Op zoek naar de ware aard van Peru ben ik door de stoffige straten vanArequipa gewandeld. Een indrukwekkende stad, met blanke huizen gemaakt vansillar stenen, gewonnen uit de buik van de nog actieve vulkaan Misti dieArequipa met zijn grootsheid dagelijks bedreigt. Koloniale panden met grotearken rondom de (zoveelste) Plaza del Armas, indrukwekkende Franciscaansekloosters gevuld met grote Katholieke kruizen en schattige met keiengeplaveide straten. De invloed van de Conquistadores wordt met tolerantiegepreserveerd. Maar waar is het echte Peru, het eigen Peru? Dorstig dwing ik mezelf het centrum uit, op zoek naar meer, wellicht inverborgen hoekjes achter het eerste decor: elektronica winkels methypermoderne vriezers in de etalage. Pizzeria's met wat lokale stelletjesaan de vino caliente. Bliepende supermarkten waar klanten gretig hun plasticmet logo's bedrukte zakken vullen. In de schappen soya melk, bioproducten,meer typen Johnson's shampoo dan in Nederland wordt verkocht. Daar waar desporen van de Spanjaarden gewist zijn, heeft het kapitalisme zijn slaggeslagen. Ik loop weer naar buiten. Voor mij een mannetje met een mand volchocoladetoffees. Hij verkoopt ze voor 5 sol-centen. Naast hem eenvuilniszak vol zakjes van de grootverpakking. Ik vermoed dat hij ze inkooptbij de supermarkt die ik net uit ben gelopen. Mensen op straat duwen elkaarvoort in de logge menigte. Met geen cent te makken, scharrelen ze rond,tussen de grote billboards van de banken, schreeuwend met aantrekkelijketarjeta (creditcard) aanbiedingen. Meeste winkels zijn vrijwel leeg, bankenuitgezonderd. Een enkele stopt voor een ijsje of om een karamela te kopenuit een van de grote manden van straatverkopers om vervolgens weer verder tegaan. Ik scharrel mee. Op zoek naar de diepere laag van een cultuur die meer dan500 jaar geleden plat is gewalst door venijnige indringers. Naar eenidentiteit die wellicht door hen zelf nog steeds niet terug is gevonden. En als dat zo is, wie ben ik, om voor ze aan het zoeken te zijn?
19 November, 2008
scharrelig peru
Op zoek naar de ware aard van Peru ben ik door de stoffige straten vanArequipa gewandeld. Een indrukwekkende stad, met blanke huizen gemaakt vansillar stenen, gewonnen uit de buik van de nog actieve vulkaan Misti dieArequipa met zijn grootsheid dagelijks bedreigt. Koloniale panden met grotearken rondom de (zoveelste) Plaza del Armas, indrukwekkende Franciscaansekloosters gevuld met grote Katholieke kruizen en schattige met keiengeplaveide straten. De invloed van de Conquistadores wordt met tolerantiegepreserveerd. Maar waar is het echte Peru, het eigen Peru? Dorstig dwing ik mezelf het centrum uit, op zoek naar meer, wellicht inverborgen hoekjes achter het eerste decor: elektronica winkels methypermoderne vriezers in de etalage. Pizzeria's met wat lokale stelletjesaan de vino caliente. Bliepende supermarkten waar klanten gretig hun plasticmet logo's bedrukte zakken vullen. In de schappen soya melk, bioproducten,meer typen Johnson's shampoo dan in Nederland wordt verkocht. Daar waar desporen van de Spanjaarden gewist zijn, heeft het kapitalisme zijn slaggeslagen. Ik loop weer naar buiten. Voor mij een mannetje met een mand volchocoladetoffees. Hij verkoopt ze voor 5 sol-centen. Naast hem eenvuilniszak vol zakjes van de grootverpakking. Ik vermoed dat hij ze inkooptbij de supermarkt die ik net uit ben gelopen. Mensen op straat duwen elkaarvoort in de logge menigte. Met geen cent te makken, scharrelen ze rond,tussen de grote billboards van de banken, schreeuwend met aantrekkelijketarjeta (creditcard) aanbiedingen. Meeste winkels zijn vrijwel leeg, bankenuitgezonderd. Een enkele stopt voor een ijsje of om een karamela te kopenuit een van de grote manden van straatverkopers om vervolgens weer verder tegaan. Ik scharrel mee. Op zoek naar de diepere laag van een cultuur die meer dan500 jaar geleden plat is gewalst door venijnige indringers. Naar eenidentiteit die wellicht door hen zelf nog steeds niet terug is gevonden. En als dat zo is, wie ben ik, om voor ze aan het zoeken te zijn?
11 November, 2008
ondernemerschap en reizigersidentiteit
De rammelende bus rijdt langs langzaam weg, langs het mystieke meer van de Incas. Achter me blijft Copacobana liggen en daarmee Bolivia. De grensovergang oogt stoffig en verlaten. Met nog een paar toeristen en mijn rugzak loop ik erover. Een paar stempels in mijn paspoort en ik ben weer een land verder. Peru. Daar waar het meer in Bolivia als verlaten oogde, wordt meteen al het verschil tussen de twee landen duidelijk. Vissersboten, netten, zeil en motorboten. Dorpjes met precisie gebouwd in de kleine maar waarschijnlijk meer vruchtbare baaien. Stenen schuttingen die eigendom afbakenen, territorium helder maken. Ondernemerschap! Dat blijkt alleen maar meer bij aankomst in Cusco, mijn plaats van bestemming. Overal wordt er aan me getrokken. Massage, trektocht, raften, pedicure, dagmenutje. Wanneer maakt ondernemerschap plaats voor energieslurpend misbruik? Voor de meeste Zuid Amerika trekkers is deze hub een paradijsje. Westers eten, goedkope hostels, goede internet verbindingen en vooral veel hangplekken. Om mij heen op terrasjes zitten Engelsen, Duitsers, Amerikanen en Ieren te genieten van hun biertje. Gap year. Hoor ik hier bij? Ik kom erachter van niet. Hoewel ik mijn best doe om te passen voor de buzzende backpackers scene en mijn eigen identeit te behouden, blijft het lastig. Met een LP op zak, op zoek naar plekken waar ik als alleenreizende vrouw veilig ben, kom ik vaker dan ik wil terecht op gebruikelijke plekken. Ondanks dat blijkt een alternatieve trektocht door de bergen van Alto Peru een pareltje in de zwarte zee. Verlaten boeren dorpen, bergpassen waarvan ik niet zeker wist of ik ze met mijn rugzak op zou komen. Een gids die maar al te graag mijn Spaans corrigeerde. Camperen in de bergen, zomaar. Marquito, de kok, die zich elke avond uitsloofde op de groentesoep. Besneeuwde bergtoppen en cactussen in een en dezelfde vista. Op de hoogste pas een steen van de bergvoet neerleggen, als dankbetuiging aan de bergen, voor de veilige reis. Opgeruimd ben ik terug gekomen. Ik heb de bus gepakt naar de volgende bestemming. Arequipa blijkt bij aankomst een rommelige, grote stad. Opnieuw begint mijn zoektocht.....
06 November, 2008
Overtuigingen
Het lijkt wel of elke dag een nieuwe zoektocht is. Mijn vrienden, hoe ver ze ook mogen zijn, hebben het door. Ook zij stellen per mail dezelfde vraag. Waar ben je toch naar op zoek?
Zo’n klein jaar geleden besloot ik te gaan. De baan op te zeggen, een tijdje te freelancen en de wereld te verkennen. Nu, want van later komt er meestal weinig. Mijn doel was en is nog steeds ontwikkeling, groei. En daar ben ik naar op zoek. Maar wanneer ontwikkel je?
Het schijnt voor eenieder anders te zijn. Mijn lief leert stapje bij stapje. Mijn zus leert door te kijken en te luisteren. Mijn vader door veel te lezen en te discussiëren. En ik, ik leer via emoties van grandeur. Ik wil en moet geraakt worden, om te kunnen zeggen dat ik geleerd heb.
Hoewel ik met zekerheid kan stellen dat de natuur tot op heden (Argentinië en Bolivia) vol grandeur is geweest, kan ik ook met zekerheid stellen dat ik me weinig geraakt voel. En daar dat mijn doel was, raak ik tevens gefrustreerd. Waar zijn die emoties van grandeur waar ik naar verlangde?
