alles lijkt ineens te kunnen

ik vlieg
ik ben hier en overal
ik zie het randje van de wereld
er komt lucht

ik ben hier en overal
het mag; wat vrij
er komt lucht
ik adem diep

het mag; wat vrij
alles lijkt ineens te kunnen
ik adem diep
mijn borst raakt voller dan ooit

alles lijkt ineens te kunnen
ik zie t randje van de wereld
mijn borst raakt voller dan ooit
ik vlieg

met dank aan de pantoem vorm, marieke

authentiek Texel

Dit weekend ben ik gevlucht naar Texel. Lekker in maart, en bewust juist het weekend na de pasen. Op zoek naar zaken die in de steden moeilijker te vinden zijn: rust, weinig mensen, stilte, lokaal, vers eten, wijnen, bieren. Op een ideale plek kwamen we het allemaal tegen. Een luxe caravan met z'n kop op het weiland, vol zicht op grazende paarden en overvliegende spreeuwen. Een strandtent met een houtkachel en een heerlijk Schuumkopje bij de hand. Mosselen gebrouwen in texels bier achter een raam aan zee, leunend tegen een kussen. Bij vetrek knoopten mijn man en ik een gesprek aan met de eigenaresse van silvercamp. In het gesprekje behandelen we het lekkere brood dat ze bij het ontbijt serveren. Dat we zo blij zijn dat het biologisch is, zo zuiver en vers. Ja, legt ze uit, daar hebben ze lang naar gezocht. Nu eindelijk hebben ze een goede bakkerij gevonden in Alkmaar.... Ze halen het twee keer per week op en bakken het zelf af. De eerste stilte valt. Hoort ze wat we denken? Verder in het gesprek vragen we door over het prachtige riet dat aan de rand van onze airstream staat. Of we ergens een paar stekken kunnen kopen voor thuis. Ja tuurlijk, zegt ze. Even denken. Waar had ze het ook alweer vandaan gehaald? Owja, ze weet het weer. Zeist, was het. Kennen jullie het...?

simpel

wat kan het toch simpel zijn
wanneer je doorziet dat jij degene bent die kiest
om in alle complexiteit
te gaan staan voor wat je zelf wilt
hoe simpel kan dan ineens alles zijn

alleen

"Waar blijf je nou?"
"Je had toch meer tijd over nu?"
Vrienden, kennissen, (oud)collega's, webloglezers en niet. Allen stellen ze dezelfde soort vraag de laatste paar weken. Waar ik blijf!?!

Tja, waar ben ik eigenlijk? Waar heb ik het zo druk mee?
Sinds 1-1-08 ben ik dus 'voor mezelf begonnen'. In de opstart zat ik in een prima hype, alles erop en eraan. Die wolk? Die roze? Daar zat ik op. Maandenlang!
Totdat de minder leuke kanten langzaam door begonnen te dringen. Dat bijvoorbeeld hoe leuk ik alles ook vind, ik wel voor MEZELF ben. Met MEZELF (en dus niet met anderen). In MEZELF. Op MEZELF.
Erg stoer. Erg leuk. Maar ook erg alleen.
Voldoende tijd dus om eens weer lekker in mijn eigen onzekerheden te zakken. Weer eens uitgebreid in gesprek te raken met alle minder mooie kanten van mijn persona. Ze voldoende de ruimte te geven om zo nu en dan aan het (mijn) roer te komen. Een ook weer eens geconfronteerd te worden met alle zaken waar ik minder goed in ben. Aangezien ik meer dan 75% van mijn tijd aan de slag ben met nieuwe werkzaamheden, komt dat nogal eens voor. Hmmm....
Het is dus weer zover. Mijn valkuilen, schaduwkanten, belemmerende overtuigingen en ik zitten weer eens lekker met elkaar op de bank. En dat kost best ff wat tijd!
Het zijn trouwens geen nieuwe dingen hoor, het zijn juist weer die oude koeien. Een beetje had ik gehoopt ze achter me te hebben gelaten, in die diepe sloot daar in Heeze (sorry, dit is echt insider). Maar nee hoor, ze zijn er weer. En gelukkig maar. Want ze zijn heel herkenbaar. Een heel erg van mij, ze horen blijkbaar echt bij wie ik ben.
Ik word er niet blijer om maar ze zijn van mij en daar ben ik dankbaar om.
Ik zal ze maar weer eens wat meer gaan koesteren...

luiers en hormonen

Twee van mijn vriendinnen zijn zwanger. En ik ben heel jaloers op ze..

Nee, niet omdat mijn eigen biologische klok ineens aan het tikken is geslagen.
Nee, ook niet omdat ik ook zo graag wil settle-en.
Nee, ook niet omdat ze glanzen van geluk (hoewel...).

