeur. Ik wil en moet geraakt worden, om te kunnen zeggen dat ik geleerd heb.
Hoewel ik met zekerheid kan stellen dat de natuur tot op heden (Argentinië en Bolivia) vol grandeur is geweest, kan ik ook met zekerheid stellen dat ik me weinig geraakt voel. En daar dat mijn doel was, raak ik tevens gefrustreerd. Waar zijn die emoties van grandeur waar ik naar verlangde?
Boeddha zou met een grijns (ik weet het zeker!) zeggen dat dit het pad is. Lijden, voelen, observeren, blijven zitten. Wiebe Veenbaas zou me hoogst waarschijnlijk een vraag stellen: “wat in jou maakt dat je niet geraakt wordt dan?”. Beide zijn mijn meesters, hoewel ze het wellicht niet weten. En beide besluit ik te negeren en een andere weg te zoeken. Dat waar ik naar verlang zal toch ergens op dit continent moeten zijn?
De stem van mijn moeder galmt door mijn hoofd. Alles is mogelijk, zo lang je maar wilt. Wellicht een belemmerende overtuiging. Die me niet zal laten rusten totdat ik dat gevonden of gecreëerd heb waar ik naar op zoek was. Of een verruimende. Die me zal helpen vinden datgene waar ik naar op zoek was. Dat is het nare met overtuigingen. Je weet pas achteraf wat ze waard zijn…

duizelingwekkende hoogtes van het antiplano‏

2008-11-04T15:12:00.002+01:00

Leugens over reistijden, de staat van de bussen en wegen en bijna een week lang migraine door de hoogte die ik aan het bereizen ben.Desondanks, mijn hart is veroverd. Door Bolivia. De giechelende vrouwtjes, grote doeken om hun schouders met daarin kinderen of boodschappen, waaierende rokken die hun dijen alleen maar breder doen lijken. Stoere, zongebruinde mannen, met vriendelijk glimmende ogen en hints van Mongolische trekken.De vier dagen in een jeep, rijdend door het altiplano van Bolivia, hebben me langzaam verdoofd. De ene natuurlijke schoonheid na de andere, eindeloze natuurlijke wonderen deden mijn mond steeds verder openvallen.De vragen die me de eerste dagen meer terreur dan vreugde brachten, leken voorgoed verdwenen. Ik weet waarom ik hier ben.Om met mijn hakkelige Spaans met de chauffeur te kleppen over het grote aantal naar de steden vertrekkende boeren. Om al cocakauwend vanuit achter in de jeep te vragen of de mierzoete sonatas wat harder mogen. Om bij zonsopgang op een zoutvlakte van 10.000 m2 te mogen staan, onder de illusie dat ik aan het einde van wereld ben beland. Om een van de hoogst navigeerbare eilanden te bezoeken, waarop eilanders hun huizen van riet op het water bouwen. Om in een hangmat uit te puffen, uitzicht op het meer, op 3800 meter hoogte. Duizelingwekkende hoogtes. Ik weet precies weer waarom ik hier ben.

zonder anderen

2008-10-29T16:16:00.000+01:00

De afgelopen dagen zijn onhelder geweest. Gedachten en vragen over waarom ik dit avontuur aan het ondermenen ben, tolden door mijn hoofd. De voorbereiding voor deze reis had, blijkbaar, grote verwachtingen met zich mee gebracht. Welke precies wist ik niet, maar nu er niet aan voldaan wordt, worden ze langzaam duidelijker. Zoals vaker in het leven. Dagelijks heb ik me afgevraagd waar die Latino sfeer, waar ik blijkbaar erg specifieke beelden bij had, gebleven is. De muziek, de gauchos, de warmte van de Zuid Amerikanen, de spanning van het alleen reizen, de gouden kans om lokale mensen te ontmoeten…
Alleen kunnen zijn is voor een gedeelte gewenning. En voor een gedeelte moed.
Gewenning aan nieuwe gewoontes, patronen. Wat het doorbreken van de oude patronen met zich mee brengt, waarin ik dagelijks verkeerde. Afspreken met vrienden en mijn lief. Afspreken met collega’s, klanten, cursisten. Op plaatsen zijn waar anderen waarmee je verbonden bent, ook zijn. Iets wat je de zekerheid geeft dat je op de goede plaats bent, de goede dingen aan het doen bent. Eenmaal alleen, vervalt deze zekerheid. Het enige referentiepunt wat ik heb, ben ik zelf.
Uit onderzoeken is bewezen dat, voor de samenstelling van een zelf- of eigenbeeld, ‘anderen’ om ons heen grote rol spelen. Zij dienen als materiaal om jezelf met vergelijken en op deze wijze sociale informatie te verkrijgen. Doe je het goed of minder goed? Ben je een succesvol mens? Ook is bewezen dat deze ´anderen´ niet willekeurig zijn. Ze worden zorgvuldig gekozen door het onbewuste als individu creëer je een met cirkel mensen om je heen, die min of meer hetzelfde zijn. Zo vormen zich sociale cirkels van min of meer vergelijkbare individuen, met vergelijkbare patronen, maar ook normen en waarden.
Mijn ‘anderen’ zijn tijdelijk uit beeld verdwenen. De reizigers die ik vluchtig ontmoet worden maar moeilijk een nieuw referentiepunt. De lokalen niettemin. Ze blijken hele andere beelden te hebben van reizen dan ik. Vaak blijf ik toch allen over, met mijn dagelijkse reisvragen, twijfels en beslissingen. Ik ben de enige die antwoord kan geven. Hier begint blijkbaar de moed om echt mezelf te zijn en te blijven.

coca bladen en cactussen

2008-10-26T15:09:00.002+01:00

Vrijheid. Nieuwheid. De motivatoren van mijn reis zijn weer langzaam de kop op aan het steken. De tocht is echt begonnen, met een wereld vol besluiten die door maar 1 iemand gemaakt worden. Mezelf. Daar waar het goed gaat, lonkt de vrijheid van mijn bestaan alleen maar meer. Daar waar het even niet meezit, duikt de eenzaamheid snel weer de kop op. Na een week reizen vandaag een pas op de plaats. In het meest zuidelijke puntje van Bolivia is het tijd voor bezinking. De beelden van de afgelopen week dringen opnieuw tot me door. De cocakauwende opa die me hielp om een lama te aaien. De duizenden cactussen in de vallei midden in de woestijn. De rammelende bussen tot op 4000 m hoogte. De onschatbare waarde van de uitzichten uit de stoffige raampjes. Het weigerende touristische paard wat me liever niet dan wel door de woestijn op zijn rug droeg (ik ben m overigens zeer dankbaar dat ik uiteindelijk wel meemocht....). Mijn stofigge rugzak die nu al te zwaar aan het worden is. Het noorden van Argentinie was met haar westerse uiterlijk niet wat ik ervan verwacht had. Maarmijn trip wordt met de dag mooier. De zongebruinde donkere gezichten, de lachende tandloze bekjes en de ontelbare kraampjes met kruiden, noten, fruit en coca die op me afkwamen toen ik de grens met Bolivia over liep, hebben veel goed gemaakt. Belofte en smaak naar meer....

adembenemend

2008-10-24T16:35:00.000+02:00

De omgeving is mooier aan het worden en neemt mijn stemming met zich mee. Hoe kan het zijn dat een context zo bepalend mag zijn voor hoe een mens zich voelt?
Na 5 dagen reizen bevind ik me nu te midden van een geheel andersoortige context. Al uit de bus richting het noorden ving ik de nieuwe signalen op. Woestijn. In het eerste licht werden cactussen, paarden en boeren langzaam wakker.
Het noorden.
Na lang lopen in de brandende zon begin ik spijt te krijgen van mijn wandeling tijdens siesta uren. Het gebruik is niet voor niets in het leven geroepen, wie ben ik om het te negeren? Mijn armen zijn aan het verbranden. Mijn waterfles heeft nog een paar slokken. Terwijl de spijt almaar groter wordt, zie ik in de verte een verlaten terrein liggen. Er staan wat huisjes op en her en der hangen vlaggetjes. Dat zal het zijn. Ik ben weliswaar wat opgelucht, maar de spijt wordt alleen maar groter. Heb ik hiervoor zo lang gelopen, in de hitte, in dit verlate gaucho dorp?
Een oudere, gekrompen man komt me tegemoet lopen, zijn hond op zijn hielen. Zijn tandloze mond lacht me vriendelijk toe. Bienvenidos……Eenmaal op het terras, strijk ik uitgeput neer. Het laatste waar ik zin in heb is nog langer in de zon rond te gaan lopen. De man heeft twee oplossingen voor me in petto. De eerste is een grote rieten sombrero die hij lachend op mijn hoofd zet. Zo, dat is dat. En de tweede is een handvol cokabladen, die hij me aanbiedt om op te kauwen. Ik vroeg me al af wat het groene spul was tussen zijn enige twee tanden.
Ik raap al mijn moed bij elkaar en loop nog een stuk de berg op. Met versneld tempo passeer ik de hutjes uit de verschillende historische periodes van de stad. Stenen tijdperk, middeleeuwen. Spaanse kolonisatie. Ik doe het eerder uit beleefdheid dan dat het me interesseert. Geef mij maar hier en nu, ‘echte cultuur’. En dat krijg ik, zodra ik me omdraai. De talloze cactussen, de droogte van de woestijnachtige bergen. De leegte, het lijkt wel alsof ik alleen op de wereld ben. Ik begrijp eindelijk wat adembenemend betekent.

Stad van de eindeloze straten

2008-10-19T15:00:00.002+02:00

Met ogen als worsten ben ik in het vliegtuig gestapt. Ik heb vaak geknepen in de knuffel die Machiel op het laatste moment in mijn handen duwde, maar het mocht niet baten. Gemis. De 13 uur durende vlucht hielp niet bepaald mee en dankzij de overstap in Frankfurt was er alom Duits. Orde en striktheid. Ik ben op zoek naar een knuffel, maar van de nerveuze Poolse dame naast mij heb ik ‘m niet gekregen. Gedachtes over waarom ik dit alweer aan het ondernemen ben, laten me niet los. Alleen op pad, vijf maanden nog wel. De exotische verlangens naar Latijns America zijn even verdwenen.
Landen. Het is al donker in Buenos Aires en de hazenslaapjes in het vliegtuig (die net zo lang duurde als mijn nek het tolereerde in de gekreukte stand) hebben niet gebaat, ik ben erg moe. Een bus, een taxi, nog een lange, drukke winkelstraat en ik ben in mijn hostel. Eenmaal op de trap komen de vrolijke geluiden van andere rugzakreizigers me tegemoet, gemengd met vlagen van housebeats. Weer dezelfde vraag. Wat ben ik hier aan het doen?
De nieuwe ochtend brengt meer met zich mee. Al om 8 uur op straat, de jetlag als steun bij een vroege start. De stad slaapt, het is Zondag. Mooi om een stad in deze naaktheid te zien. Uiteindelijk uren dwalend rondgelopen. Door groene, brede, eindeloze straten. En toch maar een flard gezien. Kleinschalig is het laatste wat je Buenos Aires kunt noemen. Groot wel. Romantisch. Verassend. Verschillend, op elke hoek weer. Bijzonder. De grootste gebouwen van het verleden pogen de miljoenen inwoners te verstoppen. Tevergeefs. Een paar uur later stromen de winkelstraten alsnog over, al is het zondag.
Het eerste moment dat ik contact durf te maken met iemand anders dan de douanier en de receptionist is pas om 15.00 uur in de middag. De leegte die ik van binnen voelde kon ik geen plek geven tussen de onbekenden. Ik ben verlost door een straatverkoper, met stofdoeken. Hij lachte en bood er een aan. In de nieuwe voertaal bedankte ik. No tengo una casa….
Op een zonnig terras met bruine tangostoelen (gewoon caféstoelen dus) bestel ik met smetteloos Casteljano een lokale koffie. Het roept verassing op bij de wat oudere ober. Hij blijft praten, voor mij een glansrijke kans om mijn nieuwe taal te oefenen. Hij heeft grijs haar en van dat soort groengrijze ogen dat ik hier voor het eerst gezien heb. Lokaal schoon. Ik fantaseer over zijn rokerig verleden, in een verboden café hier ergens om de hoek. Een sigaret in zijn handen. Tango op de dansvloer. Bij weggaan heb ik niet genoeg kleingeld voor een tip. Ongemak. Bij het opstaan krijg ik een zoen. Grens.
Verderop weg heb ik de lokale krant opgepikt, volgens de verkoopster in de groene kiosk die meer op een ijskraam lijkt dan op een krantenstand, de meest verkochte. Ik heb een doel. Als deze stad niet mooi genoeg is, dan in elk geval de taal blijven leren. Met een woordenboek in de aanslag lees ik de krant bijna twee keer zo groot als de Nederlandse zaterdageditie. Aan een tafeltje dat duidelijk voor de kleinere lijfjes van de Argentijnse vrouwen gebouwd is. Maar, een doel is een doel. Langzaam keert de zekerheid terug. Interessant hoe de mens zijn zekerheid kan terugvinden door zichzelf slechts een doel toe te kennen.
In de avond ben ik teruggekeerd, met de eerste blaren op mijn voeten. Het groeiende gevoel van vrijheid heeft vandaag rond een uur of vijf in de namiddag voor het eerst een echte glimlach op mijn gezicht getekend. Buenos Aires is bijzonder, maar brengt me zeker niet wat ik ervan had verwacht. Nu ben ik ook moeilijk om indruk op te maken, wordt me gezegd. Een van beelden die ik over mezelf heb is dat ik in elk geval een echte kosmopoliet ben. Ik reis graag en veel. Ik leer makelijk nieuwe talen, met dank aan een tweetalige opvoeding. En in een grote stad voel meestal snel aan wat de places to be zijn. Of waar het naar toerisme riekt. En voor het eerst, geheel onverwachts, duurt het even...