Boeddha zou met een grijns (ik weet het zeker!) zeggen dat dit het pad is. Lijden, voelen, observeren, blijven zitten. Wiebe Veenbaas zou me hoogst waarschijnlijk een vraag stellen: “wat in jou maakt dat je niet geraakt wordt dan?”. Beide zijn mijn meesters, hoewel ze het wellicht niet weten. En beide besluit ik te negeren en een andere weg te zoeken. Dat waar ik naar verlang zal toch ergens op dit continent moeten zijn?
De stem van mijn moeder galmt door mijn hoofd. Alles is mogelijk, zo lang je maar wilt. Wellicht een belemmerende overtuiging. Die me niet zal laten rusten totdat ik dat gevonden of gecreëerd heb waar ik naar op zoek was. Of een verruimende. Die me zal helpen vinden datgene waar ik naar op zoek was. Dat is het nare met overtuigingen. Je weet pas achteraf wat ze waard zijn…
Zo’n klein jaar geleden besloot ik te gaan. De baan op te zeggen, een tijdje te freelancen en de wereld te verkennen. Nu, want van later komt er meestal weinig. Mijn doel was en is nog steeds ontwikkeling, groei. En daar ben ik naar op zoek. Maar wanneer ontwikkel je?
Het schijnt voor eenieder anders te zijn. Mijn lief leert stapje bij stapje. Mijn zus leert door te kijken en te luisteren. Mijn vader door veel te lezen en te discussiëren. En ik, ik leer via emoties van grandeur. Ik wil en moet geraakt worden, om te kunnen zeggen dat ik geleerd heb.
Hoewel ik met zekerheid kan stellen dat de natuur tot op heden (Argentinië en Bolivia) vol grandeur is geweest, kan ik ook met zekerheid stellen dat ik me weinig geraakt voel. En daar dat mijn doel was, raak ik tevens gefrustreerd. Waar zijn die emoties van grandeur waar ik naar verlangde?
Boeddha zou met een grijns (ik weet het zeker!) zeggen dat dit het pad is. Lijden, voelen, observeren, blijven zitten. Wiebe Veenbaas zou me hoogst waarschijnlijk een vraag stellen: “wat in jou maakt dat je niet geraakt wordt dan?”. Beide zijn mijn meesters, hoewel ze het wellicht niet weten. En beide besluit ik te negeren en een andere weg te zoeken. Dat waar ik naar verlang zal toch ergens op dit continent moeten zijn?
De stem van mijn moeder galmt door mijn hoofd. Alles is mogelijk, zo lang je maar wilt. Wellicht een belemmerende overtuiging. Die me niet zal laten rusten totdat ik dat gevonden of gecreëerd heb waar ik naar op zoek was. Of een verruimende. Die me zal helpen vinden datgene waar ik naar op zoek was. Dat is het nare met overtuigingen. Je weet pas achteraf wat ze waard zijn…
04 November, 2008
duizelingwekkende hoogtes van het antiplano
Leugens over reistijden, de staat van de bussen en wegen en bijna een week lang migraine door de hoogte die ik aan het bereizen ben.Desondanks, mijn hart is veroverd. Door Bolivia. De giechelende vrouwtjes, grote doeken om hun schouders met daarin kinderen of boodschappen, waaierende rokken die hun dijen alleen maar breder doen lijken. Stoere, zongebruinde mannen, met vriendelijk glimmende ogen en hints van Mongolische trekken.De vier dagen in een jeep, rijdend door het altiplano van Bolivia, hebben me langzaam verdoofd. De ene natuurlijke schoonheid na de andere, eindeloze natuurlijke wonderen deden mijn mond steeds verder openvallen.De vragen die me de eerste dagen meer terreur dan vreugde brachten, leken voorgoed verdwenen. Ik weet waarom ik hier ben.Om met mijn hakkelige Spaans met de chauffeur te kleppen over het grote aantal naar de steden vertrekkende boeren. Om al cocakauwend vanuit achter in de jeep te vragen of de mierzoete sonatas wat harder mogen. Om bij zonsopgang op een zoutvlakte van 10.000 m2 te mogen staan, onder de illusie dat ik aan het einde van wereld ben beland. Om een van de hoogst navigeerbare eilanden te bezoeken, waarop eilanders hun huizen van riet op het water bouwen. Om in een hangmat uit te puffen, uitzicht op het meer, op 3800 meter hoogte. Duizelingwekkende hoogtes. Ik weet precies weer waarom ik hier ben.
29 October, 2008
zonder anderen
De afgelopen dagen zijn onhelder geweest. Gedachten en vragen over waarom ik dit avontuur aan het ondermenen ben, tolden door mijn hoofd. De voorbereiding voor deze reis had, blijkbaar, grote verwachtingen met zich mee gebracht. Welke precies wist ik niet, maar nu er niet aan voldaan wordt, worden ze langzaam duidelijker. Zoals vaker in het leven. Dagelijks heb ik me afgevraagd waar die Latino sfeer, waar ik blijkbaar erg specifieke beelden bij had, gebleven is. De muziek, de gauchos, de warmte van de Zuid Amerikanen, de spanning van het alleen reizen, de gouden kans om lokale mensen te ontmoeten…
Alleen kunnen zijn is voor een gedeelte gewenning. En voor een gedeelte moed.
Gewenning aan nieuwe gewoontes, patronen. Wat het doorbreken van de oude patronen met zich mee brengt, waarin ik dagelijks verkeerde. Afspreken met vrienden en mijn lief. Afspreken met collega’s, klanten, cursisten. Op plaatsen zijn waar anderen waarmee je verbonden bent, ook zijn. Iets wat je de zekerheid geeft dat je op de goede plaats bent, de goede dingen aan het doen bent. Eenmaal alleen, vervalt deze zekerheid. Het enige referentiepunt wat ik heb, ben ik zelf.
Uit onderzoeken is bewezen dat, voor de samenstelling van een zelf- of eigenbeeld, ‘anderen’ om ons heen grote rol spelen. Zij dienen als materiaal om jezelf met vergelijken en op deze wijze sociale informatie te verkrijgen. Doe je het goed of minder goed? Ben je een succesvol mens? Ook is bewezen dat deze ´anderen´ niet willekeurig zijn. Ze worden zorgvuldig gekozen door het onbewuste als individu creëer je een met cirkel mensen om je heen, die min of meer hetzelfde zijn. Zo vormen zich sociale cirkels van min of meer vergelijkbare individuen, met vergelijkbare patronen, maar ook normen en waarden.
Mijn ‘anderen’ zijn tijdelijk uit beeld verdwenen. De reizigers die ik vluchtig ontmoet worden maar moeilijk een nieuw referentiepunt. De lokalen niettemin. Ze blijken hele andere beelden te hebben van reizen dan ik. Vaak blijf ik toch allen over, met mijn dagelijkse reisvragen, twijfels en beslissingen. Ik ben de enige die antwoord kan geven. Hier begint blijkbaar de moed om echt mezelf te zijn en te blijven.
Alleen kunnen zijn is voor een gedeelte gewenning. En voor een gedeelte moed.
Gewenning aan nieuwe gewoontes, patronen. Wat het doorbreken van de oude patronen met zich mee brengt, waarin ik dagelijks verkeerde. Afspreken met vrienden en mijn lief. Afspreken met collega’s, klanten, cursisten. Op plaatsen zijn waar anderen waarmee je verbonden bent, ook zijn. Iets wat je de zekerheid geeft dat je op de goede plaats bent, de goede dingen aan het doen bent. Eenmaal alleen, vervalt deze zekerheid. Het enige referentiepunt wat ik heb, ben ik zelf.
Uit onderzoeken is bewezen dat, voor de samenstelling van een zelf- of eigenbeeld, ‘anderen’ om ons heen grote rol spelen. Zij dienen als materiaal om jezelf met vergelijken en op deze wijze sociale informatie te verkrijgen. Doe je het goed of minder goed? Ben je een succesvol mens? Ook is bewezen dat deze ´anderen´ niet willekeurig zijn. Ze worden zorgvuldig gekozen door het onbewuste als individu creëer je een met cirkel mensen om je heen, die min of meer hetzelfde zijn. Zo vormen zich sociale cirkels van min of meer vergelijkbare individuen, met vergelijkbare patronen, maar ook normen en waarden.