Waar ik jaloers op ben zijn hun hormonen. Je moet er wat misselijkheid voor over hebben, maar wat je ervoor terug krijgt is zeker 'jaloerswaardig':

ZONDAG: Quote gesprek met vriendin 1: " Hoe gaat het nu met je?" "Heel goed eigenlijk. Als ik honger heb, dan eet ik gewoon, ben ik moe dan ga ik slapen. Op het werk? Als het me niet aanstaat, zeg ik dat maar. Als ik iets niet wil geef ik dat aan en moeders heb ik inmiddels ook al duidelijk verteld waar mijn grenzen liggen rondom hun bemoeienis met de zwangerschap. Ik bedoel, ik hou van ze, maar ze moeten gewoon niet te ver gaan." Met open mond zit ik naar haar te kijken. Ik heb namelijk nogal wat 'gereisd' de afgelopen tijd om zover te komen dat ik makkelijker keuzes kan maken. En zij? "Ja, ik weet ook wel dat gewoon de hormonen zijn, maar ik heb gewoon geen zin in moeilijkheid. Daarom zeg ik maar wat ik nodig heb. En dat werkt soms goed en soms niet. Tja, ik moet het toch gewoon kwijt...."

MAANDAG: Met vriendin 2 werk ik ook nog samen. We hebben in de ochtend een bespreking en helemaal wakker ben ik zeker nog niet. In het werken met haar ben ik gewend redelijk te mogen sturen. Niet dat ik altijd maar mijn gang mag gaan, maar ik kreeg meestal voldoende ruimte voor mijn ideeen, creativiteit en filosofieen.
Hoewel nog slaperig, begin ik zelf met iets in de trant van: "Zullen we eerst het kader met elkaar neerzetten, de doelstelling voor het gesprek?" Ze neemt vrijwel meteen over: "Nah, dat zal niet nodig zijn, ik weet al wel vrij goed wat ik wil. We lopen het stuk door en dan komt alles wel langs (ik spaar jullie de details over hoe en wat). "Met een rotvaart (NOGMAALS: maandag, 1000 uur) loopt ze door het stuk heen. "Dit wil ik, dat wil ik, hierover hebben we dit besloten en daarover dat. Dit wordt de fee, zo bouwen we het op, deze en deze maanden en dit moet het resultaat zijn. Akkoord?". Weer valt mijn mond open... Binnen een ruim half uur zijn we klaar met bespreken. Ze klapt haar laptop open, agenda etc. " Zo, ik ga weer aan het werk."

MAANDAG, IETS LATER OP DE DAG:
Flabbergasted reflecteer ik op mijn relatie met ze. Wat gebeurt er? Ik bedoel, de laatste tijd wordt er veel geschreven over vriendenrelaties die bezwijken onder het wel of geen kinderen krijgen. Dat het moeilijk is om een gesprek te hebben als de een wel en de ander geen kinderen heeft. Dat je elkaar niet meer begrijpt. Dat het alleen nog maar over kinderen, luiers en hormonen gaat.
Als ik het zo bezie, gaat het inderdaad nu even veel over hormonen. Maar dat het niet aansluit? Als ik kijk naar De Thema's van Mijn Leven, dan gaat het alleen maar over kiezen, durven zeggen wat ik wil en doorpakken op wat ik vind nodig is.
Hoezo, geen aansluiting?
Niet dat ik een hormonenspuitje wens (hoewel.....) maar mijn vermoeden is dat ik van vriendin 1 en 2 heel veel kan leren op dit moment... HEERLIJK!

op zoek

naar die ene
die mooie
die mij gelukkig zal maken
diegene
die alles heeft wat ik zo begeer
en daarmee de sleutel tot mijn geluk, ik hoop...
ik zoek
hij zoekt
gelukkig vinden we vaak samen
datgene waar we niet naar op zoek waren

praktisch

Onlangs was ik een wijntje drinken bij een collega freelancer. Aangezien we beide dezelfde opleiding hebben genoten, ging het gesprek al gauw over wat deze opleiding had opgeleverd, inmiddels een half jaar later. We konden elkaar lekker bevestigen, het had met ons beide veel gedaan. Veel stil gestaan bij onszelf, onze eigen thema's goed uitgewerkt en daardoor ook meer in onze kracht komen te staan (prachtig, toch? al dit trainers jargon :)).
Reflectie, zelfinzicht, persoonlijke thema's, peroonlijk leiderdschap, zelfsturing, ontwikkeling. PFFFTTTTTTT. Ik geloof er zeker in, helemaal als ik zie waar zelfinzicht mij vandaag gebracht heeft. Ver. Maar een beetje vermoeiend kan het soms wel zijn, al dat gereflecteer. En: alleen inzicht heb je niet veel aan, het gaat erom dat je het ook echt gaat doen, toch? Of niet, maar erin (het gemijmer) blijven hangen helpt ook niet zo (kan iemand dit nog volgen???).
Mijn collega freelancer had daar een hele slimme opmerking over: ze vertelde dat het uiteindelijk erom gaat dat je in het dagelijks leven met jezelf om moet leren gaan. Dat het naast al dat inzicht ook een hele praktische alledaagse kant is aan het effectiever maken van je eigen IK.