2008-06-23T16:28:00.001+02:00

ONDER CREATIEVE CONSTRUCTIE

GENADE!

2008-06-09T13:50:00.004+02:00

Het EK is overal. En de mensen die van voetbal houden EN ook van Nederland zijn allemaal blij. Ik helaas wat minder. Ik hou namelijk erg van Nederland maar veel minder van voetbal. En eindelijk durf ik dat, vanaf dit jaar, toe te geven. Aan mezelf maar ook aan anderen. Wat een opluchting. Maar ook wel jammer. Ik had er namelijk graag bij gehoord. Bij die mega grote groep Nederlanders die helemaal opgaan in de oranjegekte. Ik had graag meegedaan. Maar het lukt gewoon echt niet. Ik vind het ronduit saai. Ik kan nou eenmaal niet 90 minuten aan het kijken zijn naar ronddribbellende kleine mannen met dikke kuiten, terwijl er misschien, ik zeg misschien met een beetje geluk tussen de 1 en 2 minuten daadwerkelijke (lees: er wordt eindelijk een bal in het ene of andere net getrapt) actie plaats vindt. Wellicht dat ik inmiddels moet concluderen dat ik ADHD heb, maar ondanks dat lukt het me gewoon niet om mijn aandacht erbij te houden.
Inmiddels (nar biojna 10 jaar in nederland) ben ik zover dat ik het zelf geaccepteerd heb. Mijn vrienden nog niet helemaal, ze zijn wel hun best aan het doen. Ze snappen nog steeds niet dat ik niet van voetbal hou ("maar wel van Nederland, toch????")maar ze houden erg veel van mij, dus ook zij doen hun best. Om me te vergeven.
Daarom heb ik dit jaar eindelijk besloten: ik doe niet mee. Ik doe niet mee.
Maar eerder gezegd dan gedaan, helaas. Want net zo hard als ik mijn best heb gedaan om mee te doen moet ik nu mijn best doen om niet mee te doen. Want overal, overal waar ik maar kijk, staat het EK op je te wachten. Ja, nee, ik bedoel niet de alomtegenwoordigde marketing gekte. Dat weten we nu inmiddels wel. Tijdens Sinterklaas, WK en EK moet gewoon zo weinig mogelijk winkelen. Ik bedoel, het gaat ver, maar in de supermarkt kom ik toch niet zo vaak en hier en daar een vlaggetje in de hema en de etos vind ik best wel gezellig. Waar ik op doel zijn alle andere stukken van mijn leven. Bijvoorbeeld:

Maandagochtend 0755 uur.
Ik zit aan het ontbijt. Ik loop langs het buffet van het conferentiecentrum waar ik deze week aan het trainen ben en gisteravond al naartoe ben gereden. Er zitten oranje vlaggetjes op de cakejes. UGGGGGGGHHHHHH. Ook goedemorgen.

Maandagochtend 0759 uur.
Ik loop langs de krantentafel. :"Italie kom maar op". Hmm. Nederland zal wel tegen Italie moeten. UGGGGHHHHH....

Maandagochtend 0900 uur.
Ik open een nieuwe training. Ik ben net klaar met mezelf en mijn co-trainer te introduceren. Voordat ik al begonnen ben aan de uitleg van het programma, vraagt een deelnemer: " Hoe laat stoppen we vanavond? Want om 2045 uur begint het EK). UGGGGHHHHH....

Maandagochtend 11.30 uur.
Ik loop naar de bar van het oord om door te geven hoe laat mijn groep zal dineren vanavond. Op de bar zie iets wat wel erg oranje is. Is dat nou ECHT een LEEUWENwup van het formaat van een handtas? UGGGGHHHHH....

Maandagmiddag 12.30 uur.
Ik sal mijn favo krant van doordeweeks open. In het midden zijn meer dan 5 pagina's besteed aan het EK, vermomd onder het kopje "SPORT". Gelukkig staat Pieter van de Hoogeband in een klein hoekje op een foto in z'n speedozwempak, anders had het katern
net zo goed "VOETBAL" kunnen heten. UGGGGHHHHH....

Maandagmiddag 13.30 uur.
SMS van een van beste vriendinnetjes: Heej dames, zin om voetbal te kijken? Op het Neude staat een heel groot scherm. Gaan jullie mee?
UGGGGHHHHH....

Voor iemand die het EK probeert te vermijden ben ik niet erg succesvol tot nu toe...

WORDT VERVOLGD.....

weten

2008-06-06T08:05:00.004+02:00

Wanneer weet je het nou zeker dat iets is zoals het is?
Momenteel zitten we massaal (althans, mijn vrienden en ik wel) in een soort hype die gaat ovet het volgen van je gevoel/ je intuitie/ je hart / je passie/ je echte ik, noem het wat je wilt. Volg dus even vooral niet je cognitieve, analytische vaardigheden die je je hele leven tot nu toe al hebt aan moeten leren, laat dat maar even los en ga voor je gevoel. Tja, dat gaat natuurlijk niet zomaar. Ik beschouw mezelf als een aardig gevoelsmens, wellicht dat mijn mediterrane achtergrond hiet iets mee te maken heeft, maar toch neemt mijn ratio vaak over.
Daar waar ik weet dat hetgeen wat ik aan het doen ben niet klopt, wil ik toch graag mijn best doen om het te laten werken. En, terwijl mijn gevoelssprieten keihard NEE aan het gillen zijn, krijgt mijn ratio blijkbaar toch de ruimte om over te nemen en me te overtuigen om het weer te proberen. Want het is werkelijk een ware kunst om te proberen een besluit te nemen precies in het moment tussen dat mijn gevoel iets roept in de trant van: "dit klopt niet!!!" en het moment dat mijn gedachten overnemen: "naja, maar zo erg is het niet, zij heeft ook haar eigen problemen, vorige keer was het leuk samen, het zal we anders worden volgende keer zal het weer beter gaan....". Bij mij duurt dit, vermoed ik, een aantal nanoseconden. Ik moet dus erg snel zijn wil ik "het" te pakken krijgen. En als ik "het" te pakken krijg heb ik een mooi argument voor mezelf, namelijk dat ik "het" nu weet. En dan kan ik handelen. Dan zeg ik nee tegen iemand, of ga ik een conflict aan wat ik niet durfde, of spreek ik iets uit waarvan ik weet dat het de ander pijn zal doen. En ben ik tevreden en trots dat ik "het" heb geweten en "het" goede besluit heb kunnen nemen.
Alleen, dan is het verhaal nog lang niet over. Want na elke soortgelijke handeling komt mijn ratio natuurlijk alsnog even op de koffie. En keren de gedachten vrolijk terug. "Ben je niet te hard geweest? Heb je wel alles goed overwogen? Weet je het wel zeker?" Wat hardnekkig is dit figuur zeg. En vermoeiend. Want binnen een mum van een tijd lig ik weer in twijfelende kreukels. Heb ik "het" nou zeker weten geweten?
Pfftt, ik weet het niet. Zoals een goed vriendin gister tegen me zei aan de telefoon: "Ik doe maar wat". Daar werd ik weer blijer van. Ik ga ook eens proberen gewoon maar wat te doen. En misschien wat minder te weten.

doorbreken van een patroon

2008-06-02T13:00:00.001+02:00

Dat het 5 maanden zou kosten had ik toch echt niet verwacht. Ik bedoel, gedragsverandering is toch wel mijn vak, ik meen er inmiddeels wel redelijk wat vanaf te weten. Denk ik.
Niet dat gedragaverandering bij mij 5 maanden duurt, dat bedoel ik niet. Ik ben een redelijk snelle leerling, een early adopter zoals ze dat noemen in de grote wereld der marketeers. Dus gedrag verander ik gewoon, op de ene dag naar de andere.
Een voorbeeld. Al sinds het begin van mijn nieuw verworven zelfstandig ondernemerschap voelde ik me eenzaam thuis. Dat heeft een week geduurd. Na een week (dus na voldoende bevestiging dat het ook klopt wat ik voel) heb ik een planning gemaakt. Dagen waarop ik niet train en geen andere afspraken heb, werk ik alleen de ochtenden. De middag is voor lunch met vriendinnen die 3-4 dagen werken, boodschappen, zwemmen, huis schoonmaken etc. Als ik nou toch langer moet werken, neem ik een pauze, ga ik de stad in en werk ik de rest van de middag in de kroeg. Ik plan mijn week de week ervoor en zorg ervoor dat ik altijd gezond eten in huis heb, om te voorkomen dat ik zowel dik als depressief wordt van alle suiker. Opgelost. Ik begreep laatst weer eens van iemand dat ik hier redelijk masculien in ben, hmmmmmm... of ik daar zo blij mee ben.
Maar goed.
Dat was maand 1. Maand 2 verliep goed. Maand 3 ook. Alleen, ik blijf wel toch echt wel vrouw. Want de gedachtes doemde weer toch weer op:
- dit is toch wel een oppervlakkige oplossing die je hebt gevonden voor je eenzaamheid, moet je niet meer aandacht schenken aan wat er echt aan de hand is?
- ja, je wilde minder werken en meer genieten, maar wat is genieten eigenlijk voor je?
- tja, dat zwemmen en huis schoonmaken is wel leuk, maar past dit wel bij je identiteit?
- en zo nog ongeveer 80, ik bespaaaaaaaar je ze

Doodvermoeiend. Maar wel nodig om te onderzoeken. Want, ook al ben ik van het snelle leren (in dit geval probleem identificeren, eigen ovetuigingen en angsten onderkennen, deze toetsen met de werkelijkheid, nieuw gedrag aanleren)toch blijf ik een denker, een emotionele denker (ja, voor sommigen het synoniem voor vrouw inderdaad!). Dus moet ik er wel wat mee. Anders duiken ze toch weer op, al die fijne gedachtes. En ben ik na vijf maanden pas eindelijk een stuk verder in wat ik van mezelf vind als zelfstandig werker. En kan ik eindelijk ECHT een keer uitslapen zonder me heel erg schuldig te voelen. Kan ik met alle rust een middag weer op mijn weblog zitten en een weer alle gedachten die ik had achter elkaar in mijn post zetten.
Maar, eerlijk? Liever wil ik er niet aan. Gedoe is het. Vind mijn man ook.
Maar ik kom er niet onderuit. Hij trouwens ook niet ;)

attention deficit generation

2008-05-25T12:40:00.000+02:00

In de afgelopen paar weken had ik eindelijk eens wat meer tijd over. Niet over, maar zinvol te besteden aan andere activtiteiten zoals bijvoorbeeld het bezoeken van lezingen, congressen, bijeenkomsten en theatervoorstellingen.
Ik heb in 2,5 weken tijd 5 bijeenkomsten'gedaan'. Hiervan heeft geen enkele daadwerkelijk mijn aandacht kunnen houden. Niet langer dan 10 minuten in ieder geval (de kortste duurde 1 uur en de langste 3 uur). Nu zouden we hieruit natuurlijk kunnen concluderen dat mijn smaak gewoonweg slecht is en ik helaas de verkeerde keuzes heb gemaakt. Maar... resultaten uit mijn (keuze)verleden bieden zeker een garantie voor mijn toekomst en tot nu toe heb ik altijd gebleken goed te kunnen kiezen.
Nee, ik bemerk bij mezelf helaas iets heel anders, iets wat me in alle eerlijkheid ook best wat zorgen baart: ik kan namelijk, volgens mij, niet meer langer dan 10 minuten luisteren naar een inhoudelijk , vertellen, verklarend, verlopend verhaal. Natuurlijk varieert dit fenomeen sterk per soort, vorm en lengte van verhaal, maar inmiddels komt het fenomeen dusdanig vaak voor dat ik wel een hypothese durf te formuleren: langer dan 10 minuten mijn aandacht erbij houden vind ik een werkelijke opgave.
Ik durf nu ook al meerdere mogelijke oorzaken aan te wijzen:
- mijn generatie lijdt aan attention deficits, we zijn inmiddels dusdanig veel geprikkeld dat we niet meer open staan voor matige prikkels (in dit geval een pratend mens die langer dan 10 minuten iets aan het vertellen is)
- ik lijdt aan zelf aan ADHD (gelukkig kom ik vrijdag weer eens bij de huisarts, kan ik het meteen vragen, hoewel ik me niet kan herinneren dat ik hier op school last van heb gehad)
- de keuzes die ik maak zijn zeer slecht en ik moet me maar weer een meer verdiepen in de materie voordat ik op intuitie of op basis van advies van vrienden ergens naartoe ga
- het is puur toeval van omstandigheden, leef in het hier en nu (dank u meneer Tolle)en houd je niet bezig met zaken uit het verleden die uw energie alleen maar verspillen
Ik heb weer een leuk onderzoekje voor mezelf. Ik ga aan de slag!
Keep you posted....