Mijn ‘anderen’ zijn tijdelijk uit beeld verdwenen. De reizigers die ik vluchtig ontmoet worden maar moeilijk een nieuw referentiepunt. De lokalen niettemin. Ze blijken hele andere beelden te hebben van reizen dan ik. Vaak blijf ik toch allen over, met mijn dagelijkse reisvragen, twijfels en beslissingen. Ik ben de enige die antwoord kan geven. Hier begint blijkbaar de moed om echt mezelf te zijn en te blijven.
26 October, 2008
coca bladen en cactussen
Vrijheid. Nieuwheid. De motivatoren van mijn reis zijn weer langzaam de kop op aan het steken. De tocht is echt begonnen, met een wereld vol besluiten die door maar 1 iemand gemaakt worden. Mezelf. Daar waar het goed gaat, lonkt de vrijheid van mijn bestaan alleen maar meer. Daar waar het even niet meezit, duikt de eenzaamheid snel weer de kop op. Na een week reizen vandaag een pas op de plaats. In het meest zuidelijke puntje van Bolivia is het tijd voor bezinking. De beelden van de afgelopen week dringen opnieuw tot me door. De cocakauwende opa die me hielp om een lama te aaien. De duizenden cactussen in de vallei midden in de woestijn. De rammelende bussen tot op 4000 m hoogte. De onschatbare waarde van de uitzichten uit de stoffige raampjes. Het weigerende touristische paard wat me liever niet dan wel door de woestijn op zijn rug droeg (ik ben m overigens zeer dankbaar dat ik uiteindelijk wel meemocht....). Mijn stofigge rugzak die nu al te zwaar aan het worden is. Het noorden van Argentinie was met haar westerse uiterlijk niet wat ik ervan verwacht had. Maarmijn trip wordt met de dag mooier. De zongebruinde donkere gezichten, de lachende tandloze bekjes en de ontelbare kraampjes met kruiden, noten, fruit en coca die op me afkwamen toen ik de grens met Bolivia over liep, hebben veel goed gemaakt. Belofte en smaak naar meer....
24 October, 2008
adembenemend
De omgeving is mooier aan het worden en neemt mijn stemming met zich mee. Hoe kan het zijn dat een context zo bepalend mag zijn voor hoe een mens zich voelt?
Na 5 dagen reizen bevind ik me nu te midden van een geheel andersoortige context. Al uit de bus richting het noorden ving ik de nieuwe signalen op. Woestijn. In het eerste licht werden cactussen, paarden en boeren langzaam wakker.
Het noorden.
Na lang lopen in de brandende zon begin ik spijt te krijgen van mijn wandeling tijdens siesta uren. Het gebruik is niet voor niets in het leven geroepen, wie ben ik om het te negeren? Mijn armen zijn aan het verbranden. Mijn waterfles heeft nog een paar slokken. Terwijl de spijt almaar groter wordt, zie ik in de verte een verlaten terrein liggen. Er staan wat huisjes op en her en der hangen vlaggetjes. Dat zal het zijn. Ik ben weliswaar wat opgelucht, maar de spijt wordt alleen maar groter. Heb ik hiervoor zo lang gelopen, in de hitte, in dit verlate gaucho dorp?
Een oudere, gekrompen man komt me tegemoet lopen, zijn hond op zijn hielen. Zijn tandloze mond lacht me vriendelijk toe. Bienvenidos……Eenmaal op het terras, strijk ik uitgeput neer. Het laatste waar ik zin in heb is nog langer in de zon rond te gaan lopen. De man heeft twee oplossingen voor me in petto. De eerste is een grote rieten sombrero die hij lachend op mijn hoofd zet. Zo, dat is dat. En de tweede is een handvol cokabladen, die hij me aanbiedt om op te kauwen. Ik vroeg me al af wat het groene spul was tussen zijn enige twee tanden.
Ik raap al mijn moed bij elkaar en loop nog een stuk de berg op. Met versneld tempo passeer ik de hutjes uit de verschillende historische periodes van de stad. Stenen tijdperk, middeleeuwen. Spaanse kolonisatie. Ik doe het eerder uit beleefdheid dan dat het me interesseert. Geef mij maar hier en nu, ‘echte cultuur’. En dat krijg ik, zodra ik me omdraai. De talloze cactussen, de droogte van de woestijnachtige bergen. De leegte, het lijkt wel alsof ik alleen op de wereld ben. Ik begrijp eindelijk wat adembenemend betekent.
Na 5 dagen reizen bevind ik me nu te midden van een geheel andersoortige context. Al uit de bus richting het noorden ving ik de nieuwe signalen op. Woestijn. In het eerste licht werden cactussen, paarden en boeren langzaam wakker.
Het noorden.
Na lang lopen in de brandende zon begin ik spijt te krijgen van mijn wandeling tijdens siesta uren. Het gebruik is niet voor niets in het leven geroepen, wie ben ik om het te negeren? Mijn armen zijn aan het verbranden. Mijn waterfles heeft nog een paar slokken. Terwijl de spijt almaar groter wordt, zie ik in de verte een verlaten terrein liggen. Er staan wat huisjes op en her en der hangen vlaggetjes. Dat zal het zijn. Ik ben weliswaar wat opgelucht, maar de spijt wordt alleen maar groter. Heb ik hiervoor zo lang gelopen, in de hitte, in dit verlate gaucho dorp?
Een oudere, gekrompen man komt me tegemoet lopen, zijn hond op zijn hielen. Zijn tandloze mond lacht me vriendelijk toe. Bienvenidos……Eenmaal op het terras, strijk ik uitgeput neer. Het laatste waar ik zin in heb is nog langer in de zon rond te gaan lopen. De man heeft twee oplossingen voor me in petto. De eerste is een grote rieten sombrero die hij lachend op mijn hoofd zet. Zo, dat is dat. En de tweede is een handvol cokabladen, die hij me aanbiedt om op te kauwen. Ik vroeg me al af wat het groene spul was tussen zijn enige twee tanden.
Ik raap al mijn moed bij elkaar en loop nog een stuk de berg op. Met versneld tempo passeer ik de hutjes uit de verschillende historische periodes van de stad. Stenen tijdperk, middeleeuwen. Spaanse kolonisatie. Ik doe het eerder uit beleefdheid dan dat het me interesseert. Geef mij maar hier en nu, ‘echte cultuur’. En dat krijg ik, zodra ik me omdraai. De talloze cactussen, de droogte van de woestijnachtige bergen. De leegte, het lijkt wel alsof ik alleen op de wereld ben. Ik begrijp eindelijk wat adembenemend betekent.
19 October, 2008
Stad van de eindeloze straten
Met ogen als worsten ben ik in het vliegtuig gestapt. Ik heb vaak geknepen in de knuffel die Machiel op het laatste moment in mijn handen duwde, maar het mocht niet baten. Gemis. De 13 uur durende vlucht hielp niet bepaald mee en dankzij de overstap in Frankfurt was er alom Duits. Orde en striktheid. Ik ben op zoek naar een knuffel, maar van de nerveuze Poolse dame naast mij heb ik ‘m niet gekregen. Gedachtes over waarom ik dit alweer aan het ondernemen ben, laten me niet los. Alleen op pad, vijf maanden nog wel. De exotische verlangens naar Latijns America zijn even verdwenen.Landen. Het is al donker in Buenos Aires en de hazenslaapjes in het vliegtuig (die net zo lang duurde als mijn nek het tolereerde in de gekreukte stand) hebben niet gebaat, ik ben erg moe. Een bus, een taxi, nog een lange, drukke winkelstraat en ik ben in mijn hostel. Eenmaal op de trap komen de vrolijke geluiden van andere rugzakreizigers me tegemoet, gemengd met vlagen van housebeats. Weer dezelfde vraag. Wat ben ik hier aan het doen?
De nieuwe ochtend brengt meer met zich mee. Al om 8 uur op straat, de jetlag als steun bij een vroege start. De stad slaapt, het is Zondag. Mooi om een stad in deze naaktheid te zien. Uiteindelijk uren dwalend rondgelopen. Door groene, brede, eindeloze straten. En toch maar een flard gezien. Kleinschalig is het laatste wat je Buenos Aires kunt noemen. Groot wel. Romantisch. Verassend. Verschillend, op elke hoek weer. Bijzonder. De grootste gebouwen van het verleden pogen de miljoenen inwoners te verstoppen. Tevergeefs. Een paar uur later stromen de winkelstraten alsnog over, al is het zondag.