Afgelopen woensdag kwam een mooi incident langs: ik had weer eens ergens ja op gezegd, omdat ik me vereerd voelde dat ik ervoor gevraagd werd. Het prestatielampje ging weer eens branden. Dus afgelopen woensdag zat ik, met mijn laptop op schoot, die ene klus te doen waar ik HELEMAAL geen zin in had. Maar wel ja op had gezegd. Om mijn EGO een stroke te geven. Reflectie em mijmering heeft op dit moment natuurlijk geen zin. Ik weet hoe het werkt, dat het niet slim is etc. En dat ik volgende keer (toch) weer alerter moet zijn. DUIDELIJK!
En nu? Want ik zit wel met die laptop op schoot, terwijl ik dat liever niet heb.
De wijze woorden van collega freelancer schoten door mijn hoofd: tijd voor interventie op gedrag, de praktische kant aan te pakken. Dus: briefje erbij, lijstje gemaakt. Wat vind ik leuk? Waar heb ik behoefte aan? Wat voor omgeving heb ik nodig om iets te doen waar ik heel erg tegenop zie?

Lijstje werd:
- lekkere koffie
- mensen
- boeken
- veel licht
- geroezemoes (jaja, allochtone spelling)

Laptop gepakt. Naar de bieb gegaan. Hele dag tussen de artikelen, tijdschriften, heen en weer gaande mensen, lekkere koffie (bieb op de gracht in Utrecht). In geen tijden zo'n leuke dag met mezelf gehad terwijl ik een rotklus moest klaren.

Blijkbaar moet je soms gewoon doen (en om te weten wat te doen is een klein beetje reflectie vooraf ook wel handig ;)).
Bedankt, collega freelancer!

lijden

Mijn vrienden, hun vrienden, daar weer de vrienden van en ik zijn duidelijk verwend. Daar waren we (volgens mij) al uit. Tja, alles ligt ook wel een beetje aan onze voeten. De westerse maatschappij waarin we dagelijks ons ding doen is dusdanig ontwikkeld dat we niet meer na hoeven te denken over onze primaire behoeften (Maslow, A. ; 1974). We worden geboren en al voorzien van de eerste vier lagen ( zie plaatje 1) en werken hard aan de vijfde. We zijn groot geworden in een maakbare wereld waarin alleen zingeving nog onze aandacht lijkt te vragen.
Maar is het ooit goed en mooi genoeg? En zijn we nog in staat om te lijden, of zijn we dat helemaal verleerd? Hebben we eindelijk een manier gevonden om altijd en overal ons lijden te kunnen vermijden?
De oplettende lezer is vast opgevallen dat er een stuk op mysterieuze wijze van mijn weblog is verdwenen. Het stuk ging over lijden. Over onze generatie die het zo lastig vind om het leven goed genoeg te vinden zoals het is.
Het voorbeeld was gegrepen uit het leven van een vriendin. Een incident wat in mijn ogen kleur gaf aan het feit dat mijn generatie constant op zoek is naar meer. En, wanneer zij het niet naar haar zin krijgt, haar spullen pakt en vertrekt.
Het stuk heb ik eraf gehaald. Op verzoek. Omdat het kwetsend was.
Maar ja, daar ging het nou juist om: dat we in ons mooie maakbare wereldje, het lijden niet meer aankunnen. Onszelf en anderen zo veel mogelijk beschermen van de dingen die minder mooi zijn, aan onszelf en anderen.

Ik schreef aan het einde:

" Verlangen. Mijn generatie is er zeer bedreven in. We willen zo veel mogelijk en als het niet kan, graag toch nog veranderen alstublieft. En hier, nu graag, niet morgen. Morgen is het al voorbij, dan verlangen we alweer naar iets anders. En hoeven we dat van gister zeker niet meer. Want daar zijn we allang overheengegroeid. Dan is het echt niet meer goed genoeg.