succes

2008-05-05T09:29:00.003+02:00

Eindelijk, succes!
Dat ik voldoende opdrachten zou hebben, heb ik me geen zorgen over gemaakt, dat was bij start al redelijk duidelijk. Dat ik door de mand zou vallen (wat? voor jezelf op je 27ste? en dan een jaar op reis? dat lukt je nooit!!) heb ik me helemaal geen zorgen gemaakt. Dat ik mijn opdrachten goed zou kunnen volbrengen, heb ik me een beetje (gezonde) zorgen over gemaakt. dat ik iets voor elkaar krijg als ik dat eenmaal besluit is iets wat ik al langer ken vanmezelf.
Een ander apsect van mijn karakter (ook al langer bekend) kreeg echter wel een flinke uitdaging. Ten doel heb ik namelijk gesteld om minder lang en minder hard te werken. Mijn prestatiedrang aan de kant te zetten en eens te genieten van alles dat gebeurt. Of ik daar succesvol in zou worden, heb ik ten zeerste betwijfeld.
Afgelopen week was ik (zoals heel nederland, dus al had ik willen werken..., maar goed) vrij. Op vakantie kan ik ff niet (geld, reis, sparen!). Dus was ik thuis. In mijn e-mail stonden nog een aantal vragen die ik moest beanwtoorden. Ik heb met mezelf afgesproken ze tot 6 mei te laten staan en mezelf ook de opdracht gegeven om dan ook snachts te kunnen slapen. Tot en met vrijdag redelijk goed gelukt. En toen kwam het zoveelste weekend van deze week (voor mijn gevoel hebben we dus 4 weekenden achter de rug). Zondag middag zat ik met een vriend op het terras. Ik hoor mezelf zeggen dat ik me verveel. Huh? Uitrusten, relaxen was het toch? En ik verveel me?
Blijkbaar. Niet dat ik het niet heerlijk heb gevonden om mijn vrienden weer eens goed te zien(!!!) maar op dag 9 van de leegheid heb ik het gehad. Ik ga weer aan de slag met een nieuw voornemen: balans.....

alles lijkt ineens te kunnen

2008-04-09T18:42:00.004+02:00

ik vlieg
ik ben hier en overal
ik zie het randje van de wereld
er komt lucht

ik ben hier en overal
het mag; wat vrij
er komt lucht
ik adem diep

het mag; wat vrij
alles lijkt ineens te kunnen
ik adem diep
mijn borst raakt voller dan ooit

alles lijkt ineens te kunnen
ik zie t randje van de wereld
mijn borst raakt voller dan ooit
ik vlieg

met dank aan de pantoem vorm, marieke

authentiek Texel

2008-03-30T22:14:00.005+02:00

Dit weekend ben ik gevlucht naar Texel. Lekker in maart, en bewust juist het weekend na de pasen. Op zoek naar zaken die in de steden moeilijker te vinden zijn: rust, weinig mensen, stilte, lokaal, vers eten, wijnen, bieren. Op een ideale plek kwamen we het allemaal tegen. Een luxe caravan met z'n kop op het weiland, vol zicht op grazende paarden en overvliegende spreeuwen. Een strandtent met een houtkachel en een heerlijk Schuumkopje bij de hand. Mosselen gebrouwen in texels bier achter een raam aan zee, leunend tegen een kussen. Bij vetrek knoopten mijn man en ik een gesprek aan met de eigenaresse van silvercamp. In het gesprekje behandelen we het lekkere brood dat ze bij het ontbijt serveren. Dat we zo blij zijn dat het biologisch is, zo zuiver en vers. Ja, legt ze uit, daar hebben ze lang naar gezocht. Nu eindelijk hebben ze een goede bakkerij gevonden in Alkmaar.... Ze halen het twee keer per week op en bakken het zelf af. De eerste stilte valt. Hoort ze wat we denken? Verder in het gesprek vragen we door over het prachtige riet dat aan de rand van onze airstream staat. Of we ergens een paar stekken kunnen kopen voor thuis. Ja tuurlijk, zegt ze. Even denken. Waar had ze het ook alweer vandaan gehaald? Owja, ze weet het weer. Zeist, was het. Kennen jullie het...?

simpel

2008-03-25T22:50:00.003+01:00

wat kan het toch simpel zijn
wanneer je doorziet dat jij degene bent die kiest
om in alle complexiteit
te gaan staan voor wat je zelf wilt
hoe simpel kan dan ineens alles zijn

alleen

2008-03-09T19:23:00.005+01:00

"Waar blijf je nou?"
"Je had toch meer tijd over nu?"
Vrienden, kennissen, (oud)collega's, webloglezers en niet. Allen stellen ze dezelfde soort vraag de laatste paar weken. Waar ik blijf!?!

Tja, waar ben ik eigenlijk? Waar heb ik het zo druk mee?
Sinds 1-1-08 ben ik dus 'voor mezelf begonnen'. In de opstart zat ik in een prima hype, alles erop en eraan. Die wolk? Die roze? Daar zat ik op. Maandenlang!
Totdat de minder leuke kanten langzaam door begonnen te dringen. Dat bijvoorbeeld hoe leuk ik alles ook vind, ik wel voor MEZELF ben. Met MEZELF (en dus niet met anderen). In MEZELF. Op MEZELF.
Erg stoer. Erg leuk. Maar ook erg alleen.
Voldoende tijd dus om eens weer lekker in mijn eigen onzekerheden te zakken. Weer eens uitgebreid in gesprek te raken met alle minder mooie kanten van mijn persona. Ze voldoende de ruimte te geven om zo nu en dan aan het (mijn) roer te komen. Een ook weer eens geconfronteerd te worden met alle zaken waar ik minder goed in ben. Aangezien ik meer dan 75% van mijn tijd aan de slag ben met nieuwe werkzaamheden, komt dat nogal eens voor. Hmmm....
Het is dus weer zover. Mijn valkuilen, schaduwkanten, belemmerende overtuigingen en ik zitten weer eens lekker met elkaar op de bank. En dat kost best ff wat tijd!
Het zijn trouwens geen nieuwe dingen hoor, het zijn juist weer die oude koeien. Een beetje had ik gehoopt ze achter me te hebben gelaten, in die diepe sloot daar in Heeze (sorry, dit is echt insider). Maar nee hoor, ze zijn er weer. En gelukkig maar. Want ze zijn heel herkenbaar. Een heel erg van mij, ze horen blijkbaar echt bij wie ik ben.
Ik word er niet blijer om maar ze zijn van mij en daar ben ik dankbaar om.
Ik zal ze maar weer eens wat meer gaan koesteren...

luiers en hormonen

2008-02-04T19:40:00.014+01:00

Twee van mijn vriendinnen zijn zwanger. En ik ben heel jaloers op ze..

Nee, niet omdat mijn eigen biologische klok ineens aan het tikken is geslagen.
Nee, ook niet omdat ik ook zo graag wil settle-en.
Nee, ook niet omdat ze glanzen van geluk (hoewel...).

Waar ik jaloers op ben zijn hun hormonen. Je moet er wat misselijkheid voor over hebben, maar wat je ervoor terug krijgt is zeker 'jaloerswaardig':

ZONDAG: Quote gesprek met vriendin 1: " Hoe gaat het nu met je?" "Heel goed eigenlijk. Als ik honger heb, dan eet ik gewoon, ben ik moe dan ga ik slapen. Op het werk? Als het me niet aanstaat, zeg ik dat maar. Als ik iets niet wil geef ik dat aan en moeders heb ik inmiddels ook al duidelijk verteld waar mijn grenzen liggen rondom hun bemoeienis met de zwangerschap. Ik bedoel, ik hou van ze, maar ze moeten gewoon niet te ver gaan." Met open mond zit ik naar haar te kijken. Ik heb namelijk nogal wat 'gereisd' de afgelopen tijd om zover te komen dat ik makkelijker keuzes kan maken. En zij? "Ja, ik weet ook wel dat gewoon de hormonen zijn, maar ik heb gewoon geen zin in moeilijkheid. Daarom zeg ik maar wat ik nodig heb. En dat werkt soms goed en soms niet. Tja, ik moet het toch gewoon kwijt...."

MAANDAG: Met vriendin 2 werk ik ook nog samen. We hebben in de ochtend een bespreking en helemaal wakker ben ik zeker nog niet. In het werken met haar ben ik gewend redelijk te mogen sturen. Niet dat ik altijd maar mijn gang mag gaan, maar ik kreeg meestal voldoende ruimte voor mijn ideeen, creativiteit en filosofieen.
Hoewel nog slaperig, begin ik zelf met iets in de trant van: "Zullen we eerst het kader met elkaar neerzetten, de doelstelling voor het gesprek?" Ze neemt vrijwel meteen over: "Nah, dat zal niet nodig zijn, ik weet al wel vrij goed wat ik wil. We lopen het stuk door en dan komt alles wel langs (ik spaar jullie de details over hoe en wat). "Met een rotvaart (NOGMAALS: maandag, 1000 uur) loopt ze door het stuk heen. "Dit wil ik, dat wil ik, hierover hebben we dit besloten en daarover dat. Dit wordt de fee, zo bouwen we het op, deze en deze maanden en dit moet het resultaat zijn. Akkoord?". Weer valt mijn mond open... Binnen een ruim half uur zijn we klaar met bespreken. Ze klapt haar laptop open, agenda etc. " Zo, ik ga weer aan het werk."

MAANDAG, IETS LATER OP DE DAG:
Flabbergasted reflecteer ik op mijn relatie met ze. Wat gebeurt er? Ik bedoel, de laatste tijd wordt er veel geschreven over vriendenrelaties die bezwijken onder het wel of geen kinderen krijgen. Dat het moeilijk is om een gesprek te hebben als de een wel en de ander geen kinderen heeft. Dat je elkaar niet meer begrijpt. Dat het alleen nog maar over kinderen, luiers en hormonen gaat.
Als ik het zo bezie, gaat het inderdaad nu even veel over hormonen. Maar dat het niet aansluit? Als ik kijk naar De Thema's van Mijn Leven, dan gaat het alleen maar over kiezen, durven zeggen wat ik wil en doorpakken op wat ik vind nodig is.
Hoezo, geen aansluiting?
Niet dat ik een hormonenspuitje wens (hoewel.....) maar mijn vermoeden is dat ik van vriendin 1 en 2 heel veel kan leren op dit moment... HEERLIJK!

op zoek

2008-02-04T19:37:00.001+01:00

naar die ene
die mooie
die mij gelukkig zal maken
diegene
die alles heeft wat ik zo begeer
en daarmee de sleutel tot mijn geluk, ik hoop...
ik zoek
hij zoekt
gelukkig vinden we vaak samen
datgene waar we niet naar op zoek waren

praktisch

2008-01-25T18:26:00.000+01:00

Onlangs was ik een wijntje drinken bij een collega freelancer. Aangezien we beide dezelfde opleiding hebben genoten, ging het gesprek al gauw over wat deze opleiding had opgeleverd, inmiddels een half jaar later. We konden elkaar lekker bevestigen, het had met ons beide veel gedaan. Veel stil gestaan bij onszelf, onze eigen thema's goed uitgewerkt en daardoor ook meer in onze kracht komen te staan (prachtig, toch? al dit trainers jargon :)).
Reflectie, zelfinzicht, persoonlijke thema's, peroonlijk leiderdschap, zelfsturing, ontwikkeling. PFFFTTTTTTT. Ik geloof er zeker in, helemaal als ik zie waar zelfinzicht mij vandaag gebracht heeft. Ver. Maar een beetje vermoeiend kan het soms wel zijn, al dat gereflecteer. En: alleen inzicht heb je niet veel aan, het gaat erom dat je het ook echt gaat doen, toch? Of niet, maar erin (het gemijmer) blijven hangen helpt ook niet zo (kan iemand dit nog volgen???).
Mijn collega freelancer had daar een hele slimme opmerking over: ze vertelde dat het uiteindelijk erom gaat dat je in het dagelijks leven met jezelf om moet leren gaan. Dat het naast al dat inzicht ook een hele praktische alledaagse kant is aan het effectiever maken van je eigen IK.

Afgelopen woensdag kwam een mooi incident langs: ik had weer eens ergens ja op gezegd, omdat ik me vereerd voelde dat ik ervoor gevraagd werd. Het prestatielampje ging weer eens branden. Dus afgelopen woensdag zat ik, met mijn laptop op schoot, die ene klus te doen waar ik HELEMAAL geen zin in had. Maar wel ja op had gezegd. Om mijn EGO een stroke te geven. Reflectie em mijmering heeft op dit moment natuurlijk geen zin. Ik weet hoe het werkt, dat het niet slim is etc. En dat ik volgende keer (toch) weer alerter moet zijn. DUIDELIJK!
En nu? Want ik zit wel met die laptop op schoot, terwijl ik dat liever niet heb.
De wijze woorden van collega freelancer schoten door mijn hoofd: tijd voor interventie op gedrag, de praktische kant aan te pakken. Dus: briefje erbij, lijstje gemaakt. Wat vind ik leuk? Waar heb ik behoefte aan? Wat voor omgeving heb ik nodig om iets te doen waar ik heel erg tegenop zie?