Het eerste moment dat ik contact durf te maken met iemand anders dan de douanier en de receptionist is pas om 15.00 uur in de middag. De leegte die ik van binnen voelde kon ik geen plek geven tussen de onbekenden. Ik ben verlost door een straatverkoper, met stofdoeken. Hij lachte en bood er een aan. In de nieuwe voertaal bedankte ik. No tengo una casa….
Op een zonnig terras met bruine tangostoelen (gewoon caféstoelen dus) bestel ik met smetteloos Casteljano een lokale koffie. Het roept verassing op bij de wat oudere ober. Hij blijft praten, voor mij een glansrijke kans om mijn nieuwe taal te oefenen. Hij heeft grijs haar en van dat soort groengrijze ogen dat ik hier voor het eerst gezien heb. Lokaal schoon. Ik fantaseer over zijn rokerig verleden, in een verboden café hier ergens om de hoek. Een sigaret in zijn handen. Tango op de dansvloer. Bij weggaan heb ik niet genoeg kleingeld voor een tip. Ongemak. Bij het opstaan krijg ik een zoen. Grens.
Verderop weg heb ik de lokale krant opgepikt, volgens de verkoopster in de groene kiosk die meer op een ijskraam lijkt dan op een krantenstand, de meest verkochte. Ik heb een doel. Als deze stad niet mooi genoeg is, dan in elk geval de taal blijven leren. Met een woordenboek in de aanslag lees ik de krant bijna twee keer zo groot als de Nederlandse zaterdageditie. Aan een tafeltje dat duidelijk voor de kleinere lijfjes van de Argentijnse vrouwen gebouwd is. Maar, een doel is een doel. Langzaam keert de zekerheid terug. Interessant hoe de mens zijn zekerheid kan terugvinden door zichzelf slechts een doel toe te kennen.
In de avond ben ik teruggekeerd, met de eerste blaren op mijn voeten. Het groeiende gevoel van vrijheid heeft vandaag rond een uur of vijf in de namiddag voor het eerst een echte glimlach op mijn gezicht getekend. Buenos Aires is bijzonder, maar brengt me zeker niet wat ik ervan had verwacht. Nu ben ik ook moeilijk om indruk op te maken, wordt me gezegd. Een van beelden die ik over mezelf heb is dat ik in elk geval een echte kosmopoliet ben. Ik reis graag en veel. Ik leer makelijk nieuwe talen, met dank aan een tweetalige opvoeding. En in een grote stad voel meestal snel aan wat de places to be zijn. Of waar het naar toerisme riekt. En voor het eerst, geheel onverwachts, duurt het even...
09 June, 2008
GENADE!
Het EK is overal. En de mensen die van voetbal houden EN ook van Nederland zijn allemaal blij. Ik helaas wat minder. Ik hou namelijk erg van Nederland maar veel minder van voetbal. En eindelijk durf ik dat, vanaf dit jaar, toe te geven. Aan mezelf maar ook aan anderen. Wat een opluchting. Maar ook wel jammer. Ik had er namelijk graag bij gehoord. Bij die mega grote groep Nederlanders die helemaal opgaan in de oranjegekte. Ik had graag meegedaan. Maar het lukt gewoon echt niet. Ik vind het ronduit saai. Ik kan nou eenmaal niet 90 minuten aan het kijken zijn naar ronddribbellende kleine mannen met dikke kuiten, terwijl er misschien, ik zeg misschien met een beetje geluk tussen de 1 en 2 minuten daadwerkelijke (lees: er wordt eindelijk een bal in het ene of andere net getrapt) actie plaats vindt. Wellicht dat ik inmiddels moet concluderen dat ik ADHD heb, maar ondanks dat lukt het me gewoon niet om mijn aandacht erbij te houden.
Inmiddels (nar biojna 10 jaar in nederland) ben ik zover dat ik het zelf geaccepteerd heb. Mijn vrienden nog niet helemaal, ze zijn wel hun best aan het doen. Ze snappen nog steeds niet dat ik niet van voetbal hou ("maar wel van Nederland, toch????")maar ze houden erg veel van mij, dus ook zij doen hun best. Om me te vergeven.
Daarom heb ik dit jaar eindelijk besloten: ik doe niet mee. Ik doe niet mee.
Maar eerder gezegd dan gedaan, helaas. Want net zo hard als ik mijn best heb gedaan om mee te doen moet ik nu mijn best doen om niet mee te doen. Want overal, overal waar ik maar kijk, staat het EK op je te wachten. Ja, nee, ik bedoel niet de alomtegenwoordigde marketing gekte. Dat weten we nu inmiddels wel. Tijdens Sinterklaas, WK en EK moet gewoon zo weinig mogelijk winkelen. Ik bedoel, het gaat ver, maar in de supermarkt kom ik toch niet zo vaak en hier en daar een vlaggetje in de hema en de etos vind ik best wel gezellig. Waar ik op doel zijn alle andere stukken van mijn leven. Bijvoorbeeld:
Maandagochtend 0755 uur.
Ik zit aan het ontbijt. Ik loop langs het buffet van het conferentiecentrum waar ik deze week aan het trainen ben en gisteravond al naartoe ben gereden. Er zitten oranje vlaggetjes op de cakejes. UGGGGGGGHHHHHH. Ook goedemorgen.
Maandagochtend 0759 uur.
Ik loop langs de krantentafel. :"Italie kom maar op". Hmm. Nederland zal wel tegen Italie moeten. UGGGGHHHHH....
Maandagochtend 0900 uur.
Ik open een nieuwe training. Ik ben net klaar met mezelf en mijn co-trainer te introduceren. Voordat ik al begonnen ben aan de uitleg van het programma, vraagt een deelnemer: " Hoe laat stoppen we vanavond? Want om 2045 uur begint het EK). UGGGGHHHHH....
Maandagochtend 11.30 uur.
Ik loop naar de bar van het oord om door te geven hoe laat mijn groep zal dineren vanavond. Op de bar zie iets wat wel erg oranje is. Is dat nou ECHT een LEEUWENwup van het formaat van een handtas? UGGGGHHHHH....
Maandagmiddag 12.30 uur.
Ik sal mijn favo krant van doordeweeks open. In het midden zijn meer dan 5 pagina's besteed aan het EK, vermomd onder het kopje "SPORT". Gelukkig staat Pieter van de Hoogeband in een klein hoekje op een foto in z'n speedozwempak, anders had het katern
net zo goed "VOETBAL" kunnen heten. UGGGGHHHHH....
Maandagmiddag 13.30 uur.
SMS van een van beste vriendinnetjes: Heej dames, zin om voetbal te kijken? Op het Neude staat een heel groot scherm. Gaan jullie mee?
UGGGGHHHHH....
Voor iemand die het EK probeert te vermijden ben ik niet erg succesvol tot nu toe...
WORDT VERVOLGD.....
Inmiddels (nar biojna 10 jaar in nederland) ben ik zover dat ik het zelf geaccepteerd heb. Mijn vrienden nog niet helemaal, ze zijn wel hun best aan het doen. Ze snappen nog steeds niet dat ik niet van voetbal hou ("maar wel van Nederland, toch????")maar ze houden erg veel van mij, dus ook zij doen hun best. Om me te vergeven.
Daarom heb ik dit jaar eindelijk besloten: ik doe niet mee. Ik doe niet mee.
Maar eerder gezegd dan gedaan, helaas. Want net zo hard als ik mijn best heb gedaan om mee te doen moet ik nu mijn best doen om niet mee te doen. Want overal, overal waar ik maar kijk, staat het EK op je te wachten. Ja, nee, ik bedoel niet de alomtegenwoordigde marketing gekte. Dat weten we nu inmiddels wel. Tijdens Sinterklaas, WK en EK moet gewoon zo weinig mogelijk winkelen. Ik bedoel, het gaat ver, maar in de supermarkt kom ik toch niet zo vaak en hier en daar een vlaggetje in de hema en de etos vind ik best wel gezellig. Waar ik op doel zijn alle andere stukken van mijn leven. Bijvoorbeeld:
Maandagochtend 0755 uur.
Ik zit aan het ontbijt. Ik loop langs het buffet van het conferentiecentrum waar ik deze week aan het trainen ben en gisteravond al naartoe ben gereden. Er zitten oranje vlaggetjes op de cakejes. UGGGGGGGHHHHHH. Ook goedemorgen.
Maandagochtend 0759 uur.
