gelukkig heb je altijd nog collega's om je van de stress af te helpen ;)

echte stress

Volgens mij ervaar ik dit voor het eerst op deze manier... Echte stress. Ik bedoel moeder worden (vandaag nog de hoogzwangere collega gesproken), een naaste verliezen, heel erg ziek zijn is veel erger.
Maar hier, in mijn wereldje, ervaar ik voor het eerst zo veel stress over triviale dingen. Hoe dat zo is gekomen?

Naja, zomaar ineens besloot ik te stoppen met werken voor een tijdje. Al mijn zekerheden laat ik los. Ik ga campagne voeren voor mijn vader, nadenken over mezelf en ook nog eens trekken in nepal. Stressss...

Ik ben heel blij met mijn besluit. Alleen vanavond kwam alles bij elkaar:

-in een afsluitend gesprek met mijn baas vertelde ik hem dat ik misschien liever een wereldreis zou makendan dat ik terugkom in het werk (hoewel ik hier zelf zeker nog niet uit ben trouwens). Stress...
-een paar kwartieren later liep ik het terrein af van de Baak. Het voelde echt als afscheid, het deed gewoon pijn. Kom ik wel terug? Stress...
-een paar minuten later belde mijn vader me. Helemaal kalm was ie, tegelijkertijd en snijdende teleurstelling in zijn stem. De lijst was bekend gemaakt. Hij staat er niet op. Er is nog een plek over en het is niet zeker of hij er op komt.

Au. Het is even te veel om te bevatten. De man in mijn leven vindt dat ik verdring. Hij heeft gelijk. Dit soort stress is me echt even te veel.

vis en mijn vriendinnen

Gisteravond zat ik aan tafel met mijn tapasvriendinnen. Normaal zijn met een club van 6, nu wegens zomervakanties gereduceerd tot 4. We maken altijd samen eten: iedereen kookt een hap(je) of wat en neemt die mee. Een paar flessen wijn erbij en mijn vriendinnen en ik zitten uren te kletsen, eten en drinken. Onderwerp van gesprek? Solliciteren, salarissen, ambities, mannen, huizen,theater, persoonlijke belevenissen en lessen en natuurlijk: reizen.
Want meesten van ons zijn niet echt wereldvreemd: een kwam net terug uit Portugal, de ander gaat over 1 week naar Athene, en daarna naar Kathmandu en Delhi, de 3rde gaat in september naar Canada voor een maand, de 4de is net terug uit Frankrijk (3 dagen Montpellier, 3 dagen camping en 3 dagen retraite in een Frans klooster) en gaat in oktober voor ruim 2 weken naar Bonaire. Nee, niet wereldvreemd, dat kan je ons niet noemen. Of wel?



Want gister kreeg ik, onder veel ander eten, ook visjes voorgeschoteld. Ze waren heerlijk. Toen ik vroeg wat het was, kwam er wat gegiegel terug. Euhmmm, tja dat weten we dus niet, antwoorden vriendin 3 en 4. Ze hadden die ochtend op de markt gestaan, een vis aangewezen aan de visboer (met als criterium dat die vis er leuk uitzag) gevraagd wat het was, het anwtoord niet verstaan en vervolgens de vis gewoon mee naar huis genomen. En heerlijk klaargemaakt, hoewel dus voor ons 4-en compleet onduidelijk wat we voorgeschoteld kregen. Een stukje wereldkennis dat duidelijk ontbreekt aan ons repertoire, global burgers die we zijn. De hele wereld reizen we over, (laat staan dat we alle 4 wijsneuzerig werk doen: 2 trainers, 1 adviseur en 1 orthopedagoog), maar wat voor visje we aan het oppeuzelen waren? Geen idee.

Misschien lees je dit en denk je bij jezelf: dat kan toch écht niet?
Misschien niet. Misschien wel.
Mij maakt het weinig uit.
Het smaakte erg goed.
En voor mij is dat talent: op de markt een vis aanwijzen, deze kopen en, niet-wetend wat voor vis het is, 'm vislekker klaarmaken! Heerlijk!!