Verlangen is het gevoel van de mens die tevergeefs aan het pogen is om zijn lijden te beeindigen. Hij doet alles is zijn macht om het verlangen te vervullen, in de hoop dat hij geluk zal bereiken. Tevegergeefs, leven houdt immers altijd lijden in. Dat lijden aanvaarden in plaats van het te verdrijven is vele malen effectiever. Het geeft vrijheid en rust. (Chopra, D.; Boeddha(2007))

Hmmmm.
Staat dat mijn generatie misschien te leren? Meer het lijden te accepteren dan altijd en overal bezig te zijn met alles wat er niet is?
Want, hoe gaat het anders OOIT goed genoeg zijn?"

Door het weg te halen doe ik er aan mee, dat realiseer ik me. Want ook het weghalen van een post is de vermijding van de, volgens mij, onvermijdbare pijn...
Maar naast lijden staat voor mij ook respect voor de keuzes van de ander, om wel of niet die lijdensweg te bewandelen. Blijkbaar gaf dat de doorslag :)

PLAATJE 1

slotgedachte

Met deze gedachte sluit ik mijn jaar af:

volgens mij weet ieder mens wel in wezen wat 'het goede' is.
Dat voelt hij, als hij de durf heeft om recht in zijn hart te kijken en eerlijk te zijn over hetgene zich daar afspeelt.
Dan weet hij wat er gekozen moet worden.
En wat hem te doen staat.
In elk geval.
Altijd en overal.
Mijn voornemen voor 2008: zo veel mogelijk in mijn hart en het hart van anderen te kijken.
Want het is eng, maar ook vaak erg mooi, wat er te zien is.
Heb een mooi jaar, ik doe mee!

onduidelijk

Per 1 januari stop ik bij de Baak. Elke keer dat ik vertel dat ik ga stoppen krijg ik de vraag: wat ga je doen dan?
Tja, en dat weet ik dus niet. Of ten minste, dat weet ik wel, maar dat is niet in een woord te vatten, een beroepsnaam of een titel ofzo.
Want deze beslissing komt voort uit de existentiele reis die ik sinds de afgelopen jaren aan het maken ben. Het is namelijk tijd om het patroon waar ik al 3.5 jaar in zit (wellicht nog langer) te doorbreken. Het is tijd voor ruimte, en rust. En het is tijd om meer mijn eigen weg te gaan. Om vanuit plezier, vanuit overtuiging, vanuit persoonlijke en maatschappelijke zingeving te werken.
Vaag he? Maar voor mij niet dus. Ik weet precies wat daar binnen valt en wat daarbuiten. De vlinder in mijn buik kan haarscherp aangeven wat ik wel wil en wat niet. In het moment, niet van tevoren. Ook nog eng dus. Want, van te voren niet weten wat je allemaal gaat doen het komende jaar, is niet iets wat ik gewend ben. Laten we zeggen dat ik eerder gewend ben aan controle, planning, gestage groei, prestatie (daar waar verwacht) en doelmatige handelingen. Meer, meer, meer.
Ook niks mis mee. Alleen dit voelt veel beter. Zeker weten dat het goed gaat komen wat er ook gaat komen. Zeker weten dat ik zal kunnen kiezen, wat er ook langs komt.
Alleen, ik kan het dus niet goed uitleggen. En dat zorgt voor verwarring bij anderen. En soms, heel even, brengt met dat in twijfel. Maar niet lang genoeg. Ik blijf overtuigd. En blijf zien dat de verwarring niet van mij is, maar van de ander(en).

Misschien, heel misschien, is dit juist de les.....

Verleiding

Mijn verleiding is prestatie.
Elke keer, en ook echt élke keer, dat de mogelijkheid tot presteren zich voordoet, gaat er ergens heel diep in mij een lampje branden. Dat gloeiende lampje activeert mijn meest aanwezige behoefte: die om het goed te doen en daarmee ook graag om goed gevonden te worden door anderen.
Het is wel een handig lampje in zekere zin. Het helpt mij om de behoefte te bevredigen (wat wil je nog meer?) en in wezen aan een tevreden, voldaan gevoel. Wel fijn.
Ware het niet dat ik onlangs heb besloten wat minder te willen presteren. En heb gekozen om daarvoor in de plaats wat meer naar een paar van mijn andere lampjes te gaan luisteren. Die van ontspanning en die van plezier, bijvoorbeeld.
Arme prestatielampje. Die snapt er natuurlijk helemaal niet van. En blijft om de haverklap niet alleen aangaan, maar bij geen gehoor ook nog eens gloeiend rood te worden. Het schreeuwt; luister naar mij, luister naar mij!!! Maar ik wil niet luisteren. Dus doe ik mijn best om liefdevol te glimlachen naar mijn lampje en, met geduld, uit te leggen dat ik niet ga reageren de komende tijd. En dat het niet aan hem ligt, maar aan mij. En dat ik nog steeds van hem hou.
Het is verre van makkelijk. Want mijn lampje gaat erg ver. Het smeekt en huilt en begrijpt helemaal niet waarom ik niet meer bereid ben naar om te luisteren naar al die jaren trouwe dienst.
Maar ik weet het zeker.Voorlopig zal ik nee blijven zeggen. Hoe zwaar me dat ook valt. Want ik hou van mijn lampje. En zal het ook altijd blijven koesteren. In de hoop dat mijn lampje langzaam zal wennen aan al dit nieuws. En op een dag zal begrijpen waarom ik voor een ander lampje moest kiezen.

keuzes

Vijf weken geleden, zat ik met mezelf op een terras in Barcelona. Ik was net klaar met les en zat met een (spaans) boek op schoot, woordeboek ernaast, mijn nieuw verworven kennis toe te passen. Eigenlijk, zoals ik zo vaak doe op reis, was ik niet echt aan het lezen. Ik was aan het kijken naar de eindeloze passanten. Ik was aan het mijmeren over hun levensstijl, hun dromen, hun bezigheden. Volledig ontspannen. Ik moest niks, ik wilde niks, niks anders dan ik op dat moment aan het doen was.
En ineens dacht ik: ik kan alles. Het is allemaal mogelijk, als ik er maar voor kies. Punt.
Tuurlijk, zul je zeggen, tuurlijk kan alles als je maar wilt.
Maar dit zeggen is 1 ding, en het geloven is een heel ander. En op dat moment, geloofde ik het. Met heel mijn hart.
Daaruit voort, komen ineens allerlei soorten beslissingen rollen. Als vanzelf.
En ze zijn duidelijker dan ooit. Dit wil ik wel, dit niet. Het is helder. Voor mij, degene die het meeste eruit wi halen, degene die het liefst de beste keuze en beslissing maakt, een volledig nieuwe ervaring. Een verassende. Want eigenlijk is het heel makkelijk om te volgen wat je echt wilt. Het recept voor mij blijkt ontspanning, 'losmaking' van dagelijkse verantwoordelijkheden, andere impulsen en andere, nieuwe mensen. Simpel. Hoewel?
Ik vergeet de meest belangrijke: het mezelf gunnen om mijn gevoel te volgen. Daar heb ik geen recept voor...

je thuis voelen

Thuis voelen.
Voor iemand zoals ik, is dat een breed begrip. Ik heb immers meerdere "thuizen". In meer dan een land. Dus thuis, voor mij, is niet persé een vaste fysieke plek. Met vaste spullen en vertrouwde omgeving. Ik weet dit natuurlijk al langer, aangezien ik al 9 jaar geleden van het ene thuis naar het andere thuis ben verhuisd.
Maar de afgelopen paar maanden is me nog duidelijker geworden waar ik me thuis voel. Want zelfs wanneer ik me in een totaal andere ruimte, natuurlijke context, andere Standard Time Zone, andere temperatuur, kleding, luchtvochtigheid, kruiden in mijn eten, geur op straat, taal, normen en regels, snelheid van leven, kan ik me vanaf het eerste moment helemaal thuis voelen. Of niet.
Want de afgelopen paar dagen, mijn eerste paar dagen in Nederland, voelde ik me helemaal niet thuis. En dát had ik niet zien aankomen. Want het hangt toch immers niet samen met kou, regen, donker? Ik wordt toch niet beinvloedt door al die externe omstandigheden? Ja, tuurlijk ben ik blij om in mijn huis te zijn. En oh zo dankbaar dat ik mijn vrienden en familie (hier) weer mag beetpakken. En vind ik het zeer fijn om in mijn lieve Utrecht door de stad te lopen.
Maar toch, thuis voel ik me niet. Wat is er aan de hand?
Gisteravond kwam ik erachter. Ik had namelijk besloten dat ik de aanblik van mijn handen en nagels na 5 weken Azie niet meer kon aanzien. Ik stapte naar binnen bij een snelmanicurist, op Utrecht centraal. Er werken slechts Thaise meisjes, flinterdun en klein van formaat. Zodra ik binnenloop wordt me, na enig gekibbel (weet ik niet, ik versta het namelijk niet) verteld dat ik over 5 minuten aan de beurt ben. Geen wachtlijst waar alles netjes op wordt geschreven, geen afspraak, niks.
15 minuten later wordt ik op een soort extra, in een hoekje staande stoel gezet,om vast mijn handen te laten weken. Nog 10 minuten later ben ik aan de beurt. Een moeder met twee dochters die na mij aan het wachten waren, zijn inmiddels geirriteerd vertrokken.
De manicuristes kibbelen vrolijk door, onverstaanbaar voor en onverstoorbaar door hun klanten. Zodra mijn manicuriste plaats neemt probeer ik haar uit te leggen wat ik wil met mijn nagels. Ze kijkt me met grote ogen aan. "No English" zegt ze zachtjes, een beetje beschaamd. In een reflex verschijnt een grote glimlach op mijn gezicht. Ik lach blijkbaar zo breed dat ze ook moet lachen. Eindelijk, eindelijk voel ik me thuis. Hier, tussen de kwebbelende Thaise manicuristes. Ik krijg tranen in mijn ogen. Mijn manicuriste krijgt me vragend aan. "French manicure?" vraagt ze met een glimlach. Ik kan nog net toestemmend knikken voordat ze aan de slag gaat.
Ik was vergeten dat thuis iets is wat ik zelf maak. Of het nou fysiek of emotioneel is. Warm of koud. In Europa of Azie.
Thuis zit blijkbaar in me.

acceptatie

Hoewel deze reis (na het Grote Bagage Fiasco)als gesmeerd lijkt te lopen (treinen zitten vol; ik heb wel een lastminute kaartje, ben eenzaam; iemand spreekt me aan, hotel niet goed? ; ernaast blijkt er een te zitten die beter is) blijft acceptatie een thema. Je bent immers in de wereld van anderen. Zij hebben andere waarden, normen en gebruikszaanwijzingen. Ik? Ik ben te gast, dus hanteer ik de overtuiging dat IK moet accepteren en niet ZIJ.
Het lukt wel aardig. Daar waar het niet lukt om dingen van mezelf te accepteren, lukt het wel om andermans "fouten" te pikken. Waarom eigenlijk? Is dat niet gewoon meten met twee maten? Als anderen er mogen zijn zoals ze zijn, hoe komt het dan eigenlijk dat ik mezelf wel op mijn kop geef als ik iets minder goed heb gedaan?
Hoe kan het dat ik van een tandloze indiaer kan accepteren dat hij naast me zit te rochelen terwijl ik van mezelf niet iets "verkeerd" mag doen bij het boeken van mijn treinreis?
Ik weet wel dat ik graag alles goed doe. Ik ben daarmee aan het werk. En dat werk is lang nog niet gedaan, dat weet ik. En dat heb ik ook geaccepteerd. IK weet ook dat ik vind dat ik beter moet weten. En dat ik de indiaer (blijkbaar; uhg wat een vreselijk over mezelf) mvergeef, omdat hij niet beter weet. En dat ik blijkbaar vind dat ik het beter weet te opzichte van hem? Ik ben er niet helemaal uit. Dit is een verse ontdekkig. Dus het verhaaltje is deze keer niet rond. Gewoon vast wat reflecties. Wellicht een vervolg ;) en heel misschien een conclusie?

waarden

Deze reis van inmiddels 9 weken heeft me veel opgeleverd, meer dan ik ooit had verwacht. Een van de mooie dingen die uit al deze nieuwe contexten is gekomen, is dat mijn persoonlijke waarden nog scherper zijn geworden. Ik weet duidelijker wat ik wil en kan daar nog beter voor kiezen. Hoewel ik echt begin te vermoeden dat het maken van mijn eigen keuzes en niet het maken van keuzes uit angst om anderen te kwetsen, mijn levensthema zal blijven kom ik elke keer een stukje dichterbij. En zo ook nu.
Maar hoe duidelijk het allemaal ook lijkt te zijn, wordt er hier in India (mijn laaste stop voordat ik terug naar huis ga) constant aan appel op mij gedaan. Om snel te kiezen wat ik ga doen en het liefst op basis van wat ik goed vind.
Zo heb ik bijvoorbeeld de norm om geen geld te geven aan kinderen die bedelen. Duidelijk , toch? Maar vanochtend hing er voor de zoveelste keer een meisje aan mijn been. Ze was vies en mooi en ze sprak (bijna)perfect engels. Na een heel gesprek en mij hele handige woorden in het indiaas te hebben geleerd (ga weg=cheloo in het indiaas en nogal een bruikbaar woord voor allenreizende vrouwen in India) vertelde ze over hoe slecht haar familie het heeft en met tranen in haar ogen vroeg ze of ik wat meel voor haar wilde kopen zodat haar moeder chiapati (heerlijk indiaas brood, geen naan) voor haar kon maken. Toen ik nee zei, vroeg ze waarom.
Tja, leg dat maar eens uit.
Verderop, bij een groentekraam heb ik een kilo mandarijnen gekocht, op een moment dat ze het niet meer zag aankomen. Haar ogen straalden toen ze het kreeg.
Of het goed is? Wist ik niet meer.
Maar blijkbaar staat "mens zijn" staat nog altijd iets hoger op mijn lijstje.

professionele jeuk

Daar zit ik dan. Na 8 weken zonder te werken, op de top van een nepalese heuvel(heuvel is trouwens het woord dat nepalezen gebruiken voor bergen waar geen sneeuw op ligt; een heuvel kan dus in nepal prima 3200 m hoog zijn), in een soort commerciele ashram, zonder tv, telefoon, e-mail of wat dan ook. Ik houd met de hele dag bezig met afwisselend yoga, meditatie, bidden en/ of thee drinken met mijn groepsgenoten. Je zou kunnen zeggen dat ik echt afgekickt ben van mijn werk inmiddels. Helaas. Mijn sensitieviteit voor mesenlijke ontwikkeling, voor vastgelopen zielen en voor groepsdynamiek zit volgens mij wel heel diep. En hoe kan het ook anders? De groep hier blijkt zeer rijp voor "leren".
Onder ons bevinden zich:
- 2 to-be-trainers die proberen af te kicken van mensen en processen en zo veel mogelijk hun best doen om juist NIET in hele levensvragen-achtige-gesprekken te komen en daardoor een beetje een antisociale houding hebben ontwikkeld.
- 1 klassieke indiaganger van een jaar of 24 die geen woord zegt " in de groep"
- 1 overal allergisch voor ik-heb-mijn-leven-opgegeven-voor-een-gelukkig-leven in de ayurvedische wereld vrouw
- 1 australische jong meid, inmiddels al 2 maanden op reis, die de hele dag haar zonnebril op heeft en, terwijl ze met pijn een moeite de berg afkomt (ja, ik ben niet zo van het trekken)wel 5 boeken in haar rugzak meesjouwt (al 2 maanden) exclusief de lonely planet, dag- en leesboek
- 1 aandachtgrage (misschien zelfs wel liegenede) italiaan die al 25 jaar zijn heil zoekt in een kiboets in israel en inmiddels toe is aan zijn derder vrouw
- 1 spaanse trekster die na 3 maanden trekken met haar vriend daniel "even een dagje voor mezelf" pakt
Na de ochtendmeditatie en de eerste thee ronde vind het volgende gesprek plaats tussen de 2 to-be-trainers.
"Jeetje, ik erger me echt dood aan aan die Itialaan" zegt de een.
"Ja, dat doet echt wat me de dynamiek in de groep, vind je niet?" antwoord de ander.
Afgekickt na 8 weken?
Nee, helaas.
Maar ik ben wel blij.
Het werk wat ik doen zit blijkbaar in mij en niet andersom.

in mijn rugzak

meest voorkomende zin in gesprekken tussen roos en mij:
ja, dat heb ik wel, alleen het zit.... IN MIJN RUGZAK!

de persoonlijke engel

0800 uur delhi vliegveld

Roos en ik zijn onze bagage kwijt. Eigenlijk zagen we dit al aankomen. Onze bagage was namelijk in amsterdam al doorge"labeled" naar Delhi. Echter, bij aankomst werd ons verteld dat we onze bagage toch moesten ophalen en opnieuw moesten incheken. Er werd ons ook verteld dat onze bagage zeker weten doorgestuurd werd. Het eerste was niet halbaar. Het tweede was waar.
Vanaf mijn 4e jaar reis ik (semi-)zelfstandig met het vliegtuig. In Athene (waar ik tot mijn 18e woonde) werd ik op het vliegveld door mijn moeder overgeleverd aan een stewardess, die mij met een glimlach naar een KLM vliegtuig bracht. In Nederland gaf diezefdfe stewardess met altijd netjes af bij mijn opa, die me meestal bij de gate al stond op te wachten (dat mag, als je een minderjarige op komt halen ;)). Ik kreeg toen altijd een zakje om mijn nek met mijn paspoort en mijn ticket erin. Zodat ik het niet kwijt zou raken. Vanaf mijn 14e mocht ik het alleen doen. Blijkbaar ben je dan verantwoordelijk genoeg om je paspoort en ticket bij je te houden.
Nu, 13 jaar later, blijkt niets minder waar. Is het door de 5 weken onstpanning die ik achter de rug heb? Of misschien doordat ik net definitief heb besloten dat ik zo zorgeloos mogelijk door het leven wil gaan? Ik weet niet het niet. Maakt eigenlijk ook niet uit. Want het ongeloofelijke feit dat ik mijn TICKET Delhi-KaThMandu in mijn ingecheckte bagage had laten zitten, blijft helaas gewoon staan. En die bagage staat nu dus nog in Moscow. Ik voel me weer tien en wordt overvallen door het besef dat ik misschien toch weer een stewardessenhand nodig heb. Want, hoe hard ik ook smeek bij het kantoor van Royal Nepal Airlines, hoe groot mijn naam ook op hun lijst staat van reserveringen, ik kom er niet in zonder ticket. " No maam, you HAVE to buy a new ticket."
Mijn laaste boek was weer eens een oude van Coelho, " Valkyries". Hij beschrijft vrij uitvoerig zijn zoektocht naar zijn persoonlijke engel. In zijn verhaal noemt hij meerdere keren dat alles wat in het leven tegen lijkt te zitten, een poging van je persoonlijke engel is, om je ergens voor te behoeden / van te beschermen.
Ik geloof 'm graag. Anders zou ik moeten aannenemen dat ik weer een stewardessenhand nodig heb, wat ik als volwassen onafhankelijke vrouw niet helemaal aankan. Liever geloof ik Coelho.

PS: foto's zijn helaas niet beschikbaar. Kabletje zit in mijn rugzak, die nog steeds ergens tussen moscow, kathmandu en delhi rondzwerft.

alleen?

Tijdens mijn reis naar Barcelona heb ik me best weleens alleen gevoeld. Hoewel ik, onafhankelijke en zelfstandige vrouw dat (ik vind dat) ik ben, mezelf prima kan vermaken, maakte ik toch momenten van alleenheid mee (ik gebruik bewust niet het woord eenzaamheid, want eenzaam heb ik me niet gevoeld). Een van de meest heftige was tijdens de priomusical van de Mercé, het slotspektakel van het feest van Barcelona. Mensen uit mijn Spaanse klas gingen liever thuis hangen en mensen die ik daar had leren kennen waren te moe om nog te gaan. Toen kwam er natuurlijk een beslissingsmoment: ga ik alleen of conformeer ik me? Het was al snel duidelijk dat ik me niet zou conformeren. Het spektakel wilde ik niet missen en dus zou ik gaan. En alleen op stap om 23.00 uur savonds door Barcelona? Dat moest toch echt geen probleem zijn voor een zelfstandige, onafhankelijke vrouw zoals ik? En dat was het ook niet. Het was heel erg mooi en ik had op dat moment nergens liever willen zijn dan tussen de meer dan 1 miljoen catalanen, peruvianen, brazilianen, colombianen en natuurlijk toeristen. Geen moment voelde ik me alleen, totdat de show over was. Want toen gebeurde het: overal om mij heen gingen mensen elkaar opzoeken. Wie gaat er met wie mee nog wat drinken? En waar staat die? Hier, hier staan we! (Helaas moest het jongetje van 10 waarmee ik kennis had gemaakt van zijn moeder naar bed, dus dat was geen optie ;).) Ineens, in een heel kort moment, gebeurde het: had ik dan geen vrienden? Ik was helemaal alleen, hoe stom was dat? Zoveel mensen om mij heen, had ik niet iemand kunnen leren kennen ofzo? Ik was toch niet de enige die hier ALLEEN was? Met ede menigte liep ik mee naar het metro station om 'maar' richting huis te gaan. Al lopend keek ik nogmaals om mij heen en betrapte mezelf op de volgende gedachte: "wat zouden anderen niet van mij vinden nu ik hier helemaal alleen rond aan het lopen ben? ze zullen me vast zielig vinden...!". En realiseerde me ter plekke dat precies dít de enige reden was waarom ik me zo voelde zoals ik me voelde. Ik had het namelijk prima naar mijn zin gehad, totdat ik me gingen aantrekken wat mensen om mijn heen deden en hadden, waar ik geen deel van uit kon maken. Je eigen gedachten zijn de enige echte belemmering in je leven, schrijft Tolle. Ik ga hem gelijk geven, voor nu.

eindelijk weer een beetje thuis

De afgelopen twee weken heb ik in Spanje gezeten voor Spaanse lessen. Na de verkiezingen was er echt weinig te doen en dus heb ik gekozen voor een investering in mijzelf: lessen Spaans en veel cultuur snuiven!
Mijn beschikking tot internet was minimaal. Of, als ik heel eerlijk ben was mijn prioriteit voor internet minmiaal. Op 'dode' momenten (momenten dat ik écht niet meer kon lopen of dat ik me net even ging vervelen) zocht ik met mijn laptop een stukje onbeveleigd WIFI op, waarmee ik op het nippertje een e-mail naar familie en vrienden kon versturen! En daar bleef het bij.
Natuurlij: Barcelona zit vól internet-cafés! Maar daar had ik, bleek, toch geen prioriteit voor. De mensen, de stad, het eten, de cafés, het feest, de muziek, de musea en de berg gingen voor. Tijd genoeg dus, slechts weinig prioriTIJD.
Maar, ik beken: nu ik thuis weer rustig achter mijn laptop zit, met een stabiele verbidingen naar vrienden en de rest van de wereld voel ik me wel weer wat rust terugkeren, wat stabiliteit.
Eindelijk weer een beetje thuis, via het Wereld Wijde Web....