Ik loop langs de krantentafel. :"Italie kom maar op". Hmm. Nederland zal wel tegen Italie moeten. UGGGGHHHHH....
Maandagochtend 0900 uur.
Ik open een nieuwe training. Ik ben net klaar met mezelf en mijn co-trainer te introduceren. Voordat ik al begonnen ben aan de uitleg van het programma, vraagt een deelnemer: " Hoe laat stoppen we vanavond? Want om 2045 uur begint het EK). UGGGGHHHHH....
Maandagochtend 11.30 uur.
Ik loop naar de bar van het oord om door te geven hoe laat mijn groep zal dineren vanavond. Op de bar zie iets wat wel erg oranje is. Is dat nou ECHT een LEEUWENwup van het formaat van een handtas? UGGGGHHHHH....
Maandagmiddag 12.30 uur.
Ik sal mijn favo krant van doordeweeks open. In het midden zijn meer dan 5 pagina's besteed aan het EK, vermomd onder het kopje "SPORT". Gelukkig staat Pieter van de Hoogeband in een klein hoekje op een foto in z'n speedozwempak, anders had het katern
net zo goed "VOETBAL" kunnen heten. UGGGGHHHHH....
Maandagmiddag 13.30 uur.
SMS van een van beste vriendinnetjes: Heej dames, zin om voetbal te kijken? Op het Neude staat een heel groot scherm. Gaan jullie mee?
UGGGGHHHHH....
Voor iemand die het EK probeert te vermijden ben ik niet erg succesvol tot nu toe...
WORDT VERVOLGD.....
06 June, 2008
weten
Wanneer weet je het nou zeker dat iets is zoals het is?
Momenteel zitten we massaal (althans, mijn vrienden en ik wel) in een soort hype die gaat ovet het volgen van je gevoel/ je intuitie/ je hart / je passie/ je echte ik, noem het wat je wilt. Volg dus even vooral niet je cognitieve, analytische vaardigheden die je je hele leven tot nu toe al hebt aan moeten leren, laat dat maar even los en ga voor je gevoel. Tja, dat gaat natuurlijk niet zomaar. Ik beschouw mezelf als een aardig gevoelsmens, wellicht dat mijn mediterrane achtergrond hiet iets mee te maken heeft, maar toch neemt mijn ratio vaak over.
Daar waar ik weet dat hetgeen wat ik aan het doen ben niet klopt, wil ik toch graag mijn best doen om het te laten werken. En, terwijl mijn gevoelssprieten keihard NEE aan het gillen zijn, krijgt mijn ratio blijkbaar toch de ruimte om over te nemen en me te overtuigen om het weer te proberen. Want het is werkelijk een ware kunst om te proberen een besluit te nemen precies in het moment tussen dat mijn gevoel iets roept in de trant van: "dit klopt niet!!!" en het moment dat mijn gedachten overnemen: "naja, maar zo erg is het niet, zij heeft ook haar eigen problemen, vorige keer was het leuk samen, het zal we anders worden volgende keer zal het weer beter gaan....". Bij mij duurt dit, vermoed ik, een aantal nanoseconden. Ik moet dus erg snel zijn wil ik "het" te pakken krijgen. En als ik "het" te pakken krijg heb ik een mooi argument voor mezelf, namelijk dat ik "het" nu weet. En dan kan ik handelen. Dan zeg ik nee tegen iemand, of ga ik een conflict aan wat ik niet durfde, of spreek ik iets uit waarvan ik weet dat het de ander pijn zal doen. En ben ik tevreden en trots dat ik "het" heb geweten en "het" goede besluit heb kunnen nemen.
Alleen, dan is het verhaal nog lang niet over. Want na elke soortgelijke handeling komt mijn ratio natuurlijk alsnog even op de koffie. En keren de gedachten vrolijk terug. "Ben je niet te hard geweest? Heb je wel alles goed overwogen? Weet je het wel zeker?" Wat hardnekkig is dit figuur zeg. En vermoeiend. Want binnen een mum van een tijd lig ik weer in twijfelende kreukels. Heb ik "het" nou zeker weten geweten?
Pfftt, ik weet het niet. Zoals een goed vriendin gister tegen me zei aan de telefoon: "Ik doe maar wat". Daar werd ik weer blijer van. Ik ga ook eens proberen gewoon maar wat te doen. En misschien wat minder te weten.
Momenteel zitten we massaal (althans, mijn vrienden en ik wel) in een soort hype die gaat ovet het volgen van je gevoel/ je intuitie/ je hart / je passie/ je echte ik, noem het wat je wilt. Volg dus even vooral niet je cognitieve, analytische vaardigheden die je je hele leven tot nu toe al hebt aan moeten leren, laat dat maar even los en ga voor je gevoel. Tja, dat gaat natuurlijk niet zomaar. Ik beschouw mezelf als een aardig gevoelsmens, wellicht dat mijn mediterrane achtergrond hiet iets mee te maken heeft, maar toch neemt mijn ratio vaak over.
Daar waar ik weet dat hetgeen wat ik aan het doen ben niet klopt, wil ik toch graag mijn best doen om het te laten werken. En, terwijl mijn gevoelssprieten keihard NEE aan het gillen zijn, krijgt mijn ratio blijkbaar toch de ruimte om over te nemen en me te overtuigen om het weer te proberen. Want het is werkelijk een ware kunst om te proberen een besluit te nemen precies in het moment tussen dat mijn gevoel iets roept in de trant van: "dit klopt niet!!!" en het moment dat mijn gedachten overnemen: "naja, maar zo erg is het niet, zij heeft ook haar eigen problemen, vorige keer was het leuk samen, het zal we anders worden volgende keer zal het weer beter gaan....". Bij mij duurt dit, vermoed ik, een aantal nanoseconden. Ik moet dus erg snel zijn wil ik "het" te pakken krijgen. En als ik "het" te pakken krijg heb ik een mooi argument voor mezelf, namelijk dat ik "het" nu weet. En dan kan ik handelen. Dan zeg ik nee tegen iemand, of ga ik een conflict aan wat ik niet durfde, of spreek ik iets uit waarvan ik weet dat het de ander pijn zal doen. En ben ik tevreden en trots dat ik "het" heb geweten en "het" goede besluit heb kunnen nemen.
Alleen, dan is het verhaal nog lang niet over. Want na elke soortgelijke handeling komt mijn ratio natuurlijk alsnog even op de koffie. En keren de gedachten vrolijk terug. "Ben je niet te hard geweest? Heb je wel alles goed overwogen? Weet je het wel zeker?" Wat hardnekkig is dit figuur zeg. En vermoeiend. Want binnen een mum van een tijd lig ik weer in twijfelende kreukels. Heb ik "het" nou zeker weten geweten?
Pfftt, ik weet het niet. Zoals een goed vriendin gister tegen me zei aan de telefoon: "Ik doe maar wat". Daar werd ik weer blijer van. Ik ga ook eens proberen gewoon maar wat te doen. En misschien wat minder te weten.
02 June, 2008
doorbreken van een patroon
Dat het 5 maanden zou kosten had ik toch echt niet verwacht. Ik bedoel, gedragsverandering is toch wel mijn vak, ik meen er inmiddeels wel redelijk wat vanaf te weten. Denk ik.
Niet dat gedragaverandering bij mij 5 maanden duurt, dat bedoel ik niet. Ik ben een redelijk snelle leerling, een early adopter zoals ze dat noemen in de grote wereld der marketeers. Dus gedrag verander ik gewoon, op de ene dag naar de andere.
Een voorbeeld. Al sinds het begin van mijn nieuw verworven zelfstandig ondernemerschap voelde ik me eenzaam thuis. Dat heeft een week geduurd. Na een week (dus na voldoende bevestiging dat het ook klopt wat ik voel) heb ik een planning gemaakt. Dagen waarop ik niet train en geen andere afspraken heb, werk ik alleen de ochtenden. De middag is voor lunch met vriendinnen die 3-4 dagen werken, boodschappen, zwemmen, huis schoonmaken etc. Als ik nou toch langer moet werken, neem ik een pauze, ga ik de stad in en werk ik de rest van de middag in de kroeg. Ik plan mijn week de week ervoor en zorg ervoor dat ik altijd gezond eten in huis heb, om te voorkomen dat ik zowel dik als depressief wordt van alle suiker. Opgelost. Ik begreep laatst weer eens van iemand dat ik hier redelijk masculien in ben, hmmmmmm... of ik daar zo blij mee ben.