Lijstje werd:
- lekkere koffie
- mensen
- boeken
- veel licht
- geroezemoes (jaja, allochtone spelling)

Laptop gepakt. Naar de bieb gegaan. Hele dag tussen de artikelen, tijdschriften, heen en weer gaande mensen, lekkere koffie (bieb op de gracht in Utrecht). In geen tijden zo'n leuke dag met mezelf gehad terwijl ik een rotklus moest klaren.

Blijkbaar moet je soms gewoon doen (en om te weten wat te doen is een klein beetje reflectie vooraf ook wel handig ;)).
Bedankt, collega freelancer!

lijden

2008-01-14T22:41:00.000+01:00

Mijn vrienden, hun vrienden, daar weer de vrienden van en ik zijn duidelijk verwend. Daar waren we (volgens mij) al uit. Tja, alles ligt ook wel een beetje aan onze voeten. De westerse maatschappij waarin we dagelijks ons ding doen is dusdanig ontwikkeld dat we niet meer na hoeven te denken over onze primaire behoeften (Maslow, A. ; 1974). We worden geboren en al voorzien van de eerste vier lagen ( zie plaatje 1) en werken hard aan de vijfde. We zijn groot geworden in een maakbare wereld waarin alleen zingeving nog onze aandacht lijkt te vragen.
Maar is het ooit goed en mooi genoeg? En zijn we nog in staat om te lijden, of zijn we dat helemaal verleerd? Hebben we eindelijk een manier gevonden om altijd en overal ons lijden te kunnen vermijden?
De oplettende lezer is vast opgevallen dat er een stuk op mysterieuze wijze van mijn weblog is verdwenen. Het stuk ging over lijden. Over onze generatie die het zo lastig vind om het leven goed genoeg te vinden zoals het is.
Het voorbeeld was gegrepen uit het leven van een vriendin. Een incident wat in mijn ogen kleur gaf aan het feit dat mijn generatie constant op zoek is naar meer. En, wanneer zij het niet naar haar zin krijgt, haar spullen pakt en vertrekt.
Het stuk heb ik eraf gehaald. Op verzoek. Omdat het kwetsend was.
Maar ja, daar ging het nou juist om: dat we in ons mooie maakbare wereldje, het lijden niet meer aankunnen. Onszelf en anderen zo veel mogelijk beschermen van de dingen die minder mooi zijn, aan onszelf en anderen.

Ik schreef aan het einde:

" Verlangen. Mijn generatie is er zeer bedreven in. We willen zo veel mogelijk en als het niet kan, graag toch nog veranderen alstublieft. En hier, nu graag, niet morgen. Morgen is het al voorbij, dan verlangen we alweer naar iets anders. En hoeven we dat van gister zeker niet meer. Want daar zijn we allang overheengegroeid. Dan is het echt niet meer goed genoeg.

Verlangen is het gevoel van de mens die tevergeefs aan het pogen is om zijn lijden te beeindigen. Hij doet alles is zijn macht om het verlangen te vervullen, in de hoop dat hij geluk zal bereiken. Tevegergeefs, leven houdt immers altijd lijden in. Dat lijden aanvaarden in plaats van het te verdrijven is vele malen effectiever. Het geeft vrijheid en rust. (Chopra, D.; Boeddha(2007))

Hmmmm.
Staat dat mijn generatie misschien te leren? Meer het lijden te accepteren dan altijd en overal bezig te zijn met alles wat er niet is?
Want, hoe gaat het anders OOIT goed genoeg zijn?"

Door het weg te halen doe ik er aan mee, dat realiseer ik me. Want ook het weghalen van een post is de vermijding van de, volgens mij, onvermijdbare pijn...
Maar naast lijden staat voor mij ook respect voor de keuzes van de ander, om wel of niet die lijdensweg te bewandelen. Blijkbaar gaf dat de doorslag :)

PLAATJE 1

slotgedachte

2008-01-01T14:40:00.000+01:00

Met deze gedachte sluit ik mijn jaar af:

volgens mij weet ieder mens wel in wezen wat 'het goede' is.
Dat voelt hij, als hij de durf heeft om recht in zijn hart te kijken en eerlijk te zijn over hetgene zich daar afspeelt.
Dan weet hij wat er gekozen moet worden.
En wat hem te doen staat.
In elk geval.
Altijd en overal.
Mijn voornemen voor 2008: zo veel mogelijk in mijn hart en het hart van anderen te kijken.
Want het is eng, maar ook vaak erg mooi, wat er te zien is.
Heb een mooi jaar, ik doe mee!

onduidelijk

2007-12-16T22:16:00.000+01:00

Per 1 januari stop ik bij de Baak. Elke keer dat ik vertel dat ik ga stoppen krijg ik de vraag: wat ga je doen dan?
Tja, en dat weet ik dus niet. Of ten minste, dat weet ik wel, maar dat is niet in een woord te vatten, een beroepsnaam of een titel ofzo.
Want deze beslissing komt voort uit de existentiele reis die ik sinds de afgelopen jaren aan het maken ben. Het is namelijk tijd om het patroon waar ik al 3.5 jaar in zit (wellicht nog langer) te doorbreken. Het is tijd voor ruimte, en rust. En het is tijd om meer mijn eigen weg te gaan. Om vanuit plezier, vanuit overtuiging, vanuit persoonlijke en maatschappelijke zingeving te werken.
Vaag he? Maar voor mij niet dus. Ik weet precies wat daar binnen valt en wat daarbuiten. De vlinder in mijn buik kan haarscherp aangeven wat ik wel wil en wat niet. In het moment, niet van tevoren. Ook nog eng dus. Want, van te voren niet weten wat je allemaal gaat doen het komende jaar, is niet iets wat ik gewend ben. Laten we zeggen dat ik eerder gewend ben aan controle, planning, gestage groei, prestatie (daar waar verwacht) en doelmatige handelingen. Meer, meer, meer.
Ook niks mis mee. Alleen dit voelt veel beter. Zeker weten dat het goed gaat komen wat er ook gaat komen. Zeker weten dat ik zal kunnen kiezen, wat er ook langs komt.
Alleen, ik kan het dus niet goed uitleggen. En dat zorgt voor verwarring bij anderen. En soms, heel even, brengt met dat in twijfel. Maar niet lang genoeg. Ik blijf overtuigd. En blijf zien dat de verwarring niet van mij is, maar van de ander(en).

Misschien, heel misschien, is dit juist de les.....

Verleiding

2007-11-22T08:15:00.000+01:00

Mijn verleiding is prestatie.
Elke keer, en ook echt élke keer, dat de mogelijkheid tot presteren zich voordoet, gaat er ergens heel diep in mij een lampje branden. Dat gloeiende lampje activeert mijn meest aanwezige behoefte: die om het goed te doen en daarmee ook graag om goed gevonden te worden door anderen.
Het is wel een handig lampje in zekere zin. Het helpt mij om de behoefte te bevredigen (wat wil je nog meer?) en in wezen aan een tevreden, voldaan gevoel. Wel fijn.
Ware het niet dat ik onlangs heb besloten wat minder te willen presteren. En heb gekozen om daarvoor in de plaats wat meer naar een paar van mijn andere lampjes te gaan luisteren. Die van ontspanning en die van plezier, bijvoorbeeld.
Arme prestatielampje. Die snapt er natuurlijk helemaal niet van. En blijft om de haverklap niet alleen aangaan, maar bij geen gehoor ook nog eens gloeiend rood te worden. Het schreeuwt; luister naar mij, luister naar mij!!! Maar ik wil niet luisteren. Dus doe ik mijn best om liefdevol te glimlachen naar mijn lampje en, met geduld, uit te leggen dat ik niet ga reageren de komende tijd. En dat het niet aan hem ligt, maar aan mij. En dat ik nog steeds van hem hou.
Het is verre van makkelijk. Want mijn lampje gaat erg ver. Het smeekt en huilt en begrijpt helemaal niet waarom ik niet meer bereid ben naar om te luisteren naar al die jaren trouwe dienst.
Maar ik weet het zeker.Voorlopig zal ik nee blijven zeggen. Hoe zwaar me dat ook valt. Want ik hou van mijn lampje. En zal het ook altijd blijven koesteren. In de hoop dat mijn lampje langzaam zal wennen aan al dit nieuws. En op een dag zal begrijpen waarom ik voor een ander lampje moest kiezen.

keuzes

2007-11-21T08:09:00.000+01:00

Vijf weken geleden, zat ik met mezelf op een terras in Barcelona. Ik was net klaar met les en zat met een (spaans) boek op schoot, woordeboek ernaast, mijn nieuw verworven kennis toe te passen. Eigenlijk, zoals ik zo vaak doe op reis, was ik niet echt aan het lezen. Ik was aan het kijken naar de eindeloze passanten. Ik was aan het mijmeren over hun levensstijl, hun dromen, hun bezigheden. Volledig ontspannen. Ik moest niks, ik wilde niks, niks anders dan ik op dat moment aan het doen was.
En ineens dacht ik: ik kan alles. Het is allemaal mogelijk, als ik er maar voor kies. Punt.
Tuurlijk, zul je zeggen, tuurlijk kan alles als je maar wilt.
Maar dit zeggen is 1 ding, en het geloven is een heel ander. En op dat moment, geloofde ik het. Met heel mijn hart.
Daaruit voort, komen ineens allerlei soorten beslissingen rollen. Als vanzelf.
En ze zijn duidelijker dan ooit. Dit wil ik wel, dit niet. Het is helder. Voor mij, degene die het meeste eruit wi halen, degene die het liefst de beste keuze en beslissing maakt, een volledig nieuwe ervaring. Een verassende. Want eigenlijk is het heel makkelijk om te volgen wat je echt wilt. Het recept voor mij blijkt ontspanning, 'losmaking' van dagelijkse verantwoordelijkheden, andere impulsen en andere, nieuwe mensen. Simpel. Hoewel?
Ik vergeet de meest belangrijke: het mezelf gunnen om mijn gevoel te volgen. Daar heb ik geen recept voor...

je thuis voelen

2007-11-16T19:14:00.000+01:00

Thuis voelen.
Voor iemand zoals ik, is dat een breed begrip. Ik heb immers meerdere "thuizen". In meer dan een land. Dus thuis, voor mij, is niet persé een vaste fysieke plek. Met vaste spullen en vertrouwde omgeving. Ik weet dit natuurlijk al langer, aangezien ik al 9 jaar geleden van het ene thuis naar het andere thuis ben verhuisd.
Maar de afgelopen paar maanden is me nog duidelijker geworden waar ik me thuis voel. Want zelfs wanneer ik me in een totaal andere ruimte, natuurlijke context, andere Standard Time Zone, andere temperatuur, kleding, luchtvochtigheid, kruiden in mijn eten, geur op straat, taal, normen en regels, snelheid van leven, kan ik me vanaf het eerste moment helemaal thuis voelen. Of niet.
Want de afgelopen paar dagen, mijn eerste paar dagen in Nederland, voelde ik me helemaal niet thuis. En dát had ik niet zien aankomen. Want het hangt toch immers niet samen met kou, regen, donker? Ik wordt toch niet beinvloedt door al die externe omstandigheden? Ja, tuurlijk ben ik blij om in mijn huis te zijn. En oh zo dankbaar dat ik mijn vrienden en familie (hier) weer mag beetpakken. En vind ik het zeer fijn om in mijn lieve Utrecht door de stad te lopen.
Maar toch, thuis voel ik me niet. Wat is er aan de hand?
Gisteravond kwam ik erachter. Ik had namelijk besloten dat ik de aanblik van mijn handen en nagels na 5 weken Azie niet meer kon aanzien. Ik stapte naar binnen bij een snelmanicurist, op Utrecht centraal. Er werken slechts Thaise meisjes, flinterdun en klein van formaat. Zodra ik binnenloop wordt me, na enig gekibbel (weet ik niet, ik versta het namelijk niet) verteld dat ik over 5 minuten aan de beurt ben. Geen wachtlijst waar alles netjes op wordt geschreven, geen afspraak, niks.
15 minuten later wordt ik op een soort extra, in een hoekje staande stoel gezet,om vast mijn handen te laten weken. Nog 10 minuten later ben ik aan de beurt. Een moeder met twee dochters die na mij aan het wachten waren, zijn inmiddels geirriteerd vertrokken.
De manicuristes kibbelen vrolijk door, onverstaanbaar voor en onverstoorbaar door hun klanten. Zodra mijn manicuriste plaats neemt probeer ik haar uit te leggen wat ik wil met mijn nagels. Ze kijkt me met grote ogen aan. "No English" zegt ze zachtjes, een beetje beschaamd. In een reflex verschijnt een grote glimlach op mijn gezicht. Ik lach blijkbaar zo breed dat ze ook moet lachen. Eindelijk, eindelijk voel ik me thuis. Hier, tussen de kwebbelende Thaise manicuristes. Ik krijg tranen in mijn ogen. Mijn manicuriste krijgt me vragend aan. "French manicure?" vraagt ze met een glimlach. Ik kan nog net toestemmend knikken voordat ze aan de slag gaat.
Ik was vergeten dat thuis iets is wat ik zelf maak. Of het nou fysiek of emotioneel is. Warm of koud. In Europa of Azie.
Thuis zit blijkbaar in me.

