eindelijk weer een beetje thuis

De afgelopen twee weken heb ik in Spanje gezeten voor Spaanse lessen. Na de verkiezingen was er echt weinig te doen en dus heb ik gekozen voor een investering in mijzelf: lessen Spaans en veel cultuur snuiven!
Mijn beschikking tot internet was minimaal. Of, als ik heel eerlijk ben was mijn prioriteit voor internet minmiaal. Op 'dode' momenten (momenten dat ik écht niet meer kon lopen of dat ik me net even ging vervelen) zocht ik met mijn laptop een stukje onbeveleigd WIFI op, waarmee ik op het nippertje een e-mail naar familie en vrienden kon versturen! En daar bleef het bij.
Natuurlij: Barcelona zit vól internet-cafés! Maar daar had ik, bleek, toch geen prioriteit voor. De mensen, de stad, het eten, de cafés, het feest, de muziek, de musea en de berg gingen voor. Tijd genoeg dus, slechts weinig prioriTIJD.
Maar, ik beken: nu ik thuis weer rustig achter mijn laptop zit, met een stabiele verbidingen naar vrienden en de rest van de wereld voel ik me wel weer wat rust terugkeren, wat stabiliteit.
Eindelijk weer een beetje thuis, via het Wereld Wijde Web....

Politiek 2

De aanwezigheid van mijn vader in de Griekse politieke arena gaat gewoon door. Als “dochter van”, in dit patriarchale land, heb ik een cruciale rol. Aan zijn zijde staan, vertellen dat ik met verlof ben om hem te steunen, is soms al voldoende. Gek, daar waar je gewend ben om als professional een inhoudelijke rol te vervullen, ben je ineens tot slechts vorm geworden: het is voldoende om te staan en te stralen.
Mijn systeem went hier niet zomaar aan. Tijdens politieke speeches zit ik druk te pennen. Bijvoorbeeld zoals bij de vrouw op de foto, die tot twee weken geleden minister van toerisme was, in Griekenland een vrij belangrijke post. En met alle branden die heel veel schade heb gebracht aan mens, dier, natuur en toerisme heeft ze flink in the spotlight gestaan. En ook goed werk verricht. In relatie tot de orde van deze ramp zijn er weinig tot geen annuleringen, toeristen in de buurt van rampgebieden zijn zeer goed opgevangen en hebben bijna alle toeristische activiteiten doorgang gevonden.
Tijdens haar speech weet ze hier goed op in te spelen. Ze refereert constant aan alle mensen die hun huizen hebben verloren, de schade die is aangericht en wat er gedaan is om alles op te vangen. Ze laat zichtbaar zien dat ze gechoqueerd is, ze leeft met het volk mee. “Ons land is zo mooi, wie haalt het in zijn hoofd om zoiets te doen?” zegt ze afsluitend. Ze rept met geen woord over de toekomst. Geen inhoud te bekennen. Alles speelt zich of op interactie- emotie niveau.
En ik? Ik zit op mijn stoel druk aantekeningen te maken. Wat later op de avond geef ik mijn vader wat dingen terug over de speech en rest van de dag. Waar de inhoud nou bleef vraag ik hem, wat hij er allemaal van vind. Ik pak mijn notities erbij en stel wat inhoudelijke vragen. Verbaast en ook een beetje verdrietig kijkt hij me aan. “En daarom wilde ik zo graag de politiek in, juist daarom. Je ziet zelf toch ook dat het hier niet draait om de inhoud, maar alleen maar om de vorm?”
'Back in Nederland' spendeer ik een heel groot deel van mijn tijd in trainingen aan communicatie. De ‘regel’ die ik vaak instel is dat deelnemers meer gebruik moeten leren maken van de vorm in hun communicatie. In Nederland zijn we namelijk geneigd om de inhoud centraal te stellen, zodat we de vorm vaak vergeten. En dat terwijl de impact van de vorm van communicatie ongeveer 80-90% en de inhoud, in het slechtste geval maar 10%.
Het lijkt alsof de Grieken de ‘regel’ allang begrepen hebben.