Maar goed.
Dat was maand 1. Maand 2 verliep goed. Maand 3 ook. Alleen, ik blijf wel toch echt wel vrouw. Want de gedachtes doemde weer toch weer op:
- dit is toch wel een oppervlakkige oplossing die je hebt gevonden voor je eenzaamheid, moet je niet meer aandacht schenken aan wat er echt aan de hand is?
- ja, je wilde minder werken en meer genieten, maar wat is genieten eigenlijk voor je?
- tja, dat zwemmen en huis schoonmaken is wel leuk, maar past dit wel bij je identiteit?
- en zo nog ongeveer 80, ik bespaaaaaaaar je ze
Doodvermoeiend. Maar wel nodig om te onderzoeken. Want, ook al ben ik van het snelle leren (in dit geval probleem identificeren, eigen ovetuigingen en angsten onderkennen, deze toetsen met de werkelijkheid, nieuw gedrag aanleren)toch blijf ik een denker, een emotionele denker (ja, voor sommigen het synoniem voor vrouw inderdaad!). Dus moet ik er wel wat mee. Anders duiken ze toch weer op, al die fijne gedachtes. En ben ik na vijf maanden pas eindelijk een stuk verder in wat ik van mezelf vind als zelfstandig werker. En kan ik eindelijk ECHT een keer uitslapen zonder me heel erg schuldig te voelen. Kan ik met alle rust een middag weer op mijn weblog zitten en een weer alle gedachten die ik had achter elkaar in mijn post zetten.
Maar, eerlijk? Liever wil ik er niet aan. Gedoe is het. Vind mijn man ook.
Maar ik kom er niet onderuit. Hij trouwens ook niet ;)
Niet dat gedragaverandering bij mij 5 maanden duurt, dat bedoel ik niet. Ik ben een redelijk snelle leerling, een early adopter zoals ze dat noemen in de grote wereld der marketeers. Dus gedrag verander ik gewoon, op de ene dag naar de andere.
Een voorbeeld. Al sinds het begin van mijn nieuw verworven zelfstandig ondernemerschap voelde ik me eenzaam thuis. Dat heeft een week geduurd. Na een week (dus na voldoende bevestiging dat het ook klopt wat ik voel) heb ik een planning gemaakt. Dagen waarop ik niet train en geen andere afspraken heb, werk ik alleen de ochtenden. De middag is voor lunch met vriendinnen die 3-4 dagen werken, boodschappen, zwemmen, huis schoonmaken etc. Als ik nou toch langer moet werken, neem ik een pauze, ga ik de stad in en werk ik de rest van de middag in de kroeg. Ik plan mijn week de week ervoor en zorg ervoor dat ik altijd gezond eten in huis heb, om te voorkomen dat ik zowel dik als depressief wordt van alle suiker. Opgelost. Ik begreep laatst weer eens van iemand dat ik hier redelijk masculien in ben, hmmmmmm... of ik daar zo blij mee ben.
Maar goed.
Dat was maand 1. Maand 2 verliep goed. Maand 3 ook. Alleen, ik blijf wel toch echt wel vrouw. Want de gedachtes doemde weer toch weer op:
- dit is toch wel een oppervlakkige oplossing die je hebt gevonden voor je eenzaamheid, moet je niet meer aandacht schenken aan wat er echt aan de hand is?
- ja, je wilde minder werken en meer genieten, maar wat is genieten eigenlijk voor je?
- tja, dat zwemmen en huis schoonmaken is wel leuk, maar past dit wel bij je identiteit?
- en zo nog ongeveer 80, ik bespaaaaaaaar je ze
Doodvermoeiend. Maar wel nodig om te onderzoeken. Want, ook al ben ik van het snelle leren (in dit geval probleem identificeren, eigen ovetuigingen en angsten onderkennen, deze toetsen met de werkelijkheid, nieuw gedrag aanleren)toch blijf ik een denker, een emotionele denker (ja, voor sommigen het synoniem voor vrouw inderdaad!). Dus moet ik er wel wat mee. Anders duiken ze toch weer op, al die fijne gedachtes. En ben ik na vijf maanden pas eindelijk een stuk verder in wat ik van mezelf vind als zelfstandig werker. En kan ik eindelijk ECHT een keer uitslapen zonder me heel erg schuldig te voelen. Kan ik met alle rust een middag weer op mijn weblog zitten en een weer alle gedachten die ik had achter elkaar in mijn post zetten.
Maar, eerlijk? Liever wil ik er niet aan. Gedoe is het. Vind mijn man ook.
Maar ik kom er niet onderuit. Hij trouwens ook niet ;)
25 May, 2008
attention deficit generation
In de afgelopen paar weken had ik eindelijk eens wat meer tijd over. Niet over, maar zinvol te besteden aan andere activtiteiten zoals bijvoorbeeld het bezoeken van lezingen, congressen, bijeenkomsten en theatervoorstellingen.
Ik heb in 2,5 weken tijd 5 bijeenkomsten'gedaan'. Hiervan heeft geen enkele daadwerkelijk mijn aandacht kunnen houden. Niet langer dan 10 minuten in ieder geval (de kortste duurde 1 uur en de langste 3 uur). Nu zouden we hieruit natuurlijk kunnen concluderen dat mijn smaak gewoonweg slecht is en ik helaas de verkeerde keuzes heb gemaakt. Maar... resultaten uit mijn (keuze)verleden bieden zeker een garantie voor mijn toekomst en tot nu toe heb ik altijd gebleken goed te kunnen kiezen.
Nee, ik bemerk bij mezelf helaas iets heel anders, iets wat me in alle eerlijkheid ook best wat zorgen baart: ik kan namelijk, volgens mij, niet meer langer dan 10 minuten luisteren naar een inhoudelijk , vertellen, verklarend, verlopend verhaal. Natuurlijk varieert dit fenomeen sterk per soort, vorm en lengte van verhaal, maar inmiddels komt het fenomeen dusdanig vaak voor dat ik wel een hypothese durf te formuleren: langer dan 10 minuten mijn aandacht erbij houden vind ik een werkelijke opgave.
Ik durf nu ook al meerdere mogelijke oorzaken aan te wijzen:
- mijn generatie lijdt aan attention deficits, we zijn inmiddels dusdanig veel geprikkeld dat we niet meer open staan voor matige prikkels (in dit geval een pratend mens die langer dan 10 minuten iets aan het vertellen is)
- ik lijdt aan zelf aan ADHD (gelukkig kom ik vrijdag weer eens bij de huisarts, kan ik het meteen vragen, hoewel ik me niet kan herinneren dat ik hier op school last van heb gehad)
- de keuzes die ik maak zijn zeer slecht en ik moet me maar weer een meer verdiepen in de materie voordat ik op intuitie of op basis van advies van vrienden ergens naartoe ga
- het is puur toeval van omstandigheden, leef in het hier en nu (dank u meneer Tolle)en houd je niet bezig met zaken uit het verleden die uw energie alleen maar verspillen
Ik heb weer een leuk onderzoekje voor mezelf. Ik ga aan de slag!
Keep you posted....
Ik heb in 2,5 weken tijd 5 bijeenkomsten'gedaan'. Hiervan heeft geen enkele daadwerkelijk mijn aandacht kunnen houden. Niet langer dan 10 minuten in ieder geval (de kortste duurde 1 uur en de langste 3 uur). Nu zouden we hieruit natuurlijk kunnen concluderen dat mijn smaak gewoonweg slecht is en ik helaas de verkeerde keuzes heb gemaakt. Maar... resultaten uit mijn (keuze)verleden bieden zeker een garantie voor mijn toekomst en tot nu toe heb ik altijd gebleken goed te kunnen kiezen.
Nee, ik bemerk bij mezelf helaas iets heel anders, iets wat me in alle eerlijkheid ook best wat zorgen baart: ik kan namelijk, volgens mij, niet meer langer dan 10 minuten luisteren naar een inhoudelijk , vertellen, verklarend, verlopend verhaal. Natuurlijk varieert dit fenomeen sterk per soort, vorm en lengte van verhaal, maar inmiddels komt het fenomeen dusdanig vaak voor dat ik wel een hypothese durf te formuleren: langer dan 10 minuten mijn aandacht erbij houden vind ik een werkelijke opgave.