Talent via een hersenscan

Een test die bepaald voor je of talent hebt. Wat een droombeeld. Waar of niet, ik draaf even door op het fantasiebeeld wat ik ter plekke bij kreeg:

- geen onzekerheid meer of je iets nou wel of niet kan
- geen feedback van je leidingende? no worries, niet meer nodig namelijk
- nooit meer nadenken over of je wel op de goede plek zit, het is al duidelijk
- loopbaancoaches? weg ermee!
- intermediair? niet meer nodig
- gesprekken bij recruiters die denken dat ze het wel weten voor je? nooit meer!
- discussies over salaris? het is duidelijk dat ik talent heb, hoezo geen verhoging?
- projectteam samenstellen? even de scan erbij pakken
- ontslaan? niet nodig, iedereen zit op zijn plaats
- burnout? niet aan de orde, iedereen wordt net voldoende uitgedaagd
- training? doen we niet meer aan, iedereen weet en kan wat ie moet kunnen
- coach die een spiegel voorhoudt? nee, hoor ik heb mijn scan toch...

Ik kan er nog heel veel verzinnen. Half nederland zouden we kunnen opdoeken als ik nog even doorga. De manager, adviseur, coach en trainer kunnen de deur uit; wat een droombeeld. Ik stop, voordat ik té plotseling wakker wordt.

2 weken

ja, nu gaat het echt gebeuren. eerst duurde het heel erg lang, ik kon nog genoeg doen. nu ineens, is het nog maar 2 weken. of ál twee weken?

tijdens het klaarmaken van mijn huis voor mijn onderhuurstder, werd ik een beetje verdietig. mijn appartement, met al zijn onvolmaaktheden (trap nóg niet af), plinten nóg niet geverfd, rolgordijn nóg niet opgehangen, die ene lamp nog steeds niet gekocht, is nu ineens, door deze melancholische bril van mij, hét paleis geworden. mijn paleis. waar iemand anders 10 weken in gaat zitten.

ik kan geen moment focussen op het mooie weer in griekenland, het weerzien van mijn familie of het tibetaanse klooster in kathmandu. ik verzuip een beetje in het hier en nu. gek, want normaal kan ik dat helemaal niet (lees vooral wat meer stukjes in dit weblog). nu de kans me geboden wordt, zal ik maar even stil staan. bij mijn melancholie, hier, nu.

grootste talent

Volgens mij heb ik mijn grootste talent nog steeds niet bekend gemaakt. Na vanavond kom ik er niet meer onderuit. Hoe zeer ik me ook schaam voor deze eigenschap, ik moet het nu prijs gaan geven: ik heb namelijk veel talent in Grootse Chaos. Voor het geval dat niemand dat gemerkt had.
Geef mij een tas met meer dan 1 vakjes (en nogmaals voor de kenners: ik heb dus meer dan 1 tas met meer dan 1 vakje) en ik zal een aantal keren per dag graaiend in mijn tas staan zoeken, naar of mij portomonee of mijn telefoon.
Tja, eigenlijk ben ik altijd wel dingen kwijt. Vaak ook belangrijke dingen. Daar komt bij dat ik het ook nog eens niet kan UIT staan! En dat ik heel erg gefrusteerd raak. Ik ga dan uren zoeken naar het gemiste voorwerp en wordt heel erg boos op mezelf en op anderen(hier zullen trouwens vermoedelijk al mijn X-en over mee kunnen praten!).
Want....... ik wil niet zo zijn!!! En toch lijk ik in deze weinig te kunnen leren.
Het komt gewoon omdat mijn aandacht er niet uit zichzelf bij is. Voordat ik het met een klaar ben, ben ik alweer met het ander bezig. En heb ik minder aandacht voor datgene waar ik mee bezig was. Als ik mijn best doe lukt het wel. Dan leer ik 'het' mezelf gewoon aan. Bijvoorbeeld het wegleggen van mijn sleutels op een vaste plek:

-eerst kies ik een makkelijke, zichtbare plaats

-dan verzin ik een mantra, iets zoals: "zodra ik mijn voordeur open doe, moet ik altijd mijn sleutel eerst wegleggen"

- deze herhaal ik heel vaak, totdat ik het gewenste gedrag ga vertonen

Deze oefening kost me ongeveer 6-8 maanden. Zoals je misschien begrijpt heb ik niet genoeg tijd om alles in mijn leven op soortgelijke manier aan te pakken...