acceptatie

2007-11-07T14:56:00.000+01:00

Hoewel deze reis (na het Grote Bagage Fiasco)als gesmeerd lijkt te lopen (treinen zitten vol; ik heb wel een lastminute kaartje, ben eenzaam; iemand spreekt me aan, hotel niet goed? ; ernaast blijkt er een te zitten die beter is) blijft acceptatie een thema. Je bent immers in de wereld van anderen. Zij hebben andere waarden, normen en gebruikszaanwijzingen. Ik? Ik ben te gast, dus hanteer ik de overtuiging dat IK moet accepteren en niet ZIJ.
Het lukt wel aardig. Daar waar het niet lukt om dingen van mezelf te accepteren, lukt het wel om andermans "fouten" te pikken. Waarom eigenlijk? Is dat niet gewoon meten met twee maten? Als anderen er mogen zijn zoals ze zijn, hoe komt het dan eigenlijk dat ik mezelf wel op mijn kop geef als ik iets minder goed heb gedaan?
Hoe kan het dat ik van een tandloze indiaer kan accepteren dat hij naast me zit te rochelen terwijl ik van mezelf niet iets "verkeerd" mag doen bij het boeken van mijn treinreis?
Ik weet wel dat ik graag alles goed doe. Ik ben daarmee aan het werk. En dat werk is lang nog niet gedaan, dat weet ik. En dat heb ik ook geaccepteerd. IK weet ook dat ik vind dat ik beter moet weten. En dat ik de indiaer (blijkbaar; uhg wat een vreselijk over mezelf) mvergeef, omdat hij niet beter weet. En dat ik blijkbaar vind dat ik het beter weet te opzichte van hem? Ik ben er niet helemaal uit. Dit is een verse ontdekkig. Dus het verhaaltje is deze keer niet rond. Gewoon vast wat reflecties. Wellicht een vervolg ;) en heel misschien een conclusie?

waarden

2007-11-04T11:58:00.000+01:00

Deze reis van inmiddels 9 weken heeft me veel opgeleverd, meer dan ik ooit had verwacht. Een van de mooie dingen die uit al deze nieuwe contexten is gekomen, is dat mijn persoonlijke waarden nog scherper zijn geworden. Ik weet duidelijker wat ik wil en kan daar nog beter voor kiezen. Hoewel ik echt begin te vermoeden dat het maken van mijn eigen keuzes en niet het maken van keuzes uit angst om anderen te kwetsen, mijn levensthema zal blijven kom ik elke keer een stukje dichterbij. En zo ook nu.
Maar hoe duidelijk het allemaal ook lijkt te zijn, wordt er hier in India (mijn laaste stop voordat ik terug naar huis ga) constant aan appel op mij gedaan. Om snel te kiezen wat ik ga doen en het liefst op basis van wat ik goed vind.
Zo heb ik bijvoorbeeld de norm om geen geld te geven aan kinderen die bedelen. Duidelijk , toch? Maar vanochtend hing er voor de zoveelste keer een meisje aan mijn been. Ze was vies en mooi en ze sprak (bijna)perfect engels. Na een heel gesprek en mij hele handige woorden in het indiaas te hebben geleerd (ga weg=cheloo in het indiaas en nogal een bruikbaar woord voor allenreizende vrouwen in India) vertelde ze over hoe slecht haar familie het heeft en met tranen in haar ogen vroeg ze of ik wat meel voor haar wilde kopen zodat haar moeder chiapati (heerlijk indiaas brood, geen naan) voor haar kon maken. Toen ik nee zei, vroeg ze waarom.
Tja, leg dat maar eens uit.
Verderop, bij een groentekraam heb ik een kilo mandarijnen gekocht, op een moment dat ze het niet meer zag aankomen. Haar ogen straalden toen ze het kreeg.
Of het goed is? Wist ik niet meer.
Maar blijkbaar staat "mens zijn" staat nog altijd iets hoger op mijn lijstje.

professionele jeuk

2007-10-30T11:38:00.000+01:00

Daar zit ik dan. Na 8 weken zonder te werken, op de top van een nepalese heuvel(heuvel is trouwens het woord dat nepalezen gebruiken voor bergen waar geen sneeuw op ligt; een heuvel kan dus in nepal prima 3200 m hoog zijn), in een soort commerciele ashram, zonder tv, telefoon, e-mail of wat dan ook. Ik houd met de hele dag bezig met afwisselend yoga, meditatie, bidden en/ of thee drinken met mijn groepsgenoten. Je zou kunnen zeggen dat ik echt afgekickt ben van mijn werk inmiddels. Helaas. Mijn sensitieviteit voor mesenlijke ontwikkeling, voor vastgelopen zielen en voor groepsdynamiek zit volgens mij wel heel diep. En hoe kan het ook anders? De groep hier blijkt zeer rijp voor "leren".
Onder ons bevinden zich:
- 2 to-be-trainers die proberen af te kicken van mensen en processen en zo veel mogelijk hun best doen om juist NIET in hele levensvragen-achtige-gesprekken te komen en daardoor een beetje een antisociale houding hebben ontwikkeld.
- 1 klassieke indiaganger van een jaar of 24 die geen woord zegt " in de groep"
- 1 overal allergisch voor ik-heb-mijn-leven-opgegeven-voor-een-gelukkig-leven in de ayurvedische wereld vrouw
- 1 australische jong meid, inmiddels al 2 maanden op reis, die de hele dag haar zonnebril op heeft en, terwijl ze met pijn een moeite de berg afkomt (ja, ik ben niet zo van het trekken)wel 5 boeken in haar rugzak meesjouwt (al 2 maanden) exclusief de lonely planet, dag- en leesboek
- 1 aandachtgrage (misschien zelfs wel liegenede) italiaan die al 25 jaar zijn heil zoekt in een kiboets in israel en inmiddels toe is aan zijn derder vrouw
- 1 spaanse trekster die na 3 maanden trekken met haar vriend daniel "even een dagje voor mezelf" pakt
Na de ochtendmeditatie en de eerste thee ronde vind het volgende gesprek plaats tussen de 2 to-be-trainers.
"Jeetje, ik erger me echt dood aan aan die Itialaan" zegt de een.
"Ja, dat doet echt wat me de dynamiek in de groep, vind je niet?" antwoord de ander.
Afgekickt na 8 weken?
Nee, helaas.
Maar ik ben wel blij.
Het werk wat ik doen zit blijkbaar in mij en niet andersom.

in mijn rugzak

2007-10-17T17:57:00.001+02:00

meest voorkomende zin in gesprekken tussen roos en mij:
ja, dat heb ik wel, alleen het zit.... IN MIJN RUGZAK!

de persoonlijke engel

2007-10-15T16:21:00.000+02:00

0800 uur delhi vliegveld

Roos en ik zijn onze bagage kwijt. Eigenlijk zagen we dit al aankomen. Onze bagage was namelijk in amsterdam al doorge"labeled" naar Delhi. Echter, bij aankomst werd ons verteld dat we onze bagage toch moesten ophalen en opnieuw moesten incheken. Er werd ons ook verteld dat onze bagage zeker weten doorgestuurd werd. Het eerste was niet halbaar. Het tweede was waar.
Vanaf mijn 4e jaar reis ik (semi-)zelfstandig met het vliegtuig. In Athene (waar ik tot mijn 18e woonde) werd ik op het vliegveld door mijn moeder overgeleverd aan een stewardess, die mij met een glimlach naar een KLM vliegtuig bracht. In Nederland gaf diezefdfe stewardess met altijd netjes af bij mijn opa, die me meestal bij de gate al stond op te wachten (dat mag, als je een minderjarige op komt halen ;)). Ik kreeg toen altijd een zakje om mijn nek met mijn paspoort en mijn ticket erin. Zodat ik het niet kwijt zou raken. Vanaf mijn 14e mocht ik het alleen doen. Blijkbaar ben je dan verantwoordelijk genoeg om je paspoort en ticket bij je te houden.
Nu, 13 jaar later, blijkt niets minder waar. Is het door de 5 weken onstpanning die ik achter de rug heb? Of misschien doordat ik net definitief heb besloten dat ik zo zorgeloos mogelijk door het leven wil gaan? Ik weet niet het niet. Maakt eigenlijk ook niet uit. Want het ongeloofelijke feit dat ik mijn TICKET Delhi-KaThMandu in mijn ingecheckte bagage had laten zitten, blijft helaas gewoon staan. En die bagage staat nu dus nog in Moscow. Ik voel me weer tien en wordt overvallen door het besef dat ik misschien toch weer een stewardessenhand nodig heb. Want, hoe hard ik ook smeek bij het kantoor van Royal Nepal Airlines, hoe groot mijn naam ook op hun lijst staat van reserveringen, ik kom er niet in zonder ticket. " No maam, you HAVE to buy a new ticket."
Mijn laaste boek was weer eens een oude van Coelho, " Valkyries". Hij beschrijft vrij uitvoerig zijn zoektocht naar zijn persoonlijke engel. In zijn verhaal noemt hij meerdere keren dat alles wat in het leven tegen lijkt te zitten, een poging van je persoonlijke engel is, om je ergens voor te behoeden / van te beschermen.
Ik geloof 'm graag. Anders zou ik moeten aannenemen dat ik weer een stewardessenhand nodig heb, wat ik als volwassen onafhankelijke vrouw niet helemaal aankan. Liever geloof ik Coelho.

PS: foto's zijn helaas niet beschikbaar. Kabletje zit in mijn rugzak, die nog steeds ergens tussen moscow, kathmandu en delhi rondzwerft.

alleen?

2007-10-01T19:52:00.000+02:00

Tijdens mijn reis naar Barcelona heb ik me best weleens alleen gevoeld. Hoewel ik, onafhankelijke en zelfstandige vrouw dat (ik vind dat) ik ben, mezelf prima kan vermaken, maakte ik toch momenten van alleenheid mee (ik gebruik bewust niet het woord eenzaamheid, want eenzaam heb ik me niet gevoeld). Een van de meest heftige was tijdens de priomusical van de Mercé, het slotspektakel van het feest van Barcelona. Mensen uit mijn Spaanse klas gingen liever thuis hangen en mensen die ik daar had leren kennen waren te moe om nog te gaan. Toen kwam er natuurlijk een beslissingsmoment: ga ik alleen of conformeer ik me? Het was al snel duidelijk dat ik me niet zou conformeren. Het spektakel wilde ik niet missen en dus zou ik gaan. En alleen op stap om 23.00 uur savonds door Barcelona? Dat moest toch echt geen probleem zijn voor een zelfstandige, onafhankelijke vrouw zoals ik? En dat was het ook niet. Het was heel erg mooi en ik had op dat moment nergens liever willen zijn dan tussen de meer dan 1 miljoen catalanen, peruvianen, brazilianen, colombianen en natuurlijk toeristen. Geen moment voelde ik me alleen, totdat de show over was. Want toen gebeurde het: overal om mij heen gingen mensen elkaar opzoeken. Wie gaat er met wie mee nog wat drinken? En waar staat die? Hier, hier staan we! (Helaas moest het jongetje van 10 waarmee ik kennis had gemaakt van zijn moeder naar bed, dus dat was geen optie ;).) Ineens, in een heel kort moment, gebeurde het: had ik dan geen vrienden? Ik was helemaal alleen, hoe stom was dat? Zoveel mensen om mij heen, had ik niet iemand kunnen leren kennen ofzo? Ik was toch niet de enige die hier ALLEEN was? Met ede menigte liep ik mee naar het metro station om 'maar' richting huis te gaan. Al lopend keek ik nogmaals om mij heen en betrapte mezelf op de volgende gedachte: "wat zouden anderen niet van mij vinden nu ik hier helemaal alleen rond aan het lopen ben? ze zullen me vast zielig vinden...!". En realiseerde me ter plekke dat precies dít de enige reden was waarom ik me zo voelde zoals ik me voelde. Ik had het namelijk prima naar mijn zin gehad, totdat ik me gingen aantrekken wat mensen om mijn heen deden en hadden, waar ik geen deel van uit kon maken. Je eigen gedachten zijn de enige echte belemmering in je leven, schrijft Tolle. Ik ga hem gelijk geven, voor nu.

eindelijk weer een beetje thuis

2007-10-01T19:32:00.000+02:00

De afgelopen twee weken heb ik in Spanje gezeten voor Spaanse lessen. Na de verkiezingen was er echt weinig te doen en dus heb ik gekozen voor een investering in mijzelf: lessen Spaans en veel cultuur snuiven!
Mijn beschikking tot internet was minimaal. Of, als ik heel eerlijk ben was mijn prioriteit voor internet minmiaal. Op 'dode' momenten (momenten dat ik écht niet meer kon lopen of dat ik me net even ging vervelen) zocht ik met mijn laptop een stukje onbeveleigd WIFI op, waarmee ik op het nippertje een e-mail naar familie en vrienden kon versturen! En daar bleef het bij.
Natuurlij: Barcelona zit vól internet-cafés! Maar daar had ik, bleek, toch geen prioriteit voor. De mensen, de stad, het eten, de cafés, het feest, de muziek, de musea en de berg gingen voor. Tijd genoeg dus, slechts weinig prioriTIJD.
Maar, ik beken: nu ik thuis weer rustig achter mijn laptop zit, met een stabiele verbidingen naar vrienden en de rest van de wereld voel ik me wel weer wat rust terugkeren, wat stabiliteit.
Eindelijk weer een beetje thuis, via het Wereld Wijde Web....

Politiek 2

2007-09-03T11:55:00.000+02:00

De aanwezigheid van mijn vader in de Griekse politieke arena gaat gewoon door. Als “dochter van”, in dit patriarchale land, heb ik een cruciale rol. Aan zijn zijde staan, vertellen dat ik met verlof ben om hem te steunen, is soms al voldoende. Gek, daar waar je gewend ben om als professional een inhoudelijke rol te vervullen, ben je ineens tot slechts vorm geworden: het is voldoende om te staan en te stralen.
Mijn systeem went hier niet zomaar aan. Tijdens politieke speeches zit ik druk te pennen. Bijvoorbeeld zoals bij de vrouw op de foto, die tot twee weken geleden minister van toerisme was, in Griekenland een vrij belangrijke post. En met alle branden die heel veel schade heb gebracht aan mens, dier, natuur en toerisme heeft ze flink in the spotlight gestaan. En ook goed werk verricht. In relatie tot de orde van deze ramp zijn er weinig tot geen annuleringen, toeristen in de buurt van rampgebieden zijn zeer goed opgevangen en hebben bijna alle toeristische activiteiten doorgang gevonden.
Tijdens haar speech weet ze hier goed op in te spelen. Ze refereert constant aan alle mensen die hun huizen hebben verloren, de schade die is aangericht en wat er gedaan is om alles op te vangen. Ze laat zichtbaar zien dat ze gechoqueerd is, ze leeft met het volk mee. “Ons land is zo mooi, wie haalt het in zijn hoofd om zoiets te doen?” zegt ze afsluitend. Ze rept met geen woord over de toekomst. Geen inhoud te bekennen. Alles speelt zich of op interactie- emotie niveau.
En ik? Ik zit op mijn stoel druk aantekeningen te maken. Wat later op de avond geef ik mijn vader wat dingen terug over de speech en rest van de dag. Waar de inhoud nou bleef vraag ik hem, wat hij er allemaal van vind. Ik pak mijn notities erbij en stel wat inhoudelijke vragen. Verbaast en ook een beetje verdrietig kijkt hij me aan. “En daarom wilde ik zo graag de politiek in, juist daarom. Je ziet zelf toch ook dat het hier niet draait om de inhoud, maar alleen maar om de vorm?”
'Back in Nederland' spendeer ik een heel groot deel van mijn tijd in trainingen aan communicatie. De ‘regel’ die ik vaak instel is dat deelnemers meer gebruik moeten leren maken van de vorm in hun communicatie. In Nederland zijn we namelijk geneigd om de inhoud centraal te stellen, zodat we de vorm vaak vergeten. En dat terwijl de impact van de vorm van communicatie ongeveer 80-90% en de inhoud, in het slechtste geval maar 10%.
Het lijkt alsof de Grieken de ‘regel’ allang begrepen hebben.

Druppels

2007-09-02T12:10:00.000+02:00

Na een hele lange en droge periode in de regio Attika (waar Athene zich bevindt) en in de regio’s van de branden, komt vandaag eindelijk een paar donkere wolken langs drijven. De buurman hier riep laatst naar me dat het hoog tijd was, hij had in 2 maanden geen wolk gezien, laat staan een paar druppels regen. Ik wens ook met al mijn hart dat het eens flink gaat regenen, dat bakken uit de hemel elk klein of groter brandje helemaal af mogen komen blussen. Naast de wolken, komt nu ook een koel briesje. Meteen zet ik alle ramen van mijn ouderlijk huis open, zodat het kan afkoelen in huis. Heerlijk, we zullen goed slapen vannacht. En begint het te donderen en te bliksemen. In de verte aan zee, ziet het er prachtig uit. Ik ga even op het balkon zitten om ervan te genieten, totdat de echte regen gaat beginnen.
Ik heb daar heel lang gezeten. Na een paar druppels (misschien waren het er tien) waait alles weer over. Geen regen, geen koelte, geen wolken. Alles is weg…
Ik ben atheïst, als sinds ik zelfstandig na kon denken over het geloof. Dit soort momenten bevestigen mijn standpunt.

politiek 1

2007-08-31T11:39:00.000+02:00

een paar vuistregels van de Griekse politiek

- Ga naar de omgeving waar je stemmen zitten, in dit geval het eiland Tenos
- Bezoek daar de plekken met de meest invloedrijke personen (in dit geval de cafés waar de oude mannetjes tavli zitten te spelen)
- Ga met ze zitten en haal de geschiedenis aan van het eiland, noem namen van invloedrijke figuren die je gekend hebt
- Ga naar een niet-professionele (wel mooie) culturele bijeenkomst in het meest onbereikbare en verlaten dorp van het eiland
- Laat je vooraan plaatsen omdat je inmiddels ‘belangrijk’ bent
- Zorg dat je dochter aan je ene zijde en je vrouw aan je andere zijde zit
- Stel na afloop je dochter voor aan iedereen die langskomt, zodat ze allemaal ‘ftou’ (gebaar waarmee ze zogenaamd op je spugen, ter voorkoming van matiasma) kunnen zeggen
- Laat je uit eten nemen (na keraso*) door de meest ‘handige’ persoon en zorg dat je gaat eten bij het drukst bezochte tavernatje op het eiland
- Haal de geschiedenis aan (zie boven)
- Stel je vrouw en dochter voor aan iedereen die langskomt

Wat lijkt politiek soms simpel….

* "Na keraso?" Betekent letterlijk mag ik voor je betalen en is een gebaar van gastvrijheid.

vaderliefde

2007-08-29T22:29:00.001+02:00

Donderdagavond, bijna een week geleden. Mijn vader staat op de lijst van de partij.

Hij was onderweg om te tekenen toen hij gebeld werd: hij zat er toch niet bij. Bij nader inzien. Ze wilden graag nog 1 plaats vrijhouden, iemand anders (wat?) moest (ook) mogelijk nog op de lijst geplaatst worden. Het speet hun, maar het lag allemaal heel ingewikkeld en gevoelig binnen de partij.
Huh? Wat?

Griekse politiek: inderdaad ietwat ingewikkeld en ook nog eens zeer overgevoelig.Het beste kan ze vergeleken worden met de liefde. Tot op het állerlaatst worden beloftes gemaakt of verbroken. Óf je wordt ondergedompeld in liefde en meteen bemind tot aan de dood, óf je wordt met je hoofd ondergeduwd in een tijl met ijsblokken en al druipend alleen achtergelaten in je eigen misere. In griekse politiek is alles geoorloofd, ook dit.

Vrijdagnacht. Ik kom in Griekenland aan.

Zaterdagochtend. Ik ontmoet (eindelijk) mijn vader.
Ik heb hem beetgepakt (zie ook foto's: mijn vader is dus 1.60 meter lang en daarmee een kop kleiner dan ik, heeft een buikje en zeer griekse snor, dus dat vastpakken ziet er altijd best grappig en klungelig uit voor buitenstaanders). Toen ik hem losliet keek hij me aan en zei: "ik ben aan de camper aan het klussen". Ik knikte en heb het hele weekend zitten kijken naar zijn geklus. Strohoed op, beetje hier, beetje daar. 37 graden en hij bikkelde maar door. Soms is het even nodig om het verstand op nul te zetten.

Zondagavond. Eindelijk kan hij zjn gedachten ordenen.
Mijn wijze vader heeft besloten dat zijn afgelopen jaar zeker niet voor niets is geweest. Hij heeft veel geleerd, veel opgebouwd. Nee, dat verdwijnt niet. En hij wil graag door met 'zijn werk' (een aantal commissariaten en een aantal adviserende functies staan hem (mogelijk, tja alles is een beetje wankel nu) te wachten). Mijn vader, die ik altijd al als degelijk en idealistisch heb gekend, heeft dus al klussend besloten dat hij gewoon van middel moet veranderen. Is het niet als parlamentslid, dan als wat anders. Het werk gaat door en er zijn meer ballen waarmee gescoord kan worden. Op dat moment kan ik alleen maar respectvol naar hem kijken. Het schiet door mijn hoofd dat je misschien eerst 60 moet worden om zo wijs te kunnen spreken. Ik voel namelijk niet met hem mee. Zelf ben ik boos en verwijtend. Roet in het eten, een zak snoep die je ineens bij thuiskomst met je broers en zussen moet delen. En hoe durven ze eigenlijk? Wie denken ze wel dat ze zijn? Het is allemaal voor niets geweest, zelfs mijn aftocht naar dit land van de duizend temperamenten. Ik hoef toch immers niet heel hard te werken, campagne te voeren? Ik hoef niet meer van eiland naar eiland te racen, posters te plakken, flyers te verdelen, handjes te schudden en mijn vaders rug af en toe te rechten?
Tot laat op de avond praten we door over zijn dromen. Over het boek wat hij wil schrijven, het dorpje van zijn ouders waar hij altijd nog graag een klein huisje zou willen. Over ecotourisme, over de partij, over zijn reizen tot nu toe. Het nare gevoel van de hele afgelopen week weg begint zachter te worden. De verscheurde droom van de campagne, die verdwenen hoop op een intense en bijzondere samenwerking met mijn vader worden behapbaarder.

Zondagavond laat.
Gelukkig blijkt er nog genoeg te doen te zijn. Alleen is mijn bijdrage nu even gereduceerd tot slechts 1 component: dochterliefde.

oude patronen

2007-08-25T20:11:00.000+02:00

Tijdens mijn intervisie groep, op een van mijn laatste dagen in NL, bespraken we het fenomeen "doorbreken van patronen". Volgens de methodiek die we hebben geleerd tijdens de opleiding die we gezamenlijk hebben gevolgd is kort samengevat het volgende nodig:

de betreffende mens (dbm)heeft de wil om het anders te gaan doen
dbm krijgt inzicht in zijn/haar (niet-)effectieve gedrag
dbm krijgt zich op zijn/haar belemmerende overtuigingen die het niet effectieve gedrag in stand houden (op momenten dat het spannend is)
dbm krijgt zicht op de angst die het niet-effectief gedrag (al jaren) in stand houdt
dbm krijgt zicht op zijn/haar verlangen
dbm krijgt zicht op de mogelijkheid van nieuw gedrag en formuleert verruimende overtuigingen
dbm leert hoe hij/zij steun kan creëren in de interactie met anderen, door middel van dialoog, om zo de omgeving te mobiliseren in het helpen met doorbreken van patronen

Mijn afgelopen trainingen hebben er vol van gezeten. En zijn succesvol gebleken (laatste puntje moet nog blijken). Ik heb de verruimende overtuiging dat meerdere deelnemers die ik tegen kom wat hebben aan en kunnen leren van deze methodiek.

Gisteravond kwam ik thuis bij mijn ouders. Ik werd opgehaald door mijn moeder. Ik zat vol verruimende overtuigingen en voornemens tot dialoog om met haar het patroon te doorbreken. Binnen 2 uur hadden we ruzie. Hm. Waar bleven aan mijn voornemens? De dialoog? Foetsie. Samen werden we in ons eigen, oude systeem gezogen.
Logisch ook. Een patroon doorbreek je niet de eerste keer. Het heet niet voor niets een patroon. En het gaat niet voor niets al jaren zoals het gaat.
Dat is precies wat ik altijd aan al mijn deelnemers vertel: verwacht niet dat het meteen lukt, leren kan soms even duren en is niet altijd even makkelijk.

Nu ik nog.

gelukkig heb je altijd nog collega's om je van de stress af te helpen ;)

2007-08-22T15:05:00.000+02:00

echte stress

2007-08-21T17:55:00.000+02:00

Volgens mij ervaar ik dit voor het eerst op deze manier... Echte stress. Ik bedoel moeder worden (vandaag nog de hoogzwangere collega gesproken), een naaste verliezen, heel erg ziek zijn is veel erger.
Maar hier, in mijn wereldje, ervaar ik voor het eerst zo veel stress over triviale dingen. Hoe dat zo is gekomen?

Naja, zomaar ineens besloot ik te stoppen met werken voor een tijdje. Al mijn zekerheden laat ik los. Ik ga campagne voeren voor mijn vader, nadenken over mezelf en ook nog eens trekken in nepal. Stressss...

Ik ben heel blij met mijn besluit. Alleen vanavond kwam alles bij elkaar:

-in een afsluitend gesprek met mijn baas vertelde ik hem dat ik misschien liever een wereldreis zou makendan dat ik terugkom in het werk (hoewel ik hier zelf zeker nog niet uit ben trouwens). Stress...
-een paar kwartieren later liep ik het terrein af van de Baak. Het voelde echt als afscheid, het deed gewoon pijn. Kom ik wel terug? Stress...
-een paar minuten later belde mijn vader me. Helemaal kalm was ie, tegelijkertijd en snijdende teleurstelling in zijn stem. De lijst was bekend gemaakt. Hij staat er niet op. Er is nog een plek over en het is niet zeker of hij er op komt.

Au. Het is even te veel om te bevatten. De man in mijn leven vindt dat ik verdring. Hij heeft gelijk. Dit soort stress is me echt even te veel.

vis en mijn vriendinnen

2007-08-16T08:20:00.001+02:00

Gisteravond zat ik aan tafel met mijn tapasvriendinnen. Normaal zijn met een club van 6, nu wegens zomervakanties gereduceerd tot 4. We maken altijd samen eten: iedereen kookt een hap(je) of wat en neemt die mee. Een paar flessen wijn erbij en mijn vriendinnen en ik zitten uren te kletsen, eten en drinken. Onderwerp van gesprek? Solliciteren, salarissen, ambities, mannen, huizen,theater, persoonlijke belevenissen en lessen en natuurlijk: reizen.
Want meesten van ons zijn niet echt wereldvreemd: een kwam net terug uit Portugal, de ander gaat over 1 week naar Athene, en daarna naar Kathmandu en Delhi, de 3rde gaat in september naar Canada voor een maand, de 4de is net terug uit Frankrijk (3 dagen Montpellier, 3 dagen camping en 3 dagen retraite in een Frans klooster) en gaat in oktober voor ruim 2 weken naar Bonaire. Nee, niet wereldvreemd, dat kan je ons niet noemen. Of wel?

Want gister kreeg ik, onder veel ander eten, ook visjes voorgeschoteld. Ze waren heerlijk. Toen ik vroeg wat het was, kwam er wat gegiegel terug. Euhmmm, tja dat weten we dus niet, antwoorden vriendin 3 en 4. Ze hadden die ochtend op de markt gestaan, een vis aangewezen aan de visboer (met als criterium dat die vis er leuk uitzag) gevraagd wat het was, het anwtoord niet verstaan en vervolgens de vis gewoon mee naar huis genomen. En heerlijk klaargemaakt, hoewel dus voor ons 4-en compleet onduidelijk wat we voorgeschoteld kregen. Een stukje wereldkennis dat duidelijk ontbreekt aan ons repertoire, global burgers die we zijn. De hele wereld reizen we over, (laat staan dat we alle 4 wijsneuzerig werk doen: 2 trainers, 1 adviseur en 1 orthopedagoog), maar wat voor visje we aan het oppeuzelen waren? Geen idee.

Misschien lees je dit en denk je bij jezelf: dat kan toch écht niet?
Misschien niet. Misschien wel.
Mij maakt het weinig uit.
Het smaakte erg goed.
En voor mij is dat talent: op de markt een vis aanwijzen, deze kopen en, niet-wetend wat voor vis het is, 'm vislekker klaarmaken! Heerlijk!!

Talent via een hersenscan

2007-08-10T15:55:00.000+02:00

Een test die bepaald voor je of talent hebt. Wat een droombeeld. Waar of niet, ik draaf even door op het fantasiebeeld wat ik ter plekke bij kreeg:

- geen onzekerheid meer of je iets nou wel of niet kan
- geen feedback van je leidingende? no worries, niet meer nodig namelijk
- nooit meer nadenken over of je wel op de goede plek zit, het is al duidelijk
- loopbaancoaches? weg ermee!
- intermediair? niet meer nodig
- gesprekken bij recruiters die denken dat ze het wel weten voor je? nooit meer!
- discussies over salaris? het is duidelijk dat ik talent heb, hoezo geen verhoging?
- projectteam samenstellen? even de scan erbij pakken
- ontslaan? niet nodig, iedereen zit op zijn plaats
- burnout? niet aan de orde, iedereen wordt net voldoende uitgedaagd
- training? doen we niet meer aan, iedereen weet en kan wat ie moet kunnen
- coach die een spiegel voorhoudt? nee, hoor ik heb mijn scan toch...

Ik kan er nog heel veel verzinnen. Half nederland zouden we kunnen opdoeken als ik nog even doorga. De manager, adviseur, coach en trainer kunnen de deur uit; wat een droombeeld. Ik stop, voordat ik té plotseling wakker wordt.

2007-08-10T15:23:00.000+02:00

2 weken

2007-08-10T12:07:00.000+02:00

ja, nu gaat het echt gebeuren. eerst duurde het heel erg lang, ik kon nog genoeg doen. nu ineens, is het nog maar 2 weken. of ál twee weken?

tijdens het klaarmaken van mijn huis voor mijn onderhuurstder, werd ik een beetje verdietig. mijn appartement, met al zijn onvolmaaktheden (trap nóg niet af), plinten nóg niet geverfd, rolgordijn nóg niet opgehangen, die ene lamp nog steeds niet gekocht, is nu ineens, door deze melancholische bril van mij, hét paleis geworden. mijn paleis. waar iemand anders 10 weken in gaat zitten.

ik kan geen moment focussen op het mooie weer in griekenland, het weerzien van mijn familie of het tibetaanse klooster in kathmandu. ik verzuip een beetje in het hier en nu. gek, want normaal kan ik dat helemaal niet (lees vooral wat meer stukjes in dit weblog). nu de kans me geboden wordt, zal ik maar even stil staan. bij mijn melancholie, hier, nu.

grootste talent

2007-08-02T22:09:00.000+02:00

Volgens mij heb ik mijn grootste talent nog steeds niet bekend gemaakt. Na vanavond kom ik er niet meer onderuit. Hoe zeer ik me ook schaam voor deze eigenschap, ik moet het nu prijs gaan geven: ik heb namelijk veel talent in Grootse Chaos. Voor het geval dat niemand dat gemerkt had.
Geef mij een tas met meer dan 1 vakjes (en nogmaals voor de kenners: ik heb dus meer dan 1 tas met meer dan 1 vakje) en ik zal een aantal keren per dag graaiend in mijn tas staan zoeken, naar of mij portomonee of mijn telefoon.
Tja, eigenlijk ben ik altijd wel dingen kwijt. Vaak ook belangrijke dingen. Daar komt bij dat ik het ook nog eens niet kan UIT staan! En dat ik heel erg gefrusteerd raak. Ik ga dan uren zoeken naar het gemiste voorwerp en wordt heel erg boos op mezelf en op anderen(hier zullen trouwens vermoedelijk al mijn X-en over mee kunnen praten!).
Want....... ik wil niet zo zijn!!! En toch lijk ik in deze weinig te kunnen leren.
Het komt gewoon omdat mijn aandacht er niet uit zichzelf bij is. Voordat ik het met een klaar ben, ben ik alweer met het ander bezig. En heb ik minder aandacht voor datgene waar ik mee bezig was. Als ik mijn best doe lukt het wel. Dan leer ik 'het' mezelf gewoon aan. Bijvoorbeeld het wegleggen van mijn sleutels op een vaste plek:

-eerst kies ik een makkelijke, zichtbare plaats

-dan verzin ik een mantra, iets zoals: "zodra ik mijn voordeur open doe, moet ik altijd mijn sleutel eerst wegleggen"

- deze herhaal ik heel vaak, totdat ik het gewenste gedrag ga vertonen

Deze oefening kost me ongeveer 6-8 maanden. Zoals je misschien begrijpt heb ik niet genoeg tijd om alles in mijn leven op soortgelijke manier aan te pakken...

De meeste moeite heb ik met eenmalige of nieuwe dingen, dan gaat het snel mis. Zo ben ik in staat om: kaartjes voor een concert per ongeluk weg te gooien met het oud papier, te vergeten de beschermhoes (tegen kleine kattennagels) over mijn gloednieuwe bank te hangen als ik met vakantie ga, mijn rekeningen van eneco niet op tijd te betalen de eerste paar maanden (kost 10 euro meer per aanmaning), mijn autopapieren kwijt te raken op het moment van verkoop (tja, za lagen niet meer in de auto, ter bescherming ;)) en vanavond mijn gloednieuwe camera op het, door de vakantieperiode verlaten terrein van mijn werk, in het zicht van alle boswandelaars van de omgeving, te vergeten!

Hoe zeer ik me ook voorneem het anders te gaan doen, het blijft. Ze (Ben Tiggelaar, Arno Ramakers) zeggen dat je pas echt verandert als de nood hoog is, als het "pijn" doet.

Geloof me, in dit geval echt niet...

op onze manier

2007-07-30T22:24:00.001+02:00

Na mijn grote campagneavontuur ga ik een tijdje op reis. Niet zomaar.Maar naar de Anapurna, naar de geboorteplaats van Siddharta, naar de plek met de meeste overlevende eenhoornige rhinos. Waar hindoeisme en boeddhisme elkaar ontmoeten, waar KC staat voor "gemengde caste", daar bij de wenkbrauw van de oceaan. Mijn reisgenote en ik, beide twintigers, pakken de voorbereiden van onze reis als volgt aan.

LP* nepal op tafel, twee lege flesjes bier en twee koppen thee.
"Nah, we moeten maar even kijken wie wat gaat doen, toch?"
"Ja, goed plan."
" Wat hebben we nodig?"
"Even kijken, hier staat een lijst".
"Ok, even opschrijven hoor"
"Als jij de antibiotica regelt, koop ik de waterzuiveringstabletten".
"Owja, en ook nog de prikken."
"Owja."
Ze (mijn reisgenote) loopt met de laptop naar het raam, waar ze gratis op een draadloos netwerk ergens in de buurt kan.
"Wat een zooitje die GGD site."
"En?"
"Ja, is wel te doen. DTP, malaria en Hep A".
"Owja en de visas..."
"Ja, als jij even met ze belt, ik ga er donderdag wel langs."
"Ok"
"Nou prima zo, toch?"
"Lijkt me ook"
"We mailen anders nog wel."
"Jajoh, komt goed."
"Welterusten!"
"Doei."

Gelukkig zijn we bijna 30.Dan moeten we de zaken maar eens wat serieuzer aan gaan pakken.Maar voor nu, geniet ik hier volop van ;)

* Lonely Planet

isolement

2007-07-25T07:04:00.001+02:00

Basisangst voor de mens: isolement. Alleen blijven, er niet bij horen. Ik vermoed dat we een heel groot deel van ons leven bezig zijn met deze angst te vermijden. Onze relatie, baan, die ene leesauto, dat appartement in de binnenstad, die verre vakantie, de vriendenkring,de vermijding van conflict met ouders. Erbij horen is een dusdanig verlangen, dat we alles in het werk stellen om te voorkomen dat we er NIET bij horen.
Met mijn verlof bekruipt dat gevoel me af en toe. Gek, ik ga toch hele leuke dingen doen? Een avontuur, eindelijk, ik vond al dat ik te lang niet op 'avontuur' was geweest. En dan ook nog eens in mijn vaderland, waar de zon schijnt, de mensen het rustig aan doen (behalve in de politiek dan), en mijn familie zo dicht bij me is.Gek, ik heb er toch heel veel zin in?
Dat heb ik ook. Alleen vind ik mijn vrienden en collegas blijkbaar ook erg leuk. Want elke keer als er iets wordt ondernomen tussen september en november schiet er een (emotionele) pijnscheut door me heen. Ik ben er dan niet...
Gister dacht ik er nog eens over na. Mijn eerste conclusie was dat mijn leergierigheid me wederom in de weg zat. Niets willen missen, alles gezien willen hebben en het daarom moeilijk vinden om een keus te maken voor langdurige afwezigheid. En toen keek ik nog eens in spiegel. Geen leergierigheid te bekennen. Wel het intense gevoel om erbij te willen zijn, mee te maken wat zij allemaal meemaken, beleven wat zij beleven. Bang zijn om vergeten te worden. Erbij willen blijven horen.
Gelukkig drong het tot me door dat dit vanaf 10 november ook weer zou kunnen...

een moment voor mezelf

2007-07-18T23:06:00.000+02:00

Een moment voor mezelf, dat was echt even nodig. Een pas op de plaats, en die duurde toch wel even een maand. Het blijkt dus nodig te zijn voor mijn grote beslissingen is om echt even mijn mond te houden.
Want dan komt het grote "wat zullen anderen hier in hemelsnaam van vinden?" wel als een heel groot monster om de hoek kijken. Ik heb het liever geregeld, gefixed, besloten, in krannen en kuiken voordat ik het prijs geef.
En, een momentje voor mezelf kan ik echt niet hebben via mijn blog, daar wordt het toch net (jahaaaa) iets te veel voor gelezen.

Mijn inpsirator van de afgelopen maanden zou dit een "Oude Koe" hebben genoemd (oude koe = basisangst van jezelf waardoor je al je beschermingsmechanismen inzet om ervoor te zorgen dat datgene waar je bang voor bent never nooit niet plaats zal vinden en wederom ineffectief gedrag laat zien). En ja, dat zou dus kloppen. Een oude koe, die ik voor het gemak maar Faaltje heb genoemd. En die mij toch blijkbaar belemmert om het allemaal maar eruit te gooien.
mmmm... draai ik er nu nog steeds omheen?

Het moet nu maar echt:
ik ga er een tijdje uit, met verlof, een paar maanden. Naar Griekenland, bij mijn ouders en oude vrienden wonen. Ik ga mijn vader assisteren in zijn verkiezingscampagne voor het griekse parlament.

Dat was het. En het viel best mee.

Voornemens:
Me niet druk te maken of dit wel een goede beslissing is
Me geen zorgen maken over alles wat ik misloop in Nederland
Me niet angstig voelen doordat ik nu ineens mijn immer stijgende carriere en ontwikkeling onderbreek
Niet te hard mijn best doen voor mijn vader
Geen ruzie te maken met mijn moeder

Tja, als ik het zo bezie, valt er in ieder geval weer genoeg te leren ;)
Dat biedt hoop...

geen stress

2007-06-05T13:31:00.001+02:00

Tja.
Gepresteerd erg (té?) lang niet te schrijven.
Even niks te melden over talent.
Geamuseerd lees ik dan ook de megaveel stukken die gaan over blogstress, het nieuwste woord in het bloggersalfabet (zou het 5 maanden geleden hebben bestaan???).
Bij intikken van het woord "blogstress" krijg ik 53.700 hits
Allemaal over blogstress?