Ik durf nu ook al meerdere mogelijke oorzaken aan te wijzen:
- mijn generatie lijdt aan attention deficits, we zijn inmiddels dusdanig veel geprikkeld dat we niet meer open staan voor matige prikkels (in dit geval een pratend mens die langer dan 10 minuten iets aan het vertellen is)
- ik lijdt aan zelf aan ADHD (gelukkig kom ik vrijdag weer eens bij de huisarts, kan ik het meteen vragen, hoewel ik me niet kan herinneren dat ik hier op school last van heb gehad)
- de keuzes die ik maak zijn zeer slecht en ik moet me maar weer een meer verdiepen in de materie voordat ik op intuitie of op basis van advies van vrienden ergens naartoe ga
- het is puur toeval van omstandigheden, leef in het hier en nu (dank u meneer Tolle)en houd je niet bezig met zaken uit het verleden die uw energie alleen maar verspillen
Ik heb weer een leuk onderzoekje voor mezelf. Ik ga aan de slag!
Keep you posted....
05 May, 2008
succes
Eindelijk, succes!
Dat ik voldoende opdrachten zou hebben, heb ik me geen zorgen over gemaakt, dat was bij start al redelijk duidelijk. Dat ik door de mand zou vallen (wat? voor jezelf op je 27ste? en dan een jaar op reis? dat lukt je nooit!!) heb ik me helemaal geen zorgen gemaakt. Dat ik mijn opdrachten goed zou kunnen volbrengen, heb ik me een beetje (gezonde) zorgen over gemaakt. dat ik iets voor elkaar krijg als ik dat eenmaal besluit is iets wat ik al langer ken vanmezelf.
Een ander apsect van mijn karakter (ook al langer bekend) kreeg echter wel een flinke uitdaging. Ten doel heb ik namelijk gesteld om minder lang en minder hard te werken. Mijn prestatiedrang aan de kant te zetten en eens te genieten van alles dat gebeurt. Of ik daar succesvol in zou worden, heb ik ten zeerste betwijfeld.
Afgelopen week was ik (zoals heel nederland, dus al had ik willen werken..., maar goed) vrij. Op vakantie kan ik ff niet (geld, reis, sparen!). Dus was ik thuis. In mijn e-mail stonden nog een aantal vragen die ik moest beanwtoorden. Ik heb met mezelf afgesproken ze tot 6 mei te laten staan en mezelf ook de opdracht gegeven om dan ook snachts te kunnen slapen. Tot en met vrijdag redelijk goed gelukt. En toen kwam het zoveelste weekend van deze week (voor mijn gevoel hebben we dus 4 weekenden achter de rug). Zondag middag zat ik met een vriend op het terras. Ik hoor mezelf zeggen dat ik me verveel. Huh? Uitrusten, relaxen was het toch? En ik verveel me?
Blijkbaar. Niet dat ik het niet heerlijk heb gevonden om mijn vrienden weer eens goed te zien(!!!) maar op dag 9 van de leegheid heb ik het gehad. Ik ga weer aan de slag met een nieuw voornemen: balans.....
Dat ik voldoende opdrachten zou hebben, heb ik me geen zorgen over gemaakt, dat was bij start al redelijk duidelijk. Dat ik door de mand zou vallen (wat? voor jezelf op je 27ste? en dan een jaar op reis? dat lukt je nooit!!) heb ik me helemaal geen zorgen gemaakt. Dat ik mijn opdrachten goed zou kunnen volbrengen, heb ik me een beetje (gezonde) zorgen over gemaakt. dat ik iets voor elkaar krijg als ik dat eenmaal besluit is iets wat ik al langer ken vanmezelf.
Een ander apsect van mijn karakter (ook al langer bekend) kreeg echter wel een flinke uitdaging. Ten doel heb ik namelijk gesteld om minder lang en minder hard te werken. Mijn prestatiedrang aan de kant te zetten en eens te genieten van alles dat gebeurt. Of ik daar succesvol in zou worden, heb ik ten zeerste betwijfeld.
Afgelopen week was ik (zoals heel nederland, dus al had ik willen werken..., maar goed) vrij. Op vakantie kan ik ff niet (geld, reis, sparen!). Dus was ik thuis. In mijn e-mail stonden nog een aantal vragen die ik moest beanwtoorden. Ik heb met mezelf afgesproken ze tot 6 mei te laten staan en mezelf ook de opdracht gegeven om dan ook snachts te kunnen slapen. Tot en met vrijdag redelijk goed gelukt. En toen kwam het zoveelste weekend van deze week (voor mijn gevoel hebben we dus 4 weekenden achter de rug). Zondag middag zat ik met een vriend op het terras. Ik hoor mezelf zeggen dat ik me verveel. Huh? Uitrusten, relaxen was het toch? En ik verveel me?
Blijkbaar. Niet dat ik het niet heerlijk heb gevonden om mijn vrienden weer eens goed te zien(!!!) maar op dag 9 van de leegheid heb ik het gehad. Ik ga weer aan de slag met een nieuw voornemen: balans.....
09 April, 2008
alles lijkt ineens te kunnen
ik vlieg
ik ben hier en overal
ik zie het randje van de wereld
er komt lucht
ik ben hier en overal
het mag; wat vrij
er komt lucht
ik adem diep
het mag; wat vrij
alles lijkt ineens te kunnen
ik adem diep
mijn borst raakt voller dan ooit
alles lijkt ineens te kunnen
ik zie t randje van de wereld
mijn borst raakt voller dan ooit
ik vlieg
met dank aan de pantoem vorm, marieke
ik ben hier en overal
ik zie het randje van de wereld
er komt lucht
ik ben hier en overal
het mag; wat vrij
er komt lucht
ik adem diep
het mag; wat vrij
alles lijkt ineens te kunnen
ik adem diep
mijn borst raakt voller dan ooit
alles lijkt ineens te kunnen
ik zie t randje van de wereld
mijn borst raakt voller dan ooit
ik vlieg
met dank aan de pantoem vorm, marieke
30 March, 2008
authentiek Texel
Dit weekend ben ik gevlucht naar Texel. Lekker in maart, en bewust juist het weekend na de pasen. Op zoek naar zaken die in de steden moeilijker te vinden zijn: rust, weinig mensen, stilte, lokaal, vers eten, wijnen, bieren. Op een ideale plek kwamen we het allemaal tegen. Een luxe caravan met z'n kop op het weiland, vol zicht op grazende paarden en overvliegende spreeuwen. Een strandtent met een houtkachel en een heerlijk Schuumkopje bij de hand. Mosselen gebrouwen in texels bier achter een raam aan zee, leunend tegen een kussen. Bij vetrek knoopten mijn man en ik een gesprek aan met de eigenaresse van silvercamp. In het gesprekje behandelen we het lekkere brood dat ze bij het ontbijt serveren. Dat we zo blij zijn dat het biologisch is, zo zuiver en vers. Ja, legt ze uit, daar hebben ze lang naar gezocht. Nu eindelijk hebben ze een goede bakkerij gevonden in Alkmaar.... Ze halen het twee keer per week op en bakken het zelf af. De eerste stilte valt. Hoort ze wat we denken? Verder in het gesprek vragen we door over het prachtige riet dat aan de rand van onze airstream staat. Of we ergens een paar stekken kunnen kopen voor thuis. Ja tuurlijk, zegt ze. Even denken. Waar had ze het ook alweer vandaan gehaald? Owja, ze weet het weer. Zeist, was het. Kennen jullie het...?
25 March, 2008
simpel
wat kan het toch simpel zijn
wanneer je doorziet dat jij degene bent die kiest
om in alle complexiteit
te gaan staan voor wat je zelf wilt
hoe simpel kan dan ineens alles zijn
wanneer je doorziet dat jij degene bent die kiest
om in alle complexiteit
te gaan staan voor wat je zelf wilt
hoe simpel kan dan ineens alles zijn
09 March, 2008
alleen
"Waar blijf je nou?"
"Je had toch meer tijd over nu?"
Vrienden, kennissen, (oud)collega's, webloglezers en niet. Allen stellen ze dezelfde soort vraag de laatste paar weken. Waar ik blijf!?!
Tja, waar ben ik eigenlijk? Waar heb ik het zo druk mee?
Sinds 1-1-08 ben ik dus 'voor mezelf begonnen'. In de opstart zat ik in een prima hype, alles erop en eraan. Die wolk? Die roze? Daar zat ik op. Maandenlang!