De meeste moeite heb ik met eenmalige of nieuwe dingen, dan gaat het snel mis. Zo ben ik in staat om: kaartjes voor een concert per ongeluk weg te gooien met het oud papier, te vergeten de beschermhoes (tegen kleine kattennagels) over mijn gloednieuwe bank te hangen als ik met vakantie ga, mijn rekeningen van eneco niet op tijd te betalen de eerste paar maanden (kost 10 euro meer per aanmaning), mijn autopapieren kwijt te raken op het moment van verkoop (tja, za lagen niet meer in de auto, ter bescherming ;)) en vanavond mijn gloednieuwe camera op het, door de vakantieperiode verlaten terrein van mijn werk, in het zicht van alle boswandelaars van de omgeving, te vergeten!

Hoe zeer ik me ook voorneem het anders te gaan doen, het blijft. Ze (Ben Tiggelaar, Arno Ramakers) zeggen dat je pas echt verandert als de nood hoog is, als het "pijn" doet.

Geloof me, in dit geval echt niet...

op onze manier

Na mijn grote campagneavontuur ga ik een tijdje op reis. Niet zomaar.Maar naar de Anapurna, naar de geboorteplaats van Siddharta, naar de plek met de meeste overlevende eenhoornige rhinos. Waar hindoeisme en boeddhisme elkaar ontmoeten, waar KC staat voor "gemengde caste", daar bij de wenkbrauw van de oceaan. Mijn reisgenote en ik, beide twintigers, pakken de voorbereiden van onze reis als volgt aan.

LP* nepal op tafel, twee lege flesjes bier en twee koppen thee.
"Nah, we moeten maar even kijken wie wat gaat doen, toch?"
"Ja, goed plan."
" Wat hebben we nodig?"
"Even kijken, hier staat een lijst".
"Ok, even opschrijven hoor"
"Als jij de antibiotica regelt, koop ik de waterzuiveringstabletten".
"Owja, en ook nog de prikken."
"Owja."
Ze (mijn reisgenote) loopt met de laptop naar het raam, waar ze gratis op een draadloos netwerk ergens in de buurt kan.
"Wat een zooitje die GGD site."
"En?"
"Ja, is wel te doen. DTP, malaria en Hep A".
"Owja en de visas..."
"Ja, als jij even met ze belt, ik ga er donderdag wel langs."
"Ok"
"Nou prima zo, toch?"
"Lijkt me ook"
"We mailen anders nog wel."
"Jajoh, komt goed."
"Welterusten!"
"Doei."

Gelukkig zijn we bijna 30.Dan moeten we de zaken maar eens wat serieuzer aan gaan pakken.Maar voor nu, geniet ik hier volop van ;)

* Lonely Planet

isolement

Basisangst voor de mens: isolement. Alleen blijven, er niet bij horen. Ik vermoed dat we een heel groot deel van ons leven bezig zijn met deze angst te vermijden. Onze relatie, baan, die ene leesauto, dat appartement in de binnenstad, die verre vakantie, de vriendenkring,de vermijding van conflict met ouders. Erbij horen is een dusdanig verlangen, dat we alles in het werk stellen om te voorkomen dat we er NIET bij horen.
Met mijn verlof bekruipt dat gevoel me af en toe. Gek, ik ga toch hele leuke dingen doen? Een avontuur, eindelijk, ik vond al dat ik te lang niet op 'avontuur' was geweest. En dan ook nog eens in mijn vaderland, waar de zon schijnt, de mensen het rustig aan doen (behalve in de politiek dan), en mijn familie zo dicht bij me is.Gek, ik heb er toch heel veel zin in?
Dat heb ik ook. Alleen vind ik mijn vrienden en collegas blijkbaar ook erg leuk. Want elke keer als er iets wordt ondernomen tussen september en november schiet er een (emotionele) pijnscheut door me heen. Ik ben er dan niet...
Gister dacht ik er nog eens over na. Mijn eerste conclusie was dat mijn leergierigheid me wederom in de weg zat. Niets willen missen, alles gezien willen hebben en het daarom moeilijk vinden om een keus te maken voor langdurige afwezigheid. En toen keek ik nog eens in spiegel. Geen leergierigheid te bekennen. Wel het intense gevoel om erbij te willen zijn, mee te maken wat zij allemaal meemaken, beleven wat zij beleven. Bang zijn om vergeten te worden. Erbij willen blijven horen.
Gelukkig drong het tot me door dat dit vanaf 10 november ook weer zou kunnen...