Ik beroep me graag op mijn recht om te zwijgen in deze.
Dus ik blijf even stil.

Heerlijk.

managementtaal

2007-05-07T09:59:00.000+02:00

Fragment van gesprek in de trein tussen twee vrouwen:
...
-Managers hebben altijd een lastige positie, helemaal in grote bedrijven.
-Ja inderdaad, je bent natuurlijk niet een van hun, je moet wel afstand kunnen bewaren.
-Tja, moelijk he? Ik wil graag kunnen sparren met iemand, zonder dat meteen iedereen weet dat ik twijfel over dingen.
-Ja, he? Heb ik ook. Ik heb sinds kort een coach, iemand om mee te klankborden, af en toe te spiegelen. Is erg fijn hoor.
-Ja, zou ik ook moeten...
Goh, is dat jouw nieuwe telefoon? Leuk zeg....

new york new york

2007-05-07T00:20:00.000+02:00

Net terug van een week New York.
Een stad waarvan ik wist dat ik me thuis zou voelen, voordat ik er ooit was geweest. En dat klopte...(ahum, natuurlijk klopte het, ooit gehoord van een self fulfilling prophecy? )
Of van cognitieve dissonantie?
Hierbij de observaties die ik verdrongen heb. Om er alsnog voor te zorgen dat mijn verwachting, namelijk dat ik me thuis zou voelen in deze fantastische stad, uit zou komen...

1. Overdrijven
Sta bovenaan een trap voor de metro, die ze overigens zelf train noemen (huh?). Er komen heel veel locals weer terug lopen, roepen dat er no service is. Hmmm. Even checken. Beneden aangekomen horen we van een conducteur hetzelfde. Na twee keer doorvragen vraagt hij waar we naartoe moeten. South Ferry? Owja, nee, ja, daar rijdt zeker wel een train naartoe. Spoor hiernaast, elke paar minuten. "have an nice day ladies'. Heerlijk, die lege train waar we vervolgens in zaten !!! :)

2. Praten in cliches
In dezelfde soort train komen we erachter dat we in de eerste vijf treinstellen moeten zitten om te kunnen uitstappen bij onze halte van aankomst. Nummering? Euhm, nee. Hoe erachter komen dat je in het goed stel zit? Vragen aan de conducteur, die uit het raam hangt van de train, en iedereen die in het geod treinstel aankomt en aan hem vraagt of ze in het goed stel zitten het volgende antwoord geeft: that's just as far as you need to goe, just as far...! (Hoezo gewoon ja of gewoon nee?)

3. Perceptie van afstand
Op de vraag aan een vrouw of er in de buurt een Starbucks was (tja, inderdaad een hele week lang alleen maar caramel macchiato gedronken)zei ze: of course. Ze stuurde ons 3 avenues naar het oosten en vijf streets naar het noorden. Uitgeput daar aangekomen hebben we toch maar een Cold Tazo Chai Latte besteld om onze dorst te lessen.

4. In jezelf praten
Ik vermoed, uit de steekproef die we getrokken hebben in de laatste drie dagen, dat 1 op de 10 mensen (locals dus) daar tegen zichzelf aan het praten is. Nee, ik bedoel niet alleen de homeless gasten in de metrostations, maar ook reguliere voorbijgangers op straat. Van bidden tot hele discussies hebben we meegemaakt. Waartoe? Niet kunnen onderzoeken, maar mijn hypothese is eenzaamheid. Ik zal m volgende keer toetsen (tja, die gaat er komen na bovenstaande, niet te beinvloeden conclusie).

5. Een bizarre normering van gastvrijheid
Ik vermoed dat de volgende twee de meest geldende normen zijn:

- Als twee nederlands / griekse touristen iets vragen aan je, geef vooral geen rechtsreeks antwoord.Als het even kan, wees onbeleefd, vooral als ze even aan het twijfelen zijn tussen pancakes en blueberry muffins.

- Als je twee van dezelfde touristen genietend over straat ziet lopen, vraag ze dan vooral in het wilde weg of ze directions nodig hebben, hulp, waar ze vandaag komen en als ze dan toch de andere kant uitlopen omdat ze besloten hebben níet te gaan eten waar je ze geadviseerd hebt, ren dan achter ze aan om ze alsnog de goed kan top te sturen.

Wordt vervolgd (de jetlag neemt nu over, ik ga slapen)

2007-05-05T05:42:00.000+02:00

no comment...

praktisch idealisme

2007-04-23T22:56:00.000+02:00

Sprak dit weekend weer eens een goede vriend over de dingen van het leven. Hij vertelde (onder veel andere dingen) dat hij en zijn vriendin (ook mijn vriendin) een scharrelkip hebben geadopteerd. Hoe? Gewoon, adopteren, net zoals een kind in Afrika (weet je nog? Foster Parents?) of een appelboom, of een koe / geit in een 3e wereldland.
Maar dit ging dus om een kip, een oerhollandse kip. Als tegenprestatie mogen ze elke maand eieren ophalen in de biowinkel. Nee, niet eieren van díe kip. Eieren van een ándere kip. Want hún kip staat in Drenthe. En dat is een beetje te ver om eieren te gaan halen. Begrijpelijk, wel.
Ze werken dus mee aan een meer verantwoorde wereld. Ze zorgen ervoor dat er een extra kip rondloopt die niet hoeft te lijden. Ik ben trots op ze.
Maar ook wel verrast, door hun stereptypische praktisch idealisme. Want toen ik aan hem vroeg of hij er een keer langs zou gaan om de kip te bezoeken zei hij: "Nee joh, dat hoeft helemaal niet. Er hangt een webcam, dan kun je kijken vanaf je pc. Maarja, er lopen zo veel kippen, je kunt niet echt zien welke van ons is. Maar dat hoeft ook niet, toch?"

Heerlijk.
Praktisch, simpel, alledaags en nonfanatiek de wereld verbeteren.
Ik doe mee. Weliswaar niet via een kip, maar daar een andere keer meer over.

Ook? http://www.adopteereenkip.nl/
en vergeet vooral niet bij KIPKADO te kijken.

andere werelden

2007-04-12T19:00:00.000+02:00

Gister was ik bij n inspirerende bijeenkomst. 9 jonge, intelligente, betrokken professionals. We waren aan het brainstormen over onze visie op de wereld. Woorden zoals duurzaamheid, een verschil maken, nieuwsgierig zijn, vragen blijven stellen, verschillen, verbinden en betekenen kwamen langs. Ik ging voldaan en trots naar huis. Op een groep mensen die zich met meer bezig hield dan de auto waarin ze rijden, de kleding die ze dragen, de sigaren die ze roken, de wijn die ze drinken. Met een glimlach ga ik slapen.
Volgende ochtend. Utrecht Centraal, 0745uur.
Naast me staat een jonge vrouw van midden 20. In zwaar limburgs zegt ze tegen me: "ik snap hier geen enkele bal van". Ik kijk om en zie dat ze een uitdraai vast heeft van haar NS route. "Snap jij hier iets van?" En handigt mij het velletje over. Ze geeft het zo snel dat ik vermoed dat ze er maar snel vanaf wil." Ik moet naar Ede Wageningen, maar ik begrijp helemaal niets van dit ding".Ik moet dezeflde trein dus loop met haar mee. De trein is er nog niet. Ze wacht een eind verderop.mijn telefoon gaat en ik raak afgeleid. Ik stap al bellend in en kijk uit het raam.
Daar staat ze. Ze vraagt aan een andere reiziger, meen ik te lezen in haar lippen, wijzend naar de trein: "Gaat deze naar Ede Wageningen?".
Gelukkig reis ik met het OV. Anders zou ik misschien vergeten dat deze wereld ook bestaat..

Kwetsbaar

2007-04-10T23:04:00.000+02:00

Kwetsbaar (durven) zijn, kwetsbaarheid laten zien: een paar van de duizenden (mode)woorden in Managementland. Nee, we weten namelijk niet zo goed hoe het moet, denk ik. We zijn soms zo bezig met het resultaat, de doelen, de processen, het rendement, het vergelijken, het beter doen, het anwoorden en oplossingen zoeken, dat we soms vergeten stil te staan bij wat er echt gebeurt. Dus gaat iedereen heel hard roepen dat we het anders moeten doen. Meer Kwetsbaarheid. Logisch?

Begriijpelijk vind ik het wel. Alles gaat zo snel soms, er is zo veel mogelijk, dat ik het knap lastig vind om alles ff stop te zetten (ondanks mijn, toch wel redelijk stevige, mediterane roots). En, als die langgevreesde emotie, dan is ie bijna niet meer te herkennen. Als klein duiveltje steekt hij de kop op. En dan? Snel wegstoppen, want wat zouden anderen er niet van denken?
Ineffectief overigens. Want vermijden (of ontkennen voor de Freudfans) is een korte termijn maatregel. Die ervoor zorgt dat emotie, die gepaard gaat met de gebeurtenis, netjes wordt weggestopt. Ook dat die gebeurtenis geen plaats krijgt in de cognitieve weergave van onze werkelijheid. Met andere woorden, de film blijft zich herhalen, in een verkeerd script. En elke keer dat die scene langskomt, doemt het duiveltje weer op.
Dat kan in de basis twee kanten opgroeien: of je leert dermate goed omgaan met alle duiveltjes dat je nauwelijks meer emotie voelt (kan natuurlijk ook een oplossing zijn), of je blijft onderdrukken tot het moment dat de druk te groot wordt en alle duiveltjes in een keer eruit springen. En dan is het dus niet een duiveltje meer, maar honderd.
Of je stopt even en maakt zichtbaar wat er met je gebeurt.Kwetsbaarheid dus. Ben je Bang, Boos, Verdrietig, Blij?

Tja, kwetsbaarheid durven laten zien klinkt dan wel logisch. Maar hier komt wat mij betreft de paradox van het moment: het voelt níet zo. Want die ene basale angst, om afgewezen te worden door de ander, omdat ik anders zou zijn en daarmee niet goed of niet mooi, is toch wel een grote. In theorie moet je díe angst doorstaan. Korte pijn, lang geluk, in plaats van lang pijn kort geluk.
Maar in praktijk???

trots !!

2007-04-10T22:52:00.000+02:00

Op de baak!
Zie http://stream.mediaweb.nl/debaak/debaak_pm_dag_rotterdam.wmv

even

2007-03-24T11:40:00.000+01:00

eergister mocht ik samen met een collega een aantal workshops verzorgen op een bijeenkomst voor ongeveer 200 young professionals uit het bedrijfsleven. over deze dag zou ik heel veel kunnen vertellen, ze heeft vele indrukken op mij achter gelaten en een heel warm gevoel.
ik laat het nu even bij de beschrijving van een moment uit de plenaire afsluiting van de dag, waarbij de dagvoorzitter deelnemers vroeg hun ervaringen te schetsen. een van de ladies vertelde: "ik heb een hele leuke workshop gehad... het advies gekregen om wat meer ruimte te maken voor de dingen die ik leuk vind in mijn werk. het is nog een beetje vaag. ik denk dat ik het gewoon even zal googlen en dan gewoon even ga uitproberen".

het talent van de sprekende computer

2007-03-18T18:55:00.000+01:00

Ik was uit met een goede vriendin in amsterdam. Lekker in de buurt van t station gebleven om met de nachttrein, 30 minuutjes naar Utrecht CS, naar huis te kunnen.
Aangezien ik van mijn werk-blackberry-holisme af aan het kicken ben, liet ik het blauwe glimmende ding deze keer thuis. Gewend als ik ben om alles ter plekke op te kunnen zoeken op Het Wereldwijde Web, ben ik echter wel vergeten op te zoeken hoe laat de treinen gingen. Toen we het zat waren en al richting het station liepen, belde ik daarom met de sprekende computer van de NS. Graag maak ik jullie deelgenoot van de conversatie die ik vanaf de nieuwmarkt tot aan het station (lopend) met dit talentvol stuk techniek heb gevoerd:

-U reist vanaf een adres of een station. Antwoord met ja of nee. Reist u vanaf een station?
-Ja
-Vanaf welk station wilt u graag reizen?
- Amsterdam Centraal
- Amsterdam Centraal, is dat correct. Antwoord met ja of nee
-Ja
-Wilt u op een specifieke tijd aankomen?
-Ja
-Hoe laat wilt u aankomen?
- 4 uur
- U wilt om 4 uur aankomen
- Ja
- Helaas is dat niet mogelijk. Wilt u een nieuw reisadvies?
-Ja
-U vertrekt vanaf een station of een adres. Geef antwoord met ja of nee. Vertrekt u vanaf een station.
-...
-...
- Op welk station wilt u aankomen?
- Utrecht centraal
- Zwijndrecht centraal, is dat correct?
-Nee
-..
-..
-Tilburg centraal, is dat correct?
-/(_-+@62??;'_56?hyhdydwydeb b

Inmiddels stonden we al bij CS, waar een conducteur bij de ingang om kaartjes vroeg:

-Meneer, hoe laat gaat de trein naar Utrecht centraal?
- Over 3 minuten, op spoor 5, als je even een sprintje trek haal je m nog net!