Sprak dit weekend weer eens een goede vriend over de dingen van het leven. Hij vertelde (onder veel andere dingen) dat hij en zijn vriendin (ook mijn vriendin) een scharrelkip hebben geadopteerd. Hoe? Gewoon, adopteren, net zoals een kind in Afrika (weet je nog? Foster Parents?) of een appelboom, of een koe / geit in een 3e wereldland.
Maar dit ging dus om een kip, een oerhollandse kip. Als tegenprestatie mogen ze elke maand eieren ophalen in de biowinkel. Nee, niet eieren van díe kip. Eieren van een ándere kip. Want hún kip staat in Drenthe. En dat is een beetje te ver om eieren te gaan halen. Begrijpelijk, wel.
Ze werken dus mee aan een meer verantwoorde wereld. Ze zorgen ervoor dat er een extra kip rondloopt die niet hoeft te lijden. Ik ben trots op ze.
Maar ook wel verrast, door hun stereptypische praktisch idealisme. Want toen ik aan hem vroeg of hij er een keer langs zou gaan om de kip te bezoeken zei hij: "Nee joh, dat hoeft helemaal niet. Er hangt een webcam, dan kun je kijken vanaf je pc. Maarja, er lopen zo veel kippen, je kunt niet echt zien welke van ons is. Maar dat hoeft ook niet, toch?"
Heerlijk.
Praktisch, simpel, alledaags en nonfanatiek de wereld verbeteren.
Ik doe mee. Weliswaar niet via een kip, maar daar een andere keer meer over.
Ook? http://www.adopteereenkip.nl/
en vergeet vooral niet bij KIPKADO te kijken.
23 April, 2007
12 April, 2007
andere werelden
Gister was ik bij n inspirerende bijeenkomst. 9 jonge, intelligente, betrokken professionals. We waren aan het brainstormen over onze visie op de wereld. Woorden zoals duurzaamheid, een verschil maken, nieuwsgierig zijn, vragen blijven stellen, verschillen, verbinden en betekenen kwamen langs. Ik ging voldaan en trots naar huis. Op een groep mensen die zich met meer bezig hield dan de auto waarin ze rijden, de kleding die ze dragen, de sigaren die ze roken, de wijn die ze drinken. Met een glimlach ga ik slapen.
Volgende ochtend. Utrecht Centraal, 0745uur.
Naast me staat een jonge vrouw van midden 20. In zwaar limburgs zegt ze tegen me: "ik snap hier geen enkele bal van". Ik kijk om en zie dat ze een uitdraai vast heeft van haar NS route. "Snap jij hier iets van?" En handigt mij het velletje over. Ze geeft het zo snel dat ik vermoed dat ze er maar snel vanaf wil." Ik moet naar Ede Wageningen, maar ik begrijp helemaal niets van dit ding".Ik moet dezeflde trein dus loop met haar mee. De trein is er nog niet. Ze wacht een eind verderop.mijn telefoon gaat en ik raak afgeleid. Ik stap al bellend in en kijk uit het raam.
Daar staat ze. Ze vraagt aan een andere reiziger, meen ik te lezen in haar lippen, wijzend naar de trein: "Gaat deze naar Ede Wageningen?".
Gelukkig reis ik met het OV. Anders zou ik misschien vergeten dat deze wereld ook bestaat..
Volgende ochtend. Utrecht Centraal, 0745uur.
Naast me staat een jonge vrouw van midden 20. In zwaar limburgs zegt ze tegen me: "ik snap hier geen enkele bal van". Ik kijk om en zie dat ze een uitdraai vast heeft van haar NS route. "Snap jij hier iets van?" En handigt mij het velletje over. Ze geeft het zo snel dat ik vermoed dat ze er maar snel vanaf wil." Ik moet naar Ede Wageningen, maar ik begrijp helemaal niets van dit ding".Ik moet dezeflde trein dus loop met haar mee. De trein is er nog niet. Ze wacht een eind verderop.mijn telefoon gaat en ik raak afgeleid. Ik stap al bellend in en kijk uit het raam.
Daar staat ze. Ze vraagt aan een andere reiziger, meen ik te lezen in haar lippen, wijzend naar de trein: "Gaat deze naar Ede Wageningen?".
Gelukkig reis ik met het OV. Anders zou ik misschien vergeten dat deze wereld ook bestaat..
10 April, 2007
Kwetsbaar
Kwetsbaar (durven) zijn, kwetsbaarheid laten zien: een paar van de duizenden (mode)woorden in Managementland. Nee, we weten namelijk niet zo goed hoe het moet, denk ik. We zijn soms zo bezig met het resultaat, de doelen, de processen, het rendement, het vergelijken, het beter doen, het anwoorden en oplossingen zoeken, dat we soms vergeten stil te staan bij wat er echt gebeurt. Dus gaat iedereen heel hard roepen dat we het anders moeten doen. Meer Kwetsbaarheid. Logisch?
Begriijpelijk vind ik het wel. Alles gaat zo snel soms, er is zo veel mogelijk, dat ik het knap lastig vind om alles ff stop te zetten (ondanks mijn, toch wel redelijk stevige, mediterane roots). En, als die langgevreesde emotie, dan is ie bijna niet meer te herkennen. Als klein duiveltje steekt hij de kop op. En dan? Snel wegstoppen, want wat zouden anderen er niet van denken?
Ineffectief overigens. Want vermijden (of ontkennen voor de Freudfans) is een korte termijn maatregel. Die ervoor zorgt dat emotie, die gepaard gaat met de gebeurtenis, netjes wordt weggestopt. Ook dat die gebeurtenis geen plaats krijgt in de cognitieve weergave van onze werkelijheid. Met andere woorden, de film blijft zich herhalen, in een verkeerd script. En elke keer dat die scene langskomt, doemt het duiveltje weer op.
Dat kan in de basis twee kanten opgroeien: of je leert dermate goed omgaan met alle duiveltjes dat je nauwelijks meer emotie voelt (kan natuurlijk ook een oplossing zijn), of je blijft onderdrukken tot het moment dat de druk te groot wordt en alle duiveltjes in een keer eruit springen. En dan is het dus niet een duiveltje meer, maar honderd.
Of je stopt even en maakt zichtbaar wat er met je gebeurt.Kwetsbaarheid dus. Ben je Bang, Boos, Verdrietig, Blij?
Tja, kwetsbaarheid durven laten zien klinkt dan wel logisch. Maar hier komt wat mij betreft de paradox van het moment: het voelt níet zo. Want die ene basale angst, om afgewezen te worden door de ander, omdat ik anders zou zijn en daarmee niet goed of niet mooi, is toch wel een grote. In theorie moet je díe angst doorstaan. Korte pijn, lang geluk, in plaats van lang pijn kort geluk.
Maar in praktijk???
Begriijpelijk vind ik het wel. Alles gaat zo snel soms, er is zo veel mogelijk, dat ik het knap lastig vind om alles ff stop te zetten (ondanks mijn, toch wel redelijk stevige, mediterane roots). En, als die langgevreesde emotie, dan is ie bijna niet meer te herkennen. Als klein duiveltje steekt hij de kop op. En dan? Snel wegstoppen, want wat zouden anderen er niet van denken?
Ineffectief overigens. Want vermijden (of ontkennen voor de Freudfans) is een korte termijn maatregel. Die ervoor zorgt dat emotie, die gepaard gaat met de gebeurtenis, netjes wordt weggestopt. Ook dat die gebeurtenis geen plaats krijgt in de cognitieve weergave van onze werkelijheid. Met andere woorden, de film blijft zich herhalen, in een verkeerd script. En elke keer dat die scene langskomt, doemt het duiveltje weer op.
Dat kan in de basis twee kanten opgroeien: of je leert dermate goed omgaan met alle duiveltjes dat je nauwelijks meer emotie voelt (kan natuurlijk ook een oplossing zijn), of je blijft onderdrukken tot het moment dat de druk te groot wordt en alle duiveltjes in een keer eruit springen. En dan is het dus niet een duiveltje meer, maar honderd.
Of je stopt even en maakt zichtbaar wat er met je gebeurt.Kwetsbaarheid dus. Ben je Bang, Boos, Verdrietig, Blij?
Tja, kwetsbaarheid durven laten zien klinkt dan wel logisch. Maar hier komt wat mij betreft de paradox van het moment: het voelt níet zo. Want die ene basale angst, om afgewezen te worden door de ander, omdat ik anders zou zijn en daarmee niet goed of niet mooi, is toch wel een grote. In theorie moet je díe angst doorstaan. Korte pijn, lang geluk, in plaats van lang pijn kort geluk.
Maar in praktijk???
24 March, 2007
even
eergister mocht ik samen met een collega een aantal workshops verzorgen op een bijeenkomst voor ongeveer 200 young professionals uit het bedrijfsleven. over deze dag zou ik heel veel kunnen vertellen, ze heeft vele indrukken op mij achter gelaten en een heel warm gevoel.
ik laat het nu even bij de beschrijving van een moment uit de plenaire afsluiting van de dag, waarbij de dagvoorzitter deelnemers vroeg hun ervaringen te schetsen. een van de ladies vertelde: "ik heb een hele leuke workshop gehad... het advies gekregen om wat meer ruimte te maken voor de dingen die ik leuk vind in mijn werk. het is nog een beetje vaag. ik denk dat ik het gewoon even zal googlen en dan gewoon even ga uitproberen".
ik laat het nu even bij de beschrijving van een moment uit de plenaire afsluiting van de dag, waarbij de dagvoorzitter deelnemers vroeg hun ervaringen te schetsen. een van de ladies vertelde: "ik heb een hele leuke workshop gehad... het advies gekregen om wat meer ruimte te maken voor de dingen die ik leuk vind in mijn werk. het is nog een beetje vaag. ik denk dat ik het gewoon even zal googlen en dan gewoon even ga uitproberen".
18 March, 2007
het talent van de sprekende computer
Ik was uit met een goede vriendin in amsterdam. Lekker in de buurt van t station gebleven om met de nachttrein, 30 minuutjes naar Utrecht CS, naar huis te kunnen.
Aangezien ik van mijn werk-blackberry-holisme af aan het kicken ben, liet ik het blauwe glimmende ding deze keer thuis. Gewend als ik ben om alles ter plekke op te kunnen zoeken op Het Wereldwijde Web, ben ik echter wel vergeten op te zoeken hoe laat de treinen gingen. Toen we het zat waren en al richting het station liepen, belde ik daarom met de sprekende computer van de NS. Graag maak ik jullie deelgenoot van de conversatie die ik vanaf de nieuwmarkt tot aan het station (lopend) met dit talentvol stuk techniek heb gevoerd:
-U reist vanaf een adres of een station. Antwoord met ja of nee. Reist u vanaf een station?
-Ja
-Vanaf welk station wilt u graag reizen?
- Amsterdam Centraal
- Amsterdam Centraal, is dat correct. Antwoord met ja of nee
-Ja
-Wilt u op een specifieke tijd aankomen?
-Ja
-Hoe laat wilt u aankomen?
- 4 uur
- U wilt om 4 uur aankomen
- Ja
- Helaas is dat niet mogelijk. Wilt u een nieuw reisadvies?
-Ja
-U vertrekt vanaf een station of een adres. Geef antwoord met ja of nee. Vertrekt u vanaf een station.
-...
-...
- Op welk station wilt u aankomen?
- Utrecht centraal
- Zwijndrecht centraal, is dat correct?
-Nee
-..
-..
-Tilburg centraal, is dat correct?
-/(_-+@62??;'_56?hyhdydwydeb b
Inmiddels stonden we al bij CS, waar een conducteur bij de ingang om kaartjes vroeg:
-Meneer, hoe laat gaat de trein naar Utrecht centraal?
- Over 3 minuten, op spoor 5, als je even een sprintje trek haal je m nog net!
Aangezien ik van mijn werk-blackberry-holisme af aan het kicken ben, liet ik het blauwe glimmende ding deze keer thuis. Gewend als ik ben om alles ter plekke op te kunnen zoeken op Het Wereldwijde Web, ben ik echter wel vergeten op te zoeken hoe laat de treinen gingen. Toen we het zat waren en al richting het station liepen, belde ik daarom met de sprekende computer van de NS. Graag maak ik jullie deelgenoot van de conversatie die ik vanaf de nieuwmarkt tot aan het station (lopend) met dit talentvol stuk techniek heb gevoerd:
-U reist vanaf een adres of een station. Antwoord met ja of nee. Reist u vanaf een station?
-Ja
-Vanaf welk station wilt u graag reizen?
- Amsterdam Centraal
- Amsterdam Centraal, is dat correct. Antwoord met ja of nee
-Ja
-Wilt u op een specifieke tijd aankomen?
-Ja
-Hoe laat wilt u aankomen?
- 4 uur
- U wilt om 4 uur aankomen
- Ja
- Helaas is dat niet mogelijk. Wilt u een nieuw reisadvies?
-Ja
-U vertrekt vanaf een station of een adres. Geef antwoord met ja of nee. Vertrekt u vanaf een station.
-...
-...
- Op welk station wilt u aankomen?
- Utrecht centraal
- Zwijndrecht centraal, is dat correct?
-Nee
-..
-..
-Tilburg centraal, is dat correct?
-/(_-+@62??;'_56?hyhdydwydeb b
Inmiddels stonden we al bij CS, waar een conducteur bij de ingang om kaartjes vroeg:
-Meneer, hoe laat gaat de trein naar Utrecht centraal?
- Over 3 minuten, op spoor 5, als je even een sprintje trek haal je m nog net!
15 March, 2007
geheime wedstrijd
dus...
ik vermoed dat er, in het geheim, een wedstrijd gaande is.
een wedstrijd om de meest leuke naam voor mensen van mijn leeftijdgsroep (ja, ik bedoel mijn generatie, maar ook dat woord begint me langzaam de %^&^* uit te hangen)
welke klopt? weet ik niet, hoef ik ook niet weten (geen één klopt, lees mijn vorige post maar!)
welke de leukste is? lees vooral het rijtje en bepaal zelf :)
millennial
patatgeneratie
generatie y
generate mix
happy generation
pragmatische generatie
global generation
internetgeneratie
nieuwe generatie (tja)
doomed-global-cappuccino-generation
ben ik er een vergeten?
wil je stemmen op de beste naam?
weet jij een betere naam voor de twintigers van nu?
plaats gauw een comment hieronder>>>>>>>>>>>>
ik vermoed dat er, in het geheim, een wedstrijd gaande is.
een wedstrijd om de meest leuke naam voor mensen van mijn leeftijdgsroep (ja, ik bedoel mijn generatie, maar ook dat woord begint me langzaam de %^&^* uit te hangen)
welke klopt? weet ik niet, hoef ik ook niet weten (geen één klopt, lees mijn vorige post maar!)
welke de leukste is? lees vooral het rijtje en bepaal zelf :)
millennial
patatgeneratie
generatie y
generate mix
happy generation
pragmatische generatie
global generation
internetgeneratie
nieuwe generatie (tja)
doomed-global-cappuccino-generation
ben ik er een vergeten?
wil je stemmen op de beste naam?
weet jij een betere naam voor de twintigers van nu?
plaats gauw een comment hieronder>>>>>>>>>>>>
10 March, 2007
'Ik' zijn
Er wordt tegenwoordig heel veel over mij gepraat en geschreven. Ik, de mixer. Of nee, de generatie Y-er. Ik bedoel dus de millenial. Of de internetgeneratie. Naja, dat bedoel ik dus. Aan alle kanten in een hokje geplaatst, ik hoor de ene keer in het ene en de andere keer in het andere hokje. Pffffft, erg vermoeiend. En ook zinloos, merk ik. Want ik hoef er niet bij te horen, ik hoef ook niet gekenmerkt te worden. Wat mij namelijk ;) kenmerkt, is dat ik heel graag als individu wordt gezien en niet als 1 van de massa.Ik wil graag ik zijn, en niet een groep geboren tussen 1980 en 1991 (of 1981, ligt aan de schrijver die het opschrijft).
Ik snap het wel. Al die ikjes zoals ik die rond lopen in de bedrijven en heel erg hun best doen om ik te zijn, zijn een beetje lastig te (be)grijpen. Dus praten we erover, schrijven we erover. Maar ik vraag me wel af of dat al die ikjes wel helpt, aangezien ze juist dan ineens van een ikje een wijtje worden. En dus mogelijk heel snel afhaken, zoals ik dus.
Wat wel helpt?
Me lekker ik laten zijn.
En wanneer je niet snapt dat ik daar zo mee bezig ben, wanneer je iets anders van me wil dan ik doe, wanneer je een ander idee hebt erover....mag je 't atlijd vragen.
En tja, dan vertel ik het je graag.
Ik snap het wel. Al die ikjes zoals ik die rond lopen in de bedrijven en heel erg hun best doen om ik te zijn, zijn een beetje lastig te (be)grijpen. Dus praten we erover, schrijven we erover. Maar ik vraag me wel af of dat al die ikjes wel helpt, aangezien ze juist dan ineens van een ikje een wijtje worden. En dus mogelijk heel snel afhaken, zoals ik dus.
Wat wel helpt?
Me lekker ik laten zijn.
En wanneer je niet snapt dat ik daar zo mee bezig ben, wanneer je iets anders van me wil dan ik doe, wanneer je een ander idee hebt erover....mag je 't atlijd vragen.
En tja, dan vertel ik het je graag.
28 February, 2007
talent in de knoop
Talenten. Sommige heb je, sommige ontdek je gaandeweg. Erg leuk en vruchtbaar proces. Maar soms ook wel verwarrend. Want sommige talenten raken met elkaar in de war, of werken elkaar tegen...
Een voorbeeld:
We hebben talent 1: Multitasken. Hij is ouder, loopt al een tijdje mee, is door de wol geverfd. Weet waar en wanneer hij gewenst is, duikt niet op wanneer ik m vooral níet nodig heb en voelt zich daarmee ook de koning van het stel (talenten, wel te verstaan).
En we hebben talent 2: Genieten. Hij is een nieuwkomertje. Hij weet nog niet goed waar en wanneer hij zich moet profileren, krijgt er veel weerstand van de oude garde en moet nog wat lef ontwikkelen. Hij duikt soms op juíst wanneer hij niet zo handig is en op de momenten dat ik hem het hardst nodig heb, is ie nergens te bekennen. Nog even trainen, met name in timing, dus.
Laatst toen ik over het landgoed op de Baak liep gebeurde het dus weer. Ik liep heerlijk tussen de bomen, eenden, mensen naar mijn gebouw. En toen dook Genieten ineens op, precies op het goede moment!
En toen, terwijl ik liep, zonder dat ik het goed en wel door had, glipte mijn hand in mijn tas. Hij greep, langzaam maar zeker, naar mijn geliefde blackberry en opende mijn mailbox. Voor ik het goed en wel doorhad was ik mijn e-mail aan het lezen en al lopend, tussen die bomen, eenden, en een paar glinsters zon, vond ik mezelf bezig aan het typen van een antwoord. En nog een antwoord, en nog een. Tijdens mijn gehele wandeltocht heb ik het gepresteerd om 4 e-mails te beantwoorden. Pas toen ik aankwam realiseerde ik me wat er aan de gang was: mijn oude talent, Multitasken, had soepel én effectief, de nieuweling, Genieten, de kop ingedrukt. Zo makkelijk, dat oude, vertrouwde gedrag: het duikt op en je hebt het niet eens door, bah!
Ik ben maar even stil gaan staan en heb de nieuweling bij de hand gepakt. Getroost en uitgelegd dat mensen vaker zo omgaan met verandering, want verandering vinden ze vaker eng... En dat het geduld nodig heeft om als nieuweling zijn plek te vinden. Dat het feit dat hij niet in één keer geaccepteerd wordt niet wil zeggen dat hij het verkeerd doet. Dat juíst ouwelingen, troonhouders, heersers altijd even moeten wennen aan verandering. En dat ie even moet doorbijten. Korte pijn, lang geluk.
Hij lachte. Zei toe het te blijven proberen. Gelukkig maar...
Een voorbeeld:
We hebben talent 1: Multitasken. Hij is ouder, loopt al een tijdje mee, is door de wol geverfd. Weet waar en wanneer hij gewenst is, duikt niet op wanneer ik m vooral níet nodig heb en voelt zich daarmee ook de koning van het stel (talenten, wel te verstaan).
En we hebben talent 2: Genieten. Hij is een nieuwkomertje. Hij weet nog niet goed waar en wanneer hij zich moet profileren, krijgt er veel weerstand van de oude garde en moet nog wat lef ontwikkelen. Hij duikt soms op juíst wanneer hij niet zo handig is en op de momenten dat ik hem het hardst nodig heb, is ie nergens te bekennen. Nog even trainen, met name in timing, dus.
Laatst toen ik over het landgoed op de Baak liep gebeurde het dus weer. Ik liep heerlijk tussen de bomen, eenden, mensen naar mijn gebouw. En toen dook Genieten ineens op, precies op het goede moment!
En toen, terwijl ik liep, zonder dat ik het goed en wel door had, glipte mijn hand in mijn tas. Hij greep, langzaam maar zeker, naar mijn geliefde blackberry en opende mijn mailbox. Voor ik het goed en wel doorhad was ik mijn e-mail aan het lezen en al lopend, tussen die bomen, eenden, en een paar glinsters zon, vond ik mezelf bezig aan het typen van een antwoord. En nog een antwoord, en nog een. Tijdens mijn gehele wandeltocht heb ik het gepresteerd om 4 e-mails te beantwoorden. Pas toen ik aankwam realiseerde ik me wat er aan de gang was: mijn oude talent, Multitasken, had soepel én effectief, de nieuweling, Genieten, de kop ingedrukt. Zo makkelijk, dat oude, vertrouwde gedrag: het duikt op en je hebt het niet eens door, bah!
Ik ben maar even stil gaan staan en heb de nieuweling bij de hand gepakt. Getroost en uitgelegd dat mensen vaker zo omgaan met verandering, want verandering vinden ze vaker eng... En dat het geduld nodig heeft om als nieuweling zijn plek te vinden. Dat het feit dat hij niet in één keer geaccepteerd wordt niet wil zeggen dat hij het verkeerd doet. Dat juíst ouwelingen, troonhouders, heersers altijd even moeten wennen aan verandering. En dat ie even moet doorbijten. Korte pijn, lang geluk.
Hij lachte. Zei toe het te blijven proberen. Gelukkig maar...
20 February, 2007
talent in verpesten
En voor het geval dat jullie gingen denken dat mijn leven slechts rozengeur en vrolijk reizen is: de NS is er perfect toe in staat om, juist daar waar dreigt heel erg gelukkg te worden als OV reiziger, je dit geluk in een snelle, pijnlijke, slag van je te ontnemen.
Een greep uit mijn avond:
- verwachte aankomst te Utrecht: 19.35
- werkelijke aankomst: 20.15
- mededelingen door de speakers elke keer dat we in een weiland stilstonden tussen Utrecht en Leiden: niet te verstaan
- aansluiting tussen bussen en treinen in leiden na kantooruren: nét niet mogelijk gemaakt
Damn. Hoe goed kan je zijn in alles wat er in twee maanden tijd is opgebouwd in een klap te vergooien. Ook dat is talent, wat mij betreft.
(Ja, en tuurlijk doe ik hier ook wat in. Ja een ook: je kunt beter kijken naar wat wél is dan wat niet is. Ja, loslaten want hier heb ik écht geen invloed op. jajajajajajajajajajajajajaj... maar ik wilde het gewoon even kwijt!)
Een greep uit mijn avond:
- verwachte aankomst te Utrecht: 19.35
- werkelijke aankomst: 20.15
- mededelingen door de speakers elke keer dat we in een weiland stilstonden tussen Utrecht en Leiden: niet te verstaan
- aansluiting tussen bussen en treinen in leiden na kantooruren: nét niet mogelijk gemaakt
Damn. Hoe goed kan je zijn in alles wat er in twee maanden tijd is opgebouwd in een klap te vergooien. Ook dat is talent, wat mij betreft.
(Ja, en tuurlijk doe ik hier ook wat in. Ja een ook: je kunt beter kijken naar wat wél is dan wat niet is. Ja, loslaten want hier heb ik écht geen invloed op. jajajajajajajajajajajajajaj... maar ik wilde het gewoon even kwijt!)
onder de mensen
(Ja, het gaat weer over het OV). In de trein, in de bus op het station, lopend naar het station. Overal zijn mensen. Ik ben steeds meer en steeds vaker 'onder de mensen'. Niet dat ik ze miste in mijn werk (na een aantal dagen training wil best even onder kunnen duiken) of in mijn prive leventje. Juist niet. Maar dit , dit zijn nieuwe mensen. En de mensenlover in mij, die het liefst andere mensen aan het observeren is, is volop aan het smullen. Heerlijk, veel en vaak kunnen kijken naar andere mensen. Observeren wat ze doen, wat ze aan hebben, hoe ze praten, wat ze zeggen.Zou ik hier dagelijks mee bezig kunnen zijn? Zoals bijvoorbeeld debuterend spunker Wiegertje Postma in Vijf Strippen? Ja, ik denk het wel. En dat is waarom ik mijn werk zo heerlijk vind. Niet alleen vragen deelnemers gericht om mijn feedback en verdien ik er ook gewoon nog geld mee, maar ik mag er ook nog iets betekenen in hun ontwikkeling. En dat terwijl ik onder de mensen mag zijn. Ik denk dat ik best gelukkig ben....
02 February, 2007
gelukkige ov reiziger
Een maand verder. Maar ik blijf erbij. Ov ov en nogmaals ov. Sinds ik de gelukkige niet-bezitter van een auto ben geworden, lijkt het alsof ik meer tijd over heb. Een gesprek met een klant voorbereiden in de trein ipv dat ik dat al eerder moet hebben gedaan. Een boek, of doordeweeks de krant lezen ? Wat een immense luxe. Ik was op zoek naar een rust in mijn mutlitaskende leventje en via het ov heb ik die gevonden. NS, Connexxion, GVU (ik woon immers in Utrecht): BEDANKT!!
Owja, wil je hier ook van meegenieten? Er is maar 1 klein talentje voor nodig: 'loslaten': je kunnen overgeven aan het feit dat iemand ander controle heeft over hoe laat je op je eindbestemming komt. En hoe dat lukt?!? Ja, daar heb ik een nieuwe post voor nodig!
Owja, wil je hier ook van meegenieten? Er is maar 1 klein talentje voor nodig: 'loslaten': je kunnen overgeven aan het feit dat iemand ander controle heeft over hoe laat je op je eindbestemming komt. En hoe dat lukt?!? Ja, daar heb ik een nieuwe post voor nodig!
29 January, 2007
talent. waartoe, waarvoor?
Talent. Heb jij het ook? Ik wel, schijnt. Maar talent, wat is het nou? Iets wat je bezit, waarschijnlijk al redelijk lang. Een kernkwaliteit*, iets wat jij heel normaal vind. Gek dat anderen dat niet ook gewoon hebben / kunnen, dus vaak herken je het zelf niet eens als talent. En dan ineens, in relatie tot anderen, merk je dat je beter bent, daardoor ook blijkbaar een talent bezit. Als al die anderen er niet zouden zijn, zou het dan een talent zijn? Of gewoon iets heel normaals? Het laatste vermoed ik. Talent, het woord, is vanaf de oorsprong iets van waarde. Een munteenheid uit het oude griekenland, die meer of minder waarde uit kon drukken. Een heel talent, een half talent, meerdere talenten. Relatieve waarden, die door anderen als van waarde herkend werden.
En kijk dan bijvoorbeeld naar authenticiteit, trend van nu. Dichter bij jezelf leren blijven, doen wat jíj goed vind, voldoening halen uit jezelf en niet uit anderen. Leren jezelf te waarderen en niet bij anderen waardering te zoeken. Een goede ontwikkeling, weet ik. Voor mij ook een uitdaging. Zelf geloven dat ik iets goed doe, is niet iets dat ik uit mezelf doe (géén talent daar kan ik je vertellen). Dus, probeer ik dat te leren(werk niet voor niets bij de Baak). En soms lukt het ook, een beetje.
Maar wat nou als het helemaal lukt? Als ik het helemaal uit mij kan halen. Is er dan uberhaubt nog talent? Heeft mijn talent dan nog wel waarde? Of blijft het een abstract bezit, zo'n gekke steen bijvoorbeeld waarvan niemand ooit echt te weten zal komen wat íe écht waard is?
Ik twijfel....
* Zie D. Offman, Bezieling in organisaties
En kijk dan bijvoorbeeld naar authenticiteit, trend van nu. Dichter bij jezelf leren blijven, doen wat jíj goed vind, voldoening halen uit jezelf en niet uit anderen. Leren jezelf te waarderen en niet bij anderen waardering te zoeken. Een goede ontwikkeling, weet ik. Voor mij ook een uitdaging. Zelf geloven dat ik iets goed doe, is niet iets dat ik uit mezelf doe (géén talent daar kan ik je vertellen). Dus, probeer ik dat te leren(werk niet voor niets bij de Baak). En soms lukt het ook, een beetje.
Maar wat nou als het helemaal lukt? Als ik het helemaal uit mij kan halen. Is er dan uberhaubt nog talent? Heeft mijn talent dan nog wel waarde? Of blijft het een abstract bezit, zo'n gekke steen bijvoorbeeld waarvan niemand ooit echt te weten zal komen wat íe écht waard is?
Ik twijfel....
* Zie D. Offman, Bezieling in organisaties
23 January, 2007
bloggersblock
Blogger, dat ben ik. Ik schrijf op wat ik zie, meemaak en vind en hoop dat anderen dat ook interessant vinden. Maar voor wie eigenlijk? Vooe mezelf of juist voor degenen die mij (al dan niet trouw, waarvoor grote dank) lezen?En waarom doen anderen medebloggers het eigenlijk? Elke dag komen er honderden bloggers bij, met name jonge mensen die graag dingen kwijt raken over zichzelf.
Wat een fenomeen: onze foto's, vriendennetwerk, ervaringen en diepzinnige gedachten allemaal lekker op het web.
Lijden we massaal van exposiedrang? Of moeten we gewoon veel kwijt, in deze prikkelvolle wereld? Ik zou het niet weten, hoewel dit een interessante vraag lijkt te zijn voor de bloggers van mijn generatie: voor wie doen we dit eigenlijk?
Voor mezelf (de enige waarvoor ik écht kan spreken) denk ik dat het zo werkt: ik maak dingen mee, die ik graag wil delen. Ik hoop ook dat anderen ze delen, ik zoek verbinding. Maar natuurlijk ook (stiekum) dat ze het interessant vinden, dat ze in zullen haken op wat ik zeg en dat ze vaak terug zullen komen op mijn blog. Dus ook mezelf bewijzen (goed gevonden worden) speelt in dit proces een zekere rol, zou ik samen met mijn coach kunnen constateren.
Maar de laatste tijd had ik ff niks om kwijt te raken, blijkbaar, dus was ik even weg. Geen writers- maar een bloggersblock denk ik.
Gelukkig maar. Blijkbaar niet een en al bewijsdrang, maar mag ik van mezelf ook lekker 2-3 weken wegblijven...
Pfweeeeeeeew! (toch, coach?)
06 January, 2007
uitrustende mixer in de feestdagen
Ik heb een heftig jaar achter de rug, op meerdere gebieden: werk, vrienden. relatie, huis kopen. Best veel. Dus tijdens de vakantiedagen besloot ik maar eens uit te rusten.
Ik zei tegen vrienden dat ik lekker vrij had, dus dat we weer eens een keer gezellig konden afspreken. Ik besloot eindelijk de trap in mijn huis eens af te klussen. Ik wilde ook met kerst naar familie en ook lekker naar buiten. Owja, en ook graag nog even weg met een paar vriendinnen. En: weer eens lekker een paar mensen op de borrel, het nieuwe huis inwijden. Owja, en ook wat breder kennismaken met mijn nieuwe buren.En met de getuige van mijn beste vriending haar vrijgezellenfeestje plannen. En, niet te vergeten, mijn e-mail bijwerken, mijn weblog pimpen naar een normale site en ervoor zorgen dat ik wat regelmatiger schrijf. En ook eens kijken of ik misschien toch een andere auto wil.
In totaal had ik 11 dagen. En (bijna) alles heb ik kunnen doen, ik ben immers een multitaskende mixer. Slechts 1 ding is jammer genoeg niet gelukt: het uitrusten... ;)
Dus nieuw voornemen voor 2007?
Kiezen, moet het denk ik maar worden.
Maar eerst de trap even afmaken ... :)
18 December, 2006
17 December, 2006
te authentiek
Vandaag naar de culturele zondagen geweest, 1 van mijn favoriete dingen in mijn mooie stad utrecht. "Gluren bij de buren": in eigen woonkamers van kunstzinnige utrechters kon je genieten van hun meesterwerken: film, zang of theater. Dat je een kijkje mag nemen in het huis van een ander, je nieuwsgierigheid ongeneerd kunt laten gaan en lekker is helemaal iets voor mij, genieten...Laatste stuk was in een studentenhuis, 'n bandje met de naam durk attaturk. 2 jongens die overduidelijk vol zaten met creativiteit en potentiele meesterwerken. Helemaal gaven wat ze hadden, op zijn meest kwetbaarst. Heel authentiek.
Ok, hier is dus wel durf voor nodig. Maar mooi? Helaas!
Met een groep van ongeveer 20 hebben we zitten luisteren. We keken elkaar aan, soms kort, soms langer. "Vind jij het wel mooi?" dacht ik te lezen in de ogen van mijn buurman. Euhh, nee, niet echt.
Wél gaaf. Dat ze er durven staan. Dat ze iets in elkaar draaien wat ze zelf zichtbaar het mooist vinden en het lef hebben dat in eigen huis aan ons, Utrechters, te laten zien. Op z'n rauwst.
Dus dan maar verduren. En steunen. En: duimen voor een beetje melodie...
Nummer is down te loaden op http://www.durkattaturk.com/
11 December, 2006
Vrouwen die niet lijden... maar leiden!
blackberrygesprek tussen collega danielle en mijzelf
Liever niet zeuren over mannen maar je eigen talent sturen
Daan, de conferentie over vrouwen en leiderschap was leuk. De nare smaak die ik er aan heb overgehouden komt, denk ik, door de argumenten over wat mannen fout doen, glazen plafonds en het 'old boys network'. Een, in mijn ogen, verouderde manier om naar seksen te kijken. Ik voel me niet aangesproken, misschien omdat ik bij een andere generatie hoor? Ik voel me vrouw maar ik voel me vooral talentvol en dat staat los van mijn sekse en (Griekse) nationaliteit. Als ik daar geen waardering voor krijg of niet in staat ben om dat zichtbaar te maken, ga ik gewoon ergens anders naar toe. Ja, mijn generatie is pragmatisch en/of verwend en ik zou willen dat vrouwen wat pragmatischer waren over dit issue. Als er geen goede opvang is voor kinderen dan zoek je toch een andere oplossing? Dat is pas leiderschap! Ik ben benieuwd naar wat jij ervan vindt...
Iro
Beperkingen zitten in je hoofd
Tja Iro, je maakt daar wel een punt. Zelf heb ik nu een paar keer ervaren dat vrouwen in gesprek over leiderschap en ambities snel belanden in hun beperkende omstandigheden. Persoonlijk percipieer ik mijn (werkbare) leven niet op deze manier. Ik ben in Nederland geboren, heb een kleurtje, een andere culturele achtergrond en als je ook vrouw bent daalt je kans van slagen in deze mannenwereld! Noem mij een paard met oogkleppen maar als ik besluit dat ik de wereld wil veroveren, geen man die mij daarvan weerhoudt! Ik moet denken aan een spreekster. Een, voor mij, zeer inspirerende dame die als eerste vrouw in Marokko verkozen is tot burgemeester: Asma Chaabi. Al vroeg in het leven heeft zij ervaren dat de echte beperkingen in je hoofd zitten! Maar waar had het dan wel over moeten gaan volgens jou?
Daan
Wat wil je als vrouw eigenlijk bereiken?
Ik vind haar ook erg inspirerend; geloof in jezelf en de rest kun je overwinnen. Dit brengt mij op een andere spreekster: Thorunn Sveinbjarnardottir, parlementslid in IJsland. Een land met 300.000 inwoners en een werkweek van gemiddeld 60 uren. Zij stelt de vraag: wil je eigenlijk wel leiding geven en op die toppositie terechtkomen? Of vind je het wel makkelijk dat iemand anders er al 5000 jaar lang verantwoordelijk voor is en zit je wel lekker onder dat zogenaamde glazen plafond? Dus wat mij betreft moet het meer gaan over wat je als vrouw écht wilt bereiken en hoe je daar voor wilt staan. Over overtuigingen, inspireren van jezelf en anderen en juist over de beperkingen in je hoofd, want ik denk dat we het inmiddels met elkaar eens zijn dat alle andere beperkingen te overwinnen zijn! Dat brengt mij op het volgende: hoe overwin jij jouw eigen en andere beperkingen?
Iro
Kiezen om een ander pad te bewandelen
Door met jou dit professionele gesprek aan te gaan! Door mij open te stellen voor een andere kijk op de werkelijkheid en door jou toe te laten in mijn gedachtewereld. Ik realiseer mij nu dat wij als relatief jonge vrouwen wellicht te weinig invoelend zijn naar de vorige generatie vrouwen. Wellicht dat de huidige -zo genoemde- derde golf een fundamenteel andere levenshouding van vrouwen verlangt die niet elke vrouw (nog) kan opbrengen. Met andere woorden: de zo geprezen emancipatie heeft ook een keerzijde. Misschien is dit ook de reden waarom vrouwen de behoefte hebben om de belemmeringen steeds weer met elkaar te bespreken. Als wij een betere weg zien, hoe kunnen wij hen dan inspireren een ander pad te bewandelen? Ik vind het lastig!
Daan
Elkaar inspireren
Daar zeg je iets en ik vind het ook lastig. Belemmeringen zijn er zeker geweest en daar moet ook erkenning voor zijn. Alleen denk ik wel dat blijven hangen in belemmeringen niet verder zal helpen. Eerder bespraken wij je eigen cirkel van invloed. De mannen of de cultuur de schuld blijven geven helpt niet, gewoonweg omdat je daar geen invloed op hebt. Hoe je er zelf in staat daarentegen wel! Van elkaar leren en elkaar inspireren, dat is denk ik de weg die we met elkaar moeten bewandelen. Ons verhaal vertellen, over hoe het wel kan en dat het mogelijk is om alles te bereiken als je er maar in gelooft en laten zien wat de mogelijkheden zijn. Ik denk dat ik daarin wel een rol voor mezelf zie weggelegd, in die -al dan niet bestaande- derde golf van emancipatie. Maar wat is leren van elkaar, elkaar inspireren en hoe kun je dat concreet doen, heb jij suggesties?
Iro
Leren van elkaar begint bij jezelf!
Iro, vanuit mijn visie maak ik een onderscheid tussen individueel en groepsleren. Voor groepsleren is interactie een absolute voorwaarde. Als wij als collega's met elkaar beelden uitwisselen, is de kans groot dat wij samen tot nieuwe inzichten komen. Samen groeien. Wanneer het individu in de groep een andere mening is toegedaan, kan de groep alleen door de wereld door elkaars bril waar te nemen met elkaar in gesprek blijven en hopelijk leren. Maar wat maakt dan dat iemand van jou wil leren? Wederzijdse aantrekkelijkheid! Ik denk dat leren van elkaar bij jezelf begint. Doordat jij je openstelt voor de ideeën en beleving van anderen maak je jezelf aantrekkelijk, zodat een ander ook naar jou wil luisteren. Denk zelf eens aan die mensen die jou inspireren. Voor mij geld dat het allemaal figuren zijn die tegen de stroming in durven te zwemmen. Daarom denk ik dus dat je de derde emancipatiegolf een handje helpt door tegen de stroming in te zwemmen terwijl je open blijft voor de ideeën en meningen van anderen. Maar dan blijft er altijd nog een stukje eigen verantwoordelijkheid bij je publiek om zelf de beweging voort te zetten.
Daan
Liever niet zeuren over mannen maar je eigen talent sturen
Daan, de conferentie over vrouwen en leiderschap was leuk. De nare smaak die ik er aan heb overgehouden komt, denk ik, door de argumenten over wat mannen fout doen, glazen plafonds en het 'old boys network'. Een, in mijn ogen, verouderde manier om naar seksen te kijken. Ik voel me niet aangesproken, misschien omdat ik bij een andere generatie hoor? Ik voel me vrouw maar ik voel me vooral talentvol en dat staat los van mijn sekse en (Griekse) nationaliteit. Als ik daar geen waardering voor krijg of niet in staat ben om dat zichtbaar te maken, ga ik gewoon ergens anders naar toe. Ja, mijn generatie is pragmatisch en/of verwend en ik zou willen dat vrouwen wat pragmatischer waren over dit issue. Als er geen goede opvang is voor kinderen dan zoek je toch een andere oplossing? Dat is pas leiderschap! Ik ben benieuwd naar wat jij ervan vindt...
Iro
Beperkingen zitten in je hoofd
Tja Iro, je maakt daar wel een punt. Zelf heb ik nu een paar keer ervaren dat vrouwen in gesprek over leiderschap en ambities snel belanden in hun beperkende omstandigheden. Persoonlijk percipieer ik mijn (werkbare) leven niet op deze manier. Ik ben in Nederland geboren, heb een kleurtje, een andere culturele achtergrond en als je ook vrouw bent daalt je kans van slagen in deze mannenwereld! Noem mij een paard met oogkleppen maar als ik besluit dat ik de wereld wil veroveren, geen man die mij daarvan weerhoudt! Ik moet denken aan een spreekster. Een, voor mij, zeer inspirerende dame die als eerste vrouw in Marokko verkozen is tot burgemeester: Asma Chaabi. Al vroeg in het leven heeft zij ervaren dat de echte beperkingen in je hoofd zitten! Maar waar had het dan wel over moeten gaan volgens jou?
Daan
Wat wil je als vrouw eigenlijk bereiken?
Ik vind haar ook erg inspirerend; geloof in jezelf en de rest kun je overwinnen. Dit brengt mij op een andere spreekster: Thorunn Sveinbjarnardottir, parlementslid in IJsland. Een land met 300.000 inwoners en een werkweek van gemiddeld 60 uren. Zij stelt de vraag: wil je eigenlijk wel leiding geven en op die toppositie terechtkomen? Of vind je het wel makkelijk dat iemand anders er al 5000 jaar lang verantwoordelijk voor is en zit je wel lekker onder dat zogenaamde glazen plafond? Dus wat mij betreft moet het meer gaan over wat je als vrouw écht wilt bereiken en hoe je daar voor wilt staan. Over overtuigingen, inspireren van jezelf en anderen en juist over de beperkingen in je hoofd, want ik denk dat we het inmiddels met elkaar eens zijn dat alle andere beperkingen te overwinnen zijn! Dat brengt mij op het volgende: hoe overwin jij jouw eigen en andere beperkingen?
Iro
Kiezen om een ander pad te bewandelen
Door met jou dit professionele gesprek aan te gaan! Door mij open te stellen voor een andere kijk op de werkelijkheid en door jou toe te laten in mijn gedachtewereld. Ik realiseer mij nu dat wij als relatief jonge vrouwen wellicht te weinig invoelend zijn naar de vorige generatie vrouwen. Wellicht dat de huidige -zo genoemde- derde golf een fundamenteel andere levenshouding van vrouwen verlangt die niet elke vrouw (nog) kan opbrengen. Met andere woorden: de zo geprezen emancipatie heeft ook een keerzijde. Misschien is dit ook de reden waarom vrouwen de behoefte hebben om de belemmeringen steeds weer met elkaar te bespreken. Als wij een betere weg zien, hoe kunnen wij hen dan inspireren een ander pad te bewandelen? Ik vind het lastig!
Daan
Elkaar inspireren
Daar zeg je iets en ik vind het ook lastig. Belemmeringen zijn er zeker geweest en daar moet ook erkenning voor zijn. Alleen denk ik wel dat blijven hangen in belemmeringen niet verder zal helpen. Eerder bespraken wij je eigen cirkel van invloed. De mannen of de cultuur de schuld blijven geven helpt niet, gewoonweg omdat je daar geen invloed op hebt. Hoe je er zelf in staat daarentegen wel! Van elkaar leren en elkaar inspireren, dat is denk ik de weg die we met elkaar moeten bewandelen. Ons verhaal vertellen, over hoe het wel kan en dat het mogelijk is om alles te bereiken als je er maar in gelooft en laten zien wat de mogelijkheden zijn. Ik denk dat ik daarin wel een rol voor mezelf zie weggelegd, in die -al dan niet bestaande- derde golf van emancipatie. Maar wat is leren van elkaar, elkaar inspireren en hoe kun je dat concreet doen, heb jij suggesties?
Iro
Leren van elkaar begint bij jezelf!
Iro, vanuit mijn visie maak ik een onderscheid tussen individueel en groepsleren. Voor groepsleren is interactie een absolute voorwaarde. Als wij als collega's met elkaar beelden uitwisselen, is de kans groot dat wij samen tot nieuwe inzichten komen. Samen groeien. Wanneer het individu in de groep een andere mening is toegedaan, kan de groep alleen door de wereld door elkaars bril waar te nemen met elkaar in gesprek blijven en hopelijk leren. Maar wat maakt dan dat iemand van jou wil leren? Wederzijdse aantrekkelijkheid! Ik denk dat leren van elkaar bij jezelf begint. Doordat jij je openstelt voor de ideeën en beleving van anderen maak je jezelf aantrekkelijk, zodat een ander ook naar jou wil luisteren. Denk zelf eens aan die mensen die jou inspireren. Voor mij geld dat het allemaal figuren zijn die tegen de stroming in durven te zwemmen. Daarom denk ik dus dat je de derde emancipatiegolf een handje helpt door tegen de stroming in te zwemmen terwijl je open blijft voor de ideeën en meningen van anderen. Maar dan blijft er altijd nog een stukje eigen verantwoordelijkheid bij je publiek om zelf de beweging voort te zetten.
Daan
01 December, 2006
Getalenteerde moeder
Bij deze meldt ik me ook aan bij de generatie jong talent. Ik ben ambitieus, heb een leuke baan, een groot netwerk, woon in Amsterdam, eet in hippe restaurants, bel op de fiets en ben moeder. Moeder…?
Ja, moeder. Op mijn 24ste, een fase in je leven waarin je tegenwoordig écht denkt dat je alles zelf bepaalt, bepaalde het lot dat ik zwanger werd. Ik hoefde er niet over na te denken, ik hoefde er geen beslissing over te nemen en ik hoefde niet heel hard mijn best te doen ‘to make it happen’. Een keer niét zelf mogen kiezen, wat een rust. Mijn buik groeide vanzelf en het kind kwam vanzelf (nou ja, niet helemaal).
Het aantal vragen dat ik over ‘mijn situatie’ krijg, is immens. Vriendinnen en vriendinnen van vriendinnen vragen mij de oren van het lijf over ‘hoe ik dat nou doe’. Als je op je 24ste zwanger wordt, zijn er duidelijk een aantal fasen te onderscheiden waarin je drie keer per dag dezelfde vraag krijgt:
Van de 3de tot 8de maand van je zwangerschap is het overduidelijk wat iedereen wil weten: “Was het gepland?” met daarin een impliciete overtuiging dat het antwoord vast “nee” is. Klopt. Omdat je echter op een gegeven moment stompzinnig wordt van de vraag of het gepland was, evolueert het antwoord naarmate de maanden verstrijken. In het begin draai je er een beetje omheen. Omdat dit alleen maar meer vragen als gevolg heeft, wordt het antwoord toch maar doodgewoon: “Nee, het was niet gepland”. Gezien het feit dat die Nee gaat irriteren omdat het impliceert dat de zwangerschap niet gewenst is (dit is namelijk waar de meeste mensen dan van uitgaan) verandert het antwoord via: “Ik heb altijd al jong moeder willen worden”, naar: “Zulke dingen kun je niet plannen”. Dit laatste antwoord riep nogal eens wat verbaasde blikken op: daar zijn tegenwoordig toch allerlei handige apparaten voor? Er is zelfs een mobiele telefoon waarmee vrouwen die zwanger willen raken hun menstruele cyclus kunnen volgen en gewaarschuwd worden wanneer het meest vruchtbare moment van de cyclus bereikt is (helaas dames, nog niet te koop in Nederland).
Zo vlak na de bevalling is de vraag "Deed het pijn?" erg populair, en zo’n twee maanden na de bevalling komt het thema seks steeds vaker voor in de vragen: Heb je alweer seks? Doet het pijn? Vaak gevolgd door een angstig en vies gezicht. En nu wachten jullie op het antwoord J.
Is mijn generatie bang om kinderen te krijgen? Bang om zich te committeren? Bang om niet genoeg tijd meer voor zichzelf te hebben? Bang voor de bevalling? Bang dat hun eigen ontwikkeling stil zal staan? ….. toch, het is eng, maar ook mooier dan een droom.
Jonah
Ja, moeder. Op mijn 24ste, een fase in je leven waarin je tegenwoordig écht denkt dat je alles zelf bepaalt, bepaalde het lot dat ik zwanger werd. Ik hoefde er niet over na te denken, ik hoefde er geen beslissing over te nemen en ik hoefde niet heel hard mijn best te doen ‘to make it happen’. Een keer niét zelf mogen kiezen, wat een rust. Mijn buik groeide vanzelf en het kind kwam vanzelf (nou ja, niet helemaal).
Het aantal vragen dat ik over ‘mijn situatie’ krijg, is immens. Vriendinnen en vriendinnen van vriendinnen vragen mij de oren van het lijf over ‘hoe ik dat nou doe’. Als je op je 24ste zwanger wordt, zijn er duidelijk een aantal fasen te onderscheiden waarin je drie keer per dag dezelfde vraag krijgt:
Van de 3de tot 8de maand van je zwangerschap is het overduidelijk wat iedereen wil weten: “Was het gepland?” met daarin een impliciete overtuiging dat het antwoord vast “nee” is. Klopt. Omdat je echter op een gegeven moment stompzinnig wordt van de vraag of het gepland was, evolueert het antwoord naarmate de maanden verstrijken. In het begin draai je er een beetje omheen. Omdat dit alleen maar meer vragen als gevolg heeft, wordt het antwoord toch maar doodgewoon: “Nee, het was niet gepland”. Gezien het feit dat die Nee gaat irriteren omdat het impliceert dat de zwangerschap niet gewenst is (dit is namelijk waar de meeste mensen dan van uitgaan) verandert het antwoord via: “Ik heb altijd al jong moeder willen worden”, naar: “Zulke dingen kun je niet plannen”. Dit laatste antwoord riep nogal eens wat verbaasde blikken op: daar zijn tegenwoordig toch allerlei handige apparaten voor? Er is zelfs een mobiele telefoon waarmee vrouwen die zwanger willen raken hun menstruele cyclus kunnen volgen en gewaarschuwd worden wanneer het meest vruchtbare moment van de cyclus bereikt is (helaas dames, nog niet te koop in Nederland).
Zo vlak na de bevalling is de vraag "Deed het pijn?" erg populair, en zo’n twee maanden na de bevalling komt het thema seks steeds vaker voor in de vragen: Heb je alweer seks? Doet het pijn? Vaak gevolgd door een angstig en vies gezicht. En nu wachten jullie op het antwoord J.
Is mijn generatie bang om kinderen te krijgen? Bang om zich te committeren? Bang om niet genoeg tijd meer voor zichzelf te hebben? Bang voor de bevalling? Bang dat hun eigen ontwikkeling stil zal staan? ….. toch, het is eng, maar ook mooier dan een droom.
Jonah
Lean Mean Hokjesmachine
Op Volksrantbanen staat een Kamerledentabel. Je kunt kamerleden indelen naar leeftijd, sekse, opleiding etc. De tabel biedt je de mogelijkheid (dag CBS) om zelf de verschillende 'soorten' kamerleden zelf in te delen en de verhoudingen te bestuderen.Zo zie je bijvoorbeeld dat er maar 12 allochtonen in de huidige Tweede Kamer zitten. De vraag die de site, terecht, poneert is: is de Tweede Kamer wel een goede afspiegeling van de maatschappij?
Als we nou toch bezig zijn met hokjeslabelen, laten we het dan ook nuttig doen: ik pleit voor een kopje Talent. Een kopje waarin je los van sekse, leeftijd, cultuur, scholing, of een ander hokje, kunt bekijken hoeveel Kamerleden er nou goed zijn voor de taak die (door ons) aan ze toegewezen is. En ze daarop te mogen indelen.
Subscribe to:
Posts (Atom)