een moment voor mezelf

Een moment voor mezelf, dat was echt even nodig. Een pas op de plaats, en die duurde toch wel even een maand. Het blijkt dus nodig te zijn voor mijn grote beslissingen is om echt even mijn mond te houden.
Want dan komt het grote "wat zullen anderen hier in hemelsnaam van vinden?" wel als een heel groot monster om de hoek kijken. Ik heb het liever geregeld, gefixed, besloten, in krannen en kuiken voordat ik het prijs geef.
En, een momentje voor mezelf kan ik echt niet hebben via mijn blog, daar wordt het toch net (jahaaaa) iets te veel voor gelezen.

Mijn inpsirator van de afgelopen maanden zou dit een "Oude Koe" hebben genoemd (oude koe = basisangst van jezelf waardoor je al je beschermingsmechanismen inzet om ervoor te zorgen dat datgene waar je bang voor bent never nooit niet plaats zal vinden en wederom ineffectief gedrag laat zien). En ja, dat zou dus kloppen. Een oude koe, die ik voor het gemak maar Faaltje heb genoemd. En die mij toch blijkbaar belemmert om het allemaal maar eruit te gooien.
mmmm... draai ik er nu nog steeds omheen?

Het moet nu maar echt:
ik ga er een tijdje uit, met verlof, een paar maanden. Naar Griekenland, bij mijn ouders en oude vrienden wonen. Ik ga mijn vader assisteren in zijn verkiezingscampagne voor het griekse parlament.

Dat was het. En het viel best mee.

Voornemens:
Me niet druk te maken of dit wel een goede beslissing is
Me geen zorgen maken over alles wat ik misloop in Nederland
Me niet angstig voelen doordat ik nu ineens mijn immer stijgende carriere en ontwikkeling onderbreek
Niet te hard mijn best doen voor mijn vader
Geen ruzie te maken met mijn moeder

Tja, als ik het zo bezie, valt er in ieder geval weer genoeg te leren ;)
Dat biedt hoop...

geen stress

Tja.
Gepresteerd erg (té?) lang niet te schrijven.
Even niks te melden over talent.
Geamuseerd lees ik dan ook de megaveel stukken die gaan over blogstress, het nieuwste woord in het bloggersalfabet (zou het 5 maanden geleden hebben bestaan???).
Bij intikken van het woord "blogstress" krijg ik 53.700 hits
Allemaal over blogstress?

Ik beroep me graag op mijn recht om te zwijgen in deze.
Dus ik blijf even stil.

Heerlijk.

managementtaal

Fragment van gesprek in de trein tussen twee vrouwen:
...
-Managers hebben altijd een lastige positie, helemaal in grote bedrijven.
-Ja inderdaad, je bent natuurlijk niet een van hun, je moet wel afstand kunnen bewaren.
-Tja, moelijk he? Ik wil graag kunnen sparren met iemand, zonder dat meteen iedereen weet dat ik twijfel over dingen.
-Ja, he? Heb ik ook. Ik heb sinds kort een coach, iemand om mee te klankborden, af en toe te spiegelen. Is erg fijn hoor.
-Ja, zou ik ook moeten...
Goh, is dat jouw nieuwe telefoon? Leuk zeg....

new york new york

Net terug van een week New York.
Een stad waarvan ik wist dat ik me thuis zou voelen, voordat ik er ooit was geweest. En dat klopte...(ahum, natuurlijk klopte het, ooit gehoord van een self fulfilling prophecy? )
Of van cognitieve dissonantie?
Hierbij de observaties die ik verdrongen heb. Om er alsnog voor te zorgen dat mijn verwachting, namelijk dat ik me thuis zou voelen in deze fantastische stad, uit zou komen...

1. Overdrijven
Sta bovenaan een trap voor de metro, die ze overigens zelf train noemen (huh?). Er komen heel veel locals weer terug lopen, roepen dat er no service is. Hmmm. Even checken. Beneden aangekomen horen we van een conducteur hetzelfde. Na twee keer doorvragen vraagt hij waar we naartoe moeten. South Ferry? Owja, nee, ja, daar rijdt zeker wel een train naartoe. Spoor hiernaast, elke paar minuten. "have an nice day ladies'. Heerlijk, die lege train waar we vervolgens in zaten !!! :)

2. Praten in cliches
In dezelfde soort train komen we erachter dat we in de eerste vijf treinstellen moeten zitten om te kunnen uitstappen bij onze halte van aankomst. Nummering? Euhm, nee. Hoe erachter komen dat je in het goed stel zit? Vragen aan de conducteur, die uit het raam hangt van de train, en iedereen die in het geod treinstel aankomt en aan hem vraagt of ze in het goed stel zitten het volgende antwoord geeft: that's just as far as you need to goe, just as far...! (Hoezo gewoon ja of gewoon nee?)

3. Perceptie van afstand
Op de vraag aan een vrouw of er in de buurt een Starbucks was (tja, inderdaad een hele week lang alleen maar caramel macchiato gedronken)zei ze: of course. Ze stuurde ons 3 avenues naar het oosten en vijf streets naar het noorden. Uitgeput daar aangekomen hebben we toch maar een Cold Tazo Chai Latte besteld om onze dorst te lessen.

4. In jezelf praten
Ik vermoed, uit de steekproef die we getrokken hebben in de laatste drie dagen, dat 1 op de 10 mensen (locals dus) daar tegen zichzelf aan het praten is. Nee, ik bedoel niet alleen de homeless gasten in de metrostations, maar ook reguliere voorbijgangers op straat. Van bidden tot hele discussies hebben we meegemaakt. Waartoe? Niet kunnen onderzoeken, maar mijn hypothese is eenzaamheid. Ik zal m volgende keer toetsen (tja, die gaat er komen na bovenstaande, niet te beinvloeden conclusie).

5. Een bizarre normering van gastvrijheid
Ik vermoed dat de volgende twee de meest geldende normen zijn:

- Als twee nederlands / griekse touristen iets vragen aan je, geef vooral geen rechtsreeks antwoord.Als het even kan, wees onbeleefd, vooral als ze even aan het twijfelen zijn tussen pancakes en blueberry muffins.

- Als je twee van dezelfde touristen genietend over straat ziet lopen, vraag ze dan vooral in het wilde weg of ze directions nodig hebben, hulp, waar ze vandaag komen en als ze dan toch de andere kant uitlopen omdat ze besloten hebben níet te gaan eten waar je ze geadviseerd hebt, ren dan achter ze aan om ze alsnog de goed kan top te sturen.

Wordt vervolgd (de jetlag neemt nu over, ik ga slapen)

no comment...

praktisch idealisme

Sprak dit weekend weer eens een goede vriend over de dingen van het leven. Hij vertelde (onder veel andere dingen) dat hij en zijn vriendin (ook mijn vriendin) een scharrelkip hebben geadopteerd. Hoe? Gewoon, adopteren, net zoals een kind in Afrika (weet je nog? Foster Parents?) of een appelboom, of een koe / geit in een 3e wereldland.
Maar dit ging dus om een kip, een oerhollandse kip. Als tegenprestatie mogen ze elke maand eieren ophalen in de biowinkel. Nee, niet eieren van díe kip. Eieren van een ándere kip. Want hún kip staat in Drenthe. En dat is een beetje te ver om eieren te gaan halen. Begrijpelijk, wel.
Ze werken dus mee aan een meer verantwoorde wereld. Ze zorgen ervoor dat er een extra kip rondloopt die niet hoeft te lijden. Ik ben trots op ze.
Maar ook wel verrast, door hun stereptypische praktisch idealisme. Want toen ik aan hem vroeg of hij er een keer langs zou gaan om de kip te bezoeken zei hij: "Nee joh, dat hoeft helemaal niet. Er hangt een webcam, dan kun je kijken vanaf je pc. Maarja, er lopen zo veel kippen, je kunt niet echt zien welke van ons is. Maar dat hoeft ook niet, toch?"

Heerlijk.
Praktisch, simpel, alledaags en nonfanatiek de wereld verbeteren.
Ik doe mee. Weliswaar niet via een kip, maar daar een andere keer meer over.

Ook? http://www.adopteereenkip.nl/
en vergeet vooral niet bij KIPKADO te kijken.

andere werelden

Gister was ik bij n inspirerende bijeenkomst. 9 jonge, intelligente, betrokken professionals. We waren aan het brainstormen over onze visie op de wereld. Woorden zoals duurzaamheid, een verschil maken, nieuwsgierig zijn, vragen blijven stellen, verschillen, verbinden en betekenen kwamen langs. Ik ging voldaan en trots naar huis. Op een groep mensen die zich met meer bezig hield dan de auto waarin ze rijden, de kleding die ze dragen, de sigaren die ze roken, de wijn die ze drinken. Met een glimlach ga ik slapen.
Volgende ochtend. Utrecht Centraal, 0745uur.
Naast me staat een jonge vrouw van midden 20. In zwaar limburgs zegt ze tegen me: "ik snap hier geen enkele bal van". Ik kijk om en zie dat ze een uitdraai vast heeft van haar NS route. "Snap jij hier iets van?" En handigt mij het velletje over. Ze geeft het zo snel dat ik vermoed dat ze er maar snel vanaf wil." Ik moet naar Ede Wageningen, maar ik begrijp helemaal niets van dit ding".Ik moet dezeflde trein dus loop met haar mee. De trein is er nog niet. Ze wacht een eind verderop.mijn telefoon gaat en ik raak afgeleid. Ik stap al bellend in en kijk uit het raam.
Daar staat ze. Ze vraagt aan een andere reiziger, meen ik te lezen in haar lippen, wijzend naar de trein: "Gaat deze naar Ede Wageningen?".
Gelukkig reis ik met het OV. Anders zou ik misschien vergeten dat deze wereld ook bestaat..

Kwetsbaar

Kwetsbaar (durven) zijn, kwetsbaarheid laten zien: een paar van de duizenden (mode)woorden in Managementland. Nee, we weten namelijk niet zo goed hoe het moet, denk ik. We zijn soms zo bezig met het resultaat, de doelen, de processen, het rendement, het vergelijken, het beter doen, het anwoorden en oplossingen zoeken, dat we soms vergeten stil te staan bij wat er echt gebeurt. Dus gaat iedereen heel hard roepen dat we het anders moeten doen. Meer Kwetsbaarheid. Logisch?

Begriijpelijk vind ik het wel. Alles gaat zo snel soms, er is zo veel mogelijk, dat ik het knap lastig vind om alles ff stop te zetten (ondanks mijn, toch wel redelijk stevige, mediterane roots). En, als die langgevreesde emotie, dan is ie bijna niet meer te herkennen. Als klein duiveltje steekt hij de kop op. En dan? Snel wegstoppen, want wat zouden anderen er niet van denken?
Ineffectief overigens. Want vermijden (of ontkennen voor de Freudfans) is een korte termijn maatregel. Die ervoor zorgt dat emotie, die gepaard gaat met de gebeurtenis, netjes wordt weggestopt. Ook dat die gebeurtenis geen plaats krijgt in de cognitieve weergave van onze werkelijheid. Met andere woorden, de film blijft zich herhalen, in een verkeerd script. En elke keer dat die scene langskomt, doemt het duiveltje weer op.
Dat kan in de basis twee kanten opgroeien: of je leert dermate goed omgaan met alle duiveltjes dat je nauwelijks meer emotie voelt (kan natuurlijk ook een oplossing zijn), of je blijft onderdrukken tot het moment dat de druk te groot wordt en alle duiveltjes in een keer eruit springen. En dan is het dus niet een duiveltje meer, maar honderd.
Of je stopt even en maakt zichtbaar wat er met je gebeurt.Kwetsbaarheid dus. Ben je Bang, Boos, Verdrietig, Blij?

Tja, kwetsbaarheid durven laten zien klinkt dan wel logisch. Maar hier komt wat mij betreft de paradox van het moment: het voelt níet zo. Want die ene basale angst, om afgewezen te worden door de ander, omdat ik anders zou zijn en daarmee niet goed of niet mooi, is toch wel een grote. In theorie moet je díe angst doorstaan. Korte pijn, lang geluk, in plaats van lang pijn kort geluk.
Maar in praktijk???

trots !!

Op de baak!
Zie http://stream.mediaweb.nl/debaak/debaak_pm_dag_rotterdam.wmv

even

eergister mocht ik samen met een collega een aantal workshops verzorgen op een bijeenkomst voor ongeveer 200 young professionals uit het bedrijfsleven. over deze dag zou ik heel veel kunnen vertellen, ze heeft vele indrukken op mij achter gelaten en een heel warm gevoel.
ik laat het nu even bij de beschrijving van een moment uit de plenaire afsluiting van de dag, waarbij de dagvoorzitter deelnemers vroeg hun ervaringen te schetsen. een van de ladies vertelde: "ik heb een hele leuke workshop gehad... het advies gekregen om wat meer ruimte te maken voor de dingen die ik leuk vind in mijn werk. het is nog een beetje vaag. ik denk dat ik het gewoon even zal googlen en dan gewoon even ga uitproberen".

het talent van de sprekende computer

Ik was uit met een goede vriendin in amsterdam. Lekker in de buurt van t station gebleven om met de nachttrein, 30 minuutjes naar Utrecht CS, naar huis te kunnen.
Aangezien ik van mijn werk-blackberry-holisme af aan het kicken ben, liet ik het blauwe glimmende ding deze keer thuis. Gewend als ik ben om alles ter plekke op te kunnen zoeken op Het Wereldwijde Web, ben ik echter wel vergeten op te zoeken hoe laat de treinen gingen. Toen we het zat waren en al richting het station liepen, belde ik daarom met de sprekende computer van de NS. Graag maak ik jullie deelgenoot van de conversatie die ik vanaf de nieuwmarkt tot aan het station (lopend) met dit talentvol stuk techniek heb gevoerd:

-U reist vanaf een adres of een station. Antwoord met ja of nee. Reist u vanaf een station?
-Ja
-Vanaf welk station wilt u graag reizen?
- Amsterdam Centraal
- Amsterdam Centraal, is dat correct. Antwoord met ja of nee
-Ja
-Wilt u op een specifieke tijd aankomen?
-Ja
-Hoe laat wilt u aankomen?
- 4 uur
- U wilt om 4 uur aankomen
- Ja
- Helaas is dat niet mogelijk. Wilt u een nieuw reisadvies?
-Ja
-U vertrekt vanaf een station of een adres. Geef antwoord met ja of nee. Vertrekt u vanaf een station.
-...
-...
- Op welk station wilt u aankomen?
- Utrecht centraal
- Zwijndrecht centraal, is dat correct?
-Nee
-..
-..
-Tilburg centraal, is dat correct?
-/(_-+@62??;'_56?hyhdydwydeb b

Inmiddels stonden we al bij CS, waar een conducteur bij de ingang om kaartjes vroeg:

-Meneer, hoe laat gaat de trein naar Utrecht centraal?
- Over 3 minuten, op spoor 5, als je even een sprintje trek haal je m nog net!