Druppels

Na een hele lange en droge periode in de regio Attika (waar Athene zich bevindt) en in de regio’s van de branden, komt vandaag eindelijk een paar donkere wolken langs drijven. De buurman hier riep laatst naar me dat het hoog tijd was, hij had in 2 maanden geen wolk gezien, laat staan een paar druppels regen. Ik wens ook met al mijn hart dat het eens flink gaat regenen, dat bakken uit de hemel elk klein of groter brandje helemaal af mogen komen blussen. Naast de wolken, komt nu ook een koel briesje. Meteen zet ik alle ramen van mijn ouderlijk huis open, zodat het kan afkoelen in huis. Heerlijk, we zullen goed slapen vannacht. En begint het te donderen en te bliksemen. In de verte aan zee, ziet het er prachtig uit. Ik ga even op het balkon zitten om ervan te genieten, totdat de echte regen gaat beginnen.
Ik heb daar heel lang gezeten. Na een paar druppels (misschien waren het er tien) waait alles weer over. Geen regen, geen koelte, geen wolken. Alles is weg…
Ik ben atheïst, als sinds ik zelfstandig na kon denken over het geloof. Dit soort momenten bevestigen mijn standpunt.

politiek 1

een paar vuistregels van de Griekse politiek

- Ga naar de omgeving waar je stemmen zitten, in dit geval het eiland Tenos
- Bezoek daar de plekken met de meest invloedrijke personen (in dit geval de cafés waar de oude mannetjes tavli zitten te spelen)
- Ga met ze zitten en haal de geschiedenis aan van het eiland, noem namen van invloedrijke figuren die je gekend hebt
- Ga naar een niet-professionele (wel mooie) culturele bijeenkomst in het meest onbereikbare en verlaten dorp van het eiland
- Laat je vooraan plaatsen omdat je inmiddels ‘belangrijk’ bent
- Zorg dat je dochter aan je ene zijde en je vrouw aan je andere zijde zit
- Stel na afloop je dochter voor aan iedereen die langskomt, zodat ze allemaal ‘ftou’ (gebaar waarmee ze zogenaamd op je spugen, ter voorkoming van matiasma) kunnen zeggen
- Laat je uit eten nemen (na keraso*) door de meest ‘handige’ persoon en zorg dat je gaat eten bij het drukst bezochte tavernatje op het eiland
- Haal de geschiedenis aan (zie boven)
- Stel je vrouw en dochter voor aan iedereen die langskomt

Wat lijkt politiek soms simpel….


* "Na keraso?" Betekent letterlijk mag ik voor je betalen en is een gebaar van gastvrijheid.

vaderliefde

Donderdagavond, bijna een week geleden. Mijn vader staat op de lijst van de partij.

Hij was onderweg om te tekenen toen hij gebeld werd: hij zat er toch niet bij. Bij nader inzien. Ze wilden graag nog 1 plaats vrijhouden, iemand anders (wat?) moest (ook) mogelijk nog op de lijst geplaatst worden. Het speet hun, maar het lag allemaal heel ingewikkeld en gevoelig binnen de partij.
Huh? Wat?

Griekse politiek: inderdaad ietwat ingewikkeld en ook nog eens zeer overgevoelig.Het beste kan ze vergeleken worden met de liefde. Tot op het állerlaatst worden beloftes gemaakt of verbroken. Óf je wordt ondergedompeld in liefde en meteen bemind tot aan de dood, óf je wordt met je hoofd ondergeduwd in een tijl met ijsblokken en al druipend alleen achtergelaten in je eigen misere. In griekse politiek is alles geoorloofd, ook dit.

Vrijdagnacht. Ik kom in Griekenland aan.

Zaterdagochtend. Ik ontmoet (eindelijk) mijn vader.
Ik heb hem beetgepakt (zie ook foto's: mijn vader is dus 1.60 meter lang en daarmee een kop kleiner dan ik, heeft een buikje en zeer griekse snor, dus dat vastpakken ziet er altijd best grappig en klungelig uit voor buitenstaanders). Toen ik hem losliet keek hij me aan en zei: "ik ben aan de camper aan het klussen". Ik knikte en heb het hele weekend zitten kijken naar zijn geklus. Strohoed op, beetje hier, beetje daar. 37 graden en hij bikkelde maar door. Soms is het even nodig om het verstand op nul te zetten.

Zondagavond. Eindelijk kan hij zjn gedachten ordenen.
Mijn wijze vader heeft besloten dat zijn afgelopen jaar zeker niet voor niets is geweest. Hij heeft veel geleerd, veel opgebouwd. Nee, dat verdwijnt niet. En hij wil graag door met 'zijn werk' (een aantal commissariaten en een aantal adviserende functies staan hem (mogelijk, tja alles is een beetje wankel nu) te wachten). Mijn vader, die ik altijd al als degelijk en idealistisch heb gekend, heeft dus al klussend besloten dat hij gewoon van middel moet veranderen. Is het niet als parlamentslid, dan als wat anders. Het werk gaat door en er zijn meer ballen waarmee gescoord kan worden. Op dat moment kan ik alleen maar respectvol naar hem kijken. Het schiet door mijn hoofd dat je misschien eerst 60 moet worden om zo wijs te kunnen spreken. Ik voel namelijk niet met hem mee. Zelf ben ik boos en verwijtend. Roet in het eten, een zak snoep die je ineens bij thuiskomst met je broers en zussen moet delen. En hoe durven ze eigenlijk? Wie denken ze wel dat ze zijn? Het is allemaal voor niets geweest, zelfs mijn aftocht naar dit land van de duizend temperamenten. Ik hoef toch immers niet heel hard te werken, campagne te voeren? Ik hoef niet meer van eiland naar eiland te racen, posters te plakken, flyers te verdelen, handjes te schudden en mijn vaders rug af en toe te rechten?
Tot laat op de avond praten we door over zijn dromen. Over het boek wat hij wil schrijven, het dorpje van zijn ouders waar hij altijd nog graag een klein huisje zou willen. Over ecotourisme, over de partij, over zijn reizen tot nu toe. Het nare gevoel van de hele afgelopen week weg begint zachter te worden. De verscheurde droom van de campagne, die verdwenen hoop op een intense en bijzondere samenwerking met mijn vader worden behapbaarder.

Zondagavond laat.
Gelukkig blijkt er nog genoeg te doen te zijn. Alleen is mijn bijdrage nu even gereduceerd tot slechts 1 component: dochterliefde.

oude patronen

Tijdens mijn intervisie groep, op een van mijn laatste dagen in NL, bespraken we het fenomeen "doorbreken van patronen". Volgens de methodiek die we hebben geleerd tijdens de opleiding die we gezamenlijk hebben gevolgd is kort samengevat het volgende nodig:

de betreffende mens (dbm)heeft de wil om het anders te gaan doen
dbm krijgt inzicht in zijn/haar (niet-)effectieve gedrag
dbm krijgt zich op zijn/haar belemmerende overtuigingen die het niet effectieve gedrag in stand houden (op momenten dat het spannend is)
dbm krijgt zicht op de angst die het niet-effectief gedrag (al jaren) in stand houdt
dbm krijgt zicht op zijn/haar verlangen
dbm krijgt zicht op de mogelijkheid van nieuw gedrag en formuleert verruimende overtuigingen
dbm leert hoe hij/zij steun kan creëren in de interactie met anderen, door middel van dialoog, om zo de omgeving te mobiliseren in het helpen met doorbreken van patronen

Mijn afgelopen trainingen hebben er vol van gezeten. En zijn succesvol gebleken (laatste puntje moet nog blijken). Ik heb de verruimende overtuiging dat meerdere deelnemers die ik tegen kom wat hebben aan en kunnen leren van deze methodiek.

Gisteravond kwam ik thuis bij mijn ouders. Ik werd opgehaald door mijn moeder. Ik zat vol verruimende overtuigingen en voornemens tot dialoog om met haar het patroon te doorbreken. Binnen 2 uur hadden we ruzie. Hm. Waar bleven aan mijn voornemens? De dialoog? Foetsie. Samen werden we in ons eigen, oude systeem gezogen.
Logisch ook. Een patroon doorbreek je niet de eerste keer. Het heet niet voor niets een patroon. En het gaat niet voor niets al jaren zoals het gaat.
Dat is precies wat ik altijd aan al mijn deelnemers vertel: verwacht niet dat het meteen lukt, leren kan soms even duren en is niet altijd even makkelijk.

Nu ik nog.

gelukkig heb je altijd nog collega's om je van de stress af te helpen ;)

echte stress

Volgens mij ervaar ik dit voor het eerst op deze manier... Echte stress. Ik bedoel moeder worden (vandaag nog de hoogzwangere collega gesproken), een naaste verliezen, heel erg ziek zijn is veel erger.
Maar hier, in mijn wereldje, ervaar ik voor het eerst zo veel stress over triviale dingen. Hoe dat zo is gekomen?

Naja, zomaar ineens besloot ik te stoppen met werken voor een tijdje. Al mijn zekerheden laat ik los. Ik ga campagne voeren voor mijn vader, nadenken over mezelf en ook nog eens trekken in nepal. Stressss...

Ik ben heel blij met mijn besluit. Alleen vanavond kwam alles bij elkaar:

-in een afsluitend gesprek met mijn baas vertelde ik hem dat ik misschien liever een wereldreis zou makendan dat ik terugkom in het werk (hoewel ik hier zelf zeker nog niet uit ben trouwens). Stress...
-een paar kwartieren later liep ik het terrein af van de Baak. Het voelde echt als afscheid, het deed gewoon pijn. Kom ik wel terug? Stress...
-een paar minuten later belde mijn vader me. Helemaal kalm was ie, tegelijkertijd en snijdende teleurstelling in zijn stem. De lijst was bekend gemaakt. Hij staat er niet op. Er is nog een plek over en het is niet zeker of hij er op komt.

Au. Het is even te veel om te bevatten. De man in mijn leven vindt dat ik verdring. Hij heeft gelijk. Dit soort stress is me echt even te veel.

vis en mijn vriendinnen

Gisteravond zat ik aan tafel met mijn tapasvriendinnen. Normaal zijn met een club van 6, nu wegens zomervakanties gereduceerd tot 4. We maken altijd samen eten: iedereen kookt een hap(je) of wat en neemt die mee. Een paar flessen wijn erbij en mijn vriendinnen en ik zitten uren te kletsen, eten en drinken. Onderwerp van gesprek? Solliciteren, salarissen, ambities, mannen, huizen,theater, persoonlijke belevenissen en lessen en natuurlijk: reizen.
Want meesten van ons zijn niet echt wereldvreemd: een kwam net terug uit Portugal, de ander gaat over 1 week naar Athene, en daarna naar Kathmandu en Delhi, de 3rde gaat in september naar Canada voor een maand, de 4de is net terug uit Frankrijk (3 dagen Montpellier, 3 dagen camping en 3 dagen retraite in een Frans klooster) en gaat in oktober voor ruim 2 weken naar Bonaire. Nee, niet wereldvreemd, dat kan je ons niet noemen. Of wel?



Want gister kreeg ik, onder veel ander eten, ook visjes voorgeschoteld. Ze waren heerlijk. Toen ik vroeg wat het was, kwam er wat gegiegel terug. Euhmmm, tja dat weten we dus niet, antwoorden vriendin 3 en 4. Ze hadden die ochtend op de markt gestaan, een vis aangewezen aan de visboer (met als criterium dat die vis er leuk uitzag) gevraagd wat het was, het anwtoord niet verstaan en vervolgens de vis gewoon mee naar huis genomen. En heerlijk klaargemaakt, hoewel dus voor ons 4-en compleet onduidelijk wat we voorgeschoteld kregen. Een stukje wereldkennis dat duidelijk ontbreekt aan ons repertoire, global burgers die we zijn. De hele wereld reizen we over, (laat staan dat we alle 4 wijsneuzerig werk doen: 2 trainers, 1 adviseur en 1 orthopedagoog), maar wat voor visje we aan het oppeuzelen waren? Geen idee.

Misschien lees je dit en denk je bij jezelf: dat kan toch écht niet?
Misschien niet. Misschien wel.
Mij maakt het weinig uit.
Het smaakte erg goed.
En voor mij is dat talent: op de markt een vis aanwijzen, deze kopen en, niet-wetend wat voor vis het is, 'm vislekker klaarmaken! Heerlijk!!

Talent via een hersenscan

Een test die bepaald voor je of talent hebt. Wat een droombeeld. Waar of niet, ik draaf even door op het fantasiebeeld wat ik ter plekke bij kreeg:

- geen onzekerheid meer of je iets nou wel of niet kan
- geen feedback van je leidingende? no worries, niet meer nodig namelijk
- nooit meer nadenken over of je wel op de goede plek zit, het is al duidelijk
- loopbaancoaches? weg ermee!
- intermediair? niet meer nodig
- gesprekken bij recruiters die denken dat ze het wel weten voor je? nooit meer!
- discussies over salaris? het is duidelijk dat ik talent heb, hoezo geen verhoging?
- projectteam samenstellen? even de scan erbij pakken
- ontslaan? niet nodig, iedereen zit op zijn plaats
- burnout? niet aan de orde, iedereen wordt net voldoende uitgedaagd
- training? doen we niet meer aan, iedereen weet en kan wat ie moet kunnen
- coach die een spiegel voorhoudt? nee, hoor ik heb mijn scan toch...

Ik kan er nog heel veel verzinnen. Half nederland zouden we kunnen opdoeken als ik nog even doorga. De manager, adviseur, coach en trainer kunnen de deur uit; wat een droombeeld. Ik stop, voordat ik té plotseling wakker wordt.

2 weken

ja, nu gaat het echt gebeuren. eerst duurde het heel erg lang, ik kon nog genoeg doen. nu ineens, is het nog maar 2 weken. of ál twee weken?

tijdens het klaarmaken van mijn huis voor mijn onderhuurstder, werd ik een beetje verdietig. mijn appartement, met al zijn onvolmaaktheden (trap nóg niet af), plinten nóg niet geverfd, rolgordijn nóg niet opgehangen, die ene lamp nog steeds niet gekocht, is nu ineens, door deze melancholische bril van mij, hét paleis geworden. mijn paleis. waar iemand anders 10 weken in gaat zitten.

ik kan geen moment focussen op het mooie weer in griekenland, het weerzien van mijn familie of het tibetaanse klooster in kathmandu. ik verzuip een beetje in het hier en nu. gek, want normaal kan ik dat helemaal niet (lees vooral wat meer stukjes in dit weblog). nu de kans me geboden wordt, zal ik maar even stil staan. bij mijn melancholie, hier, nu.

grootste talent

Volgens mij heb ik mijn grootste talent nog steeds niet bekend gemaakt. Na vanavond kom ik er niet meer onderuit. Hoe zeer ik me ook schaam voor deze eigenschap, ik moet het nu prijs gaan geven: ik heb namelijk veel talent in Grootse Chaos. Voor het geval dat niemand dat gemerkt had.
Geef mij een tas met meer dan 1 vakjes (en nogmaals voor de kenners: ik heb dus meer dan 1 tas met meer dan 1 vakje) en ik zal een aantal keren per dag graaiend in mijn tas staan zoeken, naar of mij portomonee of mijn telefoon.
Tja, eigenlijk ben ik altijd wel dingen kwijt. Vaak ook belangrijke dingen. Daar komt bij dat ik het ook nog eens niet kan UIT staan! En dat ik heel erg gefrusteerd raak. Ik ga dan uren zoeken naar het gemiste voorwerp en wordt heel erg boos op mezelf en op anderen(hier zullen trouwens vermoedelijk al mijn X-en over mee kunnen praten!).
Want....... ik wil niet zo zijn!!! En toch lijk ik in deze weinig te kunnen leren.
Het komt gewoon omdat mijn aandacht er niet uit zichzelf bij is. Voordat ik het met een klaar ben, ben ik alweer met het ander bezig. En heb ik minder aandacht voor datgene waar ik mee bezig was. Als ik mijn best doe lukt het wel. Dan leer ik 'het' mezelf gewoon aan. Bijvoorbeeld het wegleggen van mijn sleutels op een vaste plek:

-eerst kies ik een makkelijke, zichtbare plaats

-dan verzin ik een mantra, iets zoals: "zodra ik mijn voordeur open doe, moet ik altijd mijn sleutel eerst wegleggen"

- deze herhaal ik heel vaak, totdat ik het gewenste gedrag ga vertonen

Deze oefening kost me ongeveer 6-8 maanden. Zoals je misschien begrijpt heb ik niet genoeg tijd om alles in mijn leven op soortgelijke manier aan te pakken...

De meeste moeite heb ik met eenmalige of nieuwe dingen, dan gaat het snel mis. Zo ben ik in staat om: kaartjes voor een concert per ongeluk weg te gooien met het oud papier, te vergeten de beschermhoes (tegen kleine kattennagels) over mijn gloednieuwe bank te hangen als ik met vakantie ga, mijn rekeningen van eneco niet op tijd te betalen de eerste paar maanden (kost 10 euro meer per aanmaning), mijn autopapieren kwijt te raken op het moment van verkoop (tja, za lagen niet meer in de auto, ter bescherming ;)) en vanavond mijn gloednieuwe camera op het, door de vakantieperiode verlaten terrein van mijn werk, in het zicht van alle boswandelaars van de omgeving, te vergeten!

Hoe zeer ik me ook voorneem het anders te gaan doen, het blijft. Ze (Ben Tiggelaar, Arno Ramakers) zeggen dat je pas echt verandert als de nood hoog is, als het "pijn" doet.

Geloof me, in dit geval echt niet...

op onze manier

Na mijn grote campagneavontuur ga ik een tijdje op reis. Niet zomaar.Maar naar de Anapurna, naar de geboorteplaats van Siddharta, naar de plek met de meeste overlevende eenhoornige rhinos. Waar hindoeisme en boeddhisme elkaar ontmoeten, waar KC staat voor "gemengde caste", daar bij de wenkbrauw van de oceaan. Mijn reisgenote en ik, beide twintigers, pakken de voorbereiden van onze reis als volgt aan.

LP* nepal op tafel, twee lege flesjes bier en twee koppen thee.
"Nah, we moeten maar even kijken wie wat gaat doen, toch?"
"Ja, goed plan."
" Wat hebben we nodig?"
"Even kijken, hier staat een lijst".
"Ok, even opschrijven hoor"
"Als jij de antibiotica regelt, koop ik de waterzuiveringstabletten".
"Owja, en ook nog de prikken."
"Owja."
Ze (mijn reisgenote) loopt met de laptop naar het raam, waar ze gratis op een draadloos netwerk ergens in de buurt kan.
"Wat een zooitje die GGD site."
"En?"
"Ja, is wel te doen. DTP, malaria en Hep A".
"Owja en de visas..."
"Ja, als jij even met ze belt, ik ga er donderdag wel langs."
"Ok"
"Nou prima zo, toch?"
"Lijkt me ook"
"We mailen anders nog wel."
"Jajoh, komt goed."
"Welterusten!"
"Doei."

Gelukkig zijn we bijna 30.Dan moeten we de zaken maar eens wat serieuzer aan gaan pakken.Maar voor nu, geniet ik hier volop van ;)

* Lonely Planet

isolement

Basisangst voor de mens: isolement. Alleen blijven, er niet bij horen. Ik vermoed dat we een heel groot deel van ons leven bezig zijn met deze angst te vermijden. Onze relatie, baan, die ene leesauto, dat appartement in de binnenstad, die verre vakantie, de vriendenkring,de vermijding van conflict met ouders. Erbij horen is een dusdanig verlangen, dat we alles in het werk stellen om te voorkomen dat we er NIET bij horen.
Met mijn verlof bekruipt dat gevoel me af en toe. Gek, ik ga toch hele leuke dingen doen? Een avontuur, eindelijk, ik vond al dat ik te lang niet op 'avontuur' was geweest. En dan ook nog eens in mijn vaderland, waar de zon schijnt, de mensen het rustig aan doen (behalve in de politiek dan), en mijn familie zo dicht bij me is.Gek, ik heb er toch heel veel zin in?
Dat heb ik ook. Alleen vind ik mijn vrienden en collegas blijkbaar ook erg leuk. Want elke keer als er iets wordt ondernomen tussen september en november schiet er een (emotionele) pijnscheut door me heen. Ik ben er dan niet...
Gister dacht ik er nog eens over na. Mijn eerste conclusie was dat mijn leergierigheid me wederom in de weg zat. Niets willen missen, alles gezien willen hebben en het daarom moeilijk vinden om een keus te maken voor langdurige afwezigheid. En toen keek ik nog eens in spiegel. Geen leergierigheid te bekennen. Wel het intense gevoel om erbij te willen zijn, mee te maken wat zij allemaal meemaken, beleven wat zij beleven. Bang zijn om vergeten te worden. Erbij willen blijven horen.
Gelukkig drong het tot me door dat dit vanaf 10 november ook weer zou kunnen...

een moment voor mezelf

Een moment voor mezelf, dat was echt even nodig. Een pas op de plaats, en die duurde toch wel even een maand. Het blijkt dus nodig te zijn voor mijn grote beslissingen is om echt even mijn mond te houden.
Want dan komt het grote "wat zullen anderen hier in hemelsnaam van vinden?" wel als een heel groot monster om de hoek kijken. Ik heb het liever geregeld, gefixed, besloten, in krannen en kuiken voordat ik het prijs geef.
En, een momentje voor mezelf kan ik echt niet hebben via mijn blog, daar wordt het toch net (jahaaaa) iets te veel voor gelezen.

Mijn inpsirator van de afgelopen maanden zou dit een "Oude Koe" hebben genoemd (oude koe = basisangst van jezelf waardoor je al je beschermingsmechanismen inzet om ervoor te zorgen dat datgene waar je bang voor bent never nooit niet plaats zal vinden en wederom ineffectief gedrag laat zien). En ja, dat zou dus kloppen. Een oude koe, die ik voor het gemak maar Faaltje heb genoemd. En die mij toch blijkbaar belemmert om het allemaal maar eruit te gooien.
mmmm... draai ik er nu nog steeds omheen?

Het moet nu maar echt:
ik ga er een tijdje uit, met verlof, een paar maanden. Naar Griekenland, bij mijn ouders en oude vrienden wonen. Ik ga mijn vader assisteren in zijn verkiezingscampagne voor het griekse parlament.

Dat was het. En het viel best mee.

Voornemens:
Me niet druk te maken of dit wel een goede beslissing is
Me geen zorgen maken over alles wat ik misloop in Nederland
Me niet angstig voelen doordat ik nu ineens mijn immer stijgende carriere en ontwikkeling onderbreek
Niet te hard mijn best doen voor mijn vader
Geen ruzie te maken met mijn moeder

Tja, als ik het zo bezie, valt er in ieder geval weer genoeg te leren ;)
Dat biedt hoop...

geen stress

Tja.
Gepresteerd erg (té?) lang niet te schrijven.
Even niks te melden over talent.
Geamuseerd lees ik dan ook de megaveel stukken die gaan over blogstress, het nieuwste woord in het bloggersalfabet (zou het 5 maanden geleden hebben bestaan???).
Bij intikken van het woord "blogstress" krijg ik 53.700 hits
Allemaal over blogstress?

Ik beroep me graag op mijn recht om te zwijgen in deze.
Dus ik blijf even stil.

Heerlijk.

managementtaal

Fragment van gesprek in de trein tussen twee vrouwen:
...
-Managers hebben altijd een lastige positie, helemaal in grote bedrijven.
-Ja inderdaad, je bent natuurlijk niet een van hun, je moet wel afstand kunnen bewaren.
-Tja, moelijk he? Ik wil graag kunnen sparren met iemand, zonder dat meteen iedereen weet dat ik twijfel over dingen.
-Ja, he? Heb ik ook. Ik heb sinds kort een coach, iemand om mee te klankborden, af en toe te spiegelen. Is erg fijn hoor.
-Ja, zou ik ook moeten...
Goh, is dat jouw nieuwe telefoon? Leuk zeg....

new york new york

Net terug van een week New York.
Een stad waarvan ik wist dat ik me thuis zou voelen, voordat ik er ooit was geweest. En dat klopte...(ahum, natuurlijk klopte het, ooit gehoord van een self fulfilling prophecy? )
Of van cognitieve dissonantie?
Hierbij de observaties die ik verdrongen heb. Om er alsnog voor te zorgen dat mijn verwachting, namelijk dat ik me thuis zou voelen in deze fantastische stad, uit zou komen...

1. Overdrijven
Sta bovenaan een trap voor de metro, die ze overigens zelf train noemen (huh?). Er komen heel veel locals weer terug lopen, roepen dat er no service is. Hmmm. Even checken. Beneden aangekomen horen we van een conducteur hetzelfde. Na twee keer doorvragen vraagt hij waar we naartoe moeten. South Ferry? Owja, nee, ja, daar rijdt zeker wel een train naartoe. Spoor hiernaast, elke paar minuten. "have an nice day ladies'. Heerlijk, die lege train waar we vervolgens in zaten !!! :)

2. Praten in cliches
In dezelfde soort train komen we erachter dat we in de eerste vijf treinstellen moeten zitten om te kunnen uitstappen bij onze halte van aankomst. Nummering? Euhm, nee. Hoe erachter komen dat je in het goed stel zit? Vragen aan de conducteur, die uit het raam hangt van de train, en iedereen die in het geod treinstel aankomt en aan hem vraagt of ze in het goed stel zitten het volgende antwoord geeft: that's just as far as you need to goe, just as far...! (Hoezo gewoon ja of gewoon nee?)

3. Perceptie van afstand
Op de vraag aan een vrouw of er in de buurt een Starbucks was (tja, inderdaad een hele week lang alleen maar caramel macchiato gedronken)zei ze: of course. Ze stuurde ons 3 avenues naar het oosten en vijf streets naar het noorden. Uitgeput daar aangekomen hebben we toch maar een Cold Tazo Chai Latte besteld om onze dorst te lessen.

4. In jezelf praten
Ik vermoed, uit de steekproef die we getrokken hebben in de laatste drie dagen, dat 1 op de 10 mensen (locals dus) daar tegen zichzelf aan het praten is. Nee, ik bedoel niet alleen de homeless gasten in de metrostations, maar ook reguliere voorbijgangers op straat. Van bidden tot hele discussies hebben we meegemaakt. Waartoe? Niet kunnen onderzoeken, maar mijn hypothese is eenzaamheid. Ik zal m volgende keer toetsen (tja, die gaat er komen na bovenstaande, niet te beinvloeden conclusie).

5. Een bizarre normering van gastvrijheid
Ik vermoed dat de volgende twee de meest geldende normen zijn:

- Als twee nederlands / griekse touristen iets vragen aan je, geef vooral geen rechtsreeks antwoord.Als het even kan, wees onbeleefd, vooral als ze even aan het twijfelen zijn tussen pancakes en blueberry muffins.

- Als je twee van dezelfde touristen genietend over straat ziet lopen, vraag ze dan vooral in het wilde weg of ze directions nodig hebben, hulp, waar ze vandaag komen en als ze dan toch de andere kant uitlopen omdat ze besloten hebben níet te gaan eten waar je ze geadviseerd hebt, ren dan achter ze aan om ze alsnog de goed kan top te sturen.

Wordt vervolgd (de jetlag neemt nu over, ik ga slapen)

no comment...