Totdat de minder leuke kanten langzaam door begonnen te dringen. Dat bijvoorbeeld hoe leuk ik alles ook vind, ik wel voor MEZELF ben. Met MEZELF (en dus niet met anderen). In MEZELF. Op MEZELF.
Erg stoer. Erg leuk. Maar ook erg alleen.
Voldoende tijd dus om eens weer lekker in mijn eigen onzekerheden te zakken. Weer eens uitgebreid in gesprek te raken met alle minder mooie kanten van mijn persona. Ze voldoende de ruimte te geven om zo nu en dan aan het (mijn) roer te komen. Een ook weer eens geconfronteerd te worden met alle zaken waar ik minder goed in ben. Aangezien ik meer dan 75% van mijn tijd aan de slag ben met nieuwe werkzaamheden, komt dat nogal eens voor. Hmmm....
Het is dus weer zover. Mijn valkuilen, schaduwkanten, belemmerende overtuigingen en ik zitten weer eens lekker met elkaar op de bank. En dat kost best ff wat tijd!
Het zijn trouwens geen nieuwe dingen hoor, het zijn juist weer die oude koeien. Een beetje had ik gehoopt ze achter me te hebben gelaten, in die diepe sloot daar in Heeze (sorry, dit is echt insider). Maar nee hoor, ze zijn er weer. En gelukkig maar. Want ze zijn heel herkenbaar. Een heel erg van mij, ze horen blijkbaar echt bij wie ik ben.
Ik word er niet blijer om maar ze zijn van mij en daar ben ik dankbaar om.
Ik zal ze maar weer eens wat meer gaan koesteren...
"Je had toch meer tijd over nu?"
Vrienden, kennissen, (oud)collega's, webloglezers en niet. Allen stellen ze dezelfde soort vraag de laatste paar weken. Waar ik blijf!?!
Tja, waar ben ik eigenlijk? Waar heb ik het zo druk mee?
Sinds 1-1-08 ben ik dus 'voor mezelf begonnen'. In de opstart zat ik in een prima hype, alles erop en eraan. Die wolk? Die roze? Daar zat ik op. Maandenlang!
Totdat de minder leuke kanten langzaam door begonnen te dringen. Dat bijvoorbeeld hoe leuk ik alles ook vind, ik wel voor MEZELF ben. Met MEZELF (en dus niet met anderen). In MEZELF. Op MEZELF.
Erg stoer. Erg leuk. Maar ook erg alleen.
Voldoende tijd dus om eens weer lekker in mijn eigen onzekerheden te zakken. Weer eens uitgebreid in gesprek te raken met alle minder mooie kanten van mijn persona. Ze voldoende de ruimte te geven om zo nu en dan aan het (mijn) roer te komen. Een ook weer eens geconfronteerd te worden met alle zaken waar ik minder goed in ben. Aangezien ik meer dan 75% van mijn tijd aan de slag ben met nieuwe werkzaamheden, komt dat nogal eens voor. Hmmm....
Het is dus weer zover. Mijn valkuilen, schaduwkanten, belemmerende overtuigingen en ik zitten weer eens lekker met elkaar op de bank. En dat kost best ff wat tijd!
Het zijn trouwens geen nieuwe dingen hoor, het zijn juist weer die oude koeien. Een beetje had ik gehoopt ze achter me te hebben gelaten, in die diepe sloot daar in Heeze (sorry, dit is echt insider). Maar nee hoor, ze zijn er weer. En gelukkig maar. Want ze zijn heel herkenbaar. Een heel erg van mij, ze horen blijkbaar echt bij wie ik ben.
Ik word er niet blijer om maar ze zijn van mij en daar ben ik dankbaar om.
Ik zal ze maar weer eens wat meer gaan koesteren...
04 February, 2008
luiers en hormonen
Twee van mijn vriendinnen zijn zwanger. En ik ben heel jaloers op ze..
Nee, niet omdat mijn eigen biologische klok ineens aan het tikken is geslagen.
Nee, ook niet omdat ik ook zo graag wil settle-en.
Nee, ook niet omdat ze glanzen van geluk (hoewel...).
Waar ik jaloers op ben zijn hun hormonen. Je moet er wat misselijkheid voor over hebben, maar wat je ervoor terug krijgt is zeker 'jaloerswaardig':
ZONDAG: Quote gesprek met vriendin 1: " Hoe gaat het nu met je?" "Heel goed eigenlijk. Als ik honger heb, dan eet ik gewoon, ben ik moe dan ga ik slapen. Op het werk? Als het me niet aanstaat, zeg ik dat maar. Als ik iets niet wil geef ik dat aan en moeders heb ik inmiddels ook al duidelijk verteld waar mijn grenzen liggen rondom hun bemoeienis met de zwangerschap. Ik bedoel, ik hou van ze, maar ze moeten gewoon niet te ver gaan." Met open mond zit ik naar haar te kijken. Ik heb namelijk nogal wat 'gereisd' de afgelopen tijd om zover te komen dat ik makkelijker keuzes kan maken. En zij? "Ja, ik weet ook wel dat gewoon de hormonen zijn, maar ik heb gewoon geen zin in moeilijkheid. Daarom zeg ik maar wat ik nodig heb. En dat werkt soms goed en soms niet. Tja, ik moet het toch gewoon kwijt...."
MAANDAG: Met vriendin 2 werk ik ook nog samen. We hebben in de ochtend een bespreking en helemaal wakker ben ik zeker nog niet. In het werken met haar ben ik gewend redelijk te mogen sturen. Niet dat ik altijd maar mijn gang mag gaan, maar ik kreeg meestal voldoende ruimte voor mijn ideeen, creativiteit en filosofieen.
Hoewel nog slaperig, begin ik zelf met iets in de trant van: "Zullen we eerst het kader met elkaar neerzetten, de doelstelling voor het gesprek?" Ze neemt vrijwel meteen over: "Nah, dat zal niet nodig zijn, ik weet al wel vrij goed wat ik wil. We lopen het stuk door en dan komt alles wel langs (ik spaar jullie de details over hoe en wat). "Met een rotvaart (NOGMAALS: maandag, 1000 uur) loopt ze door het stuk heen. "Dit wil ik, dat wil ik, hierover hebben we dit besloten en daarover dat. Dit wordt de fee, zo bouwen we het op, deze en deze maanden en dit moet het resultaat zijn. Akkoord?". Weer valt mijn mond open... Binnen een ruim half uur zijn we klaar met bespreken. Ze klapt haar laptop open, agenda etc. " Zo, ik ga weer aan het werk."
MAANDAG, IETS LATER OP DE DAG:
Flabbergasted reflecteer ik op mijn relatie met ze. Wat gebeurt er? Ik bedoel, de laatste tijd wordt er veel geschreven over vriendenrelaties die bezwijken onder het wel of geen kinderen krijgen. Dat het moeilijk is om een gesprek te hebben als de een wel en de ander geen kinderen heeft. Dat je elkaar niet meer begrijpt. Dat het alleen nog maar over kinderen, luiers en hormonen gaat.
Als ik het zo bezie, gaat het inderdaad nu even veel over hormonen. Maar dat het niet aansluit? Als ik kijk naar De Thema's van Mijn Leven, dan gaat het alleen maar over kiezen, durven zeggen wat ik wil en doorpakken op wat ik vind nodig is.
Hoezo, geen aansluiting?
Niet dat ik een hormonenspuitje wens (hoewel.....) maar mijn vermoeden is dat ik van vriendin 1 en 2 heel veel kan leren op dit moment... HEERLIJK!
Nee, niet omdat mijn eigen biologische klok ineens aan het tikken is geslagen.
Nee, ook niet omdat ik ook zo graag wil settle-en.
Nee, ook niet omdat ze glanzen van geluk (hoewel...).
Waar ik jaloers op ben zijn hun hormonen. Je moet er wat misselijkheid voor over hebben, maar wat je ervoor terug krijgt is zeker 'jaloerswaardig':
ZONDAG: Quote gesprek met vriendin 1: " Hoe gaat het nu met je?" "Heel goed eigenlijk. Als ik honger heb, dan eet ik gewoon, ben ik moe dan ga ik slapen. Op het werk? Als het me niet aanstaat, zeg ik dat maar. Als ik iets niet wil geef ik dat aan en moeders heb ik inmiddels ook al duidelijk verteld waar mijn grenzen liggen rondom hun bemoeienis met de zwangerschap. Ik bedoel, ik hou van ze, maar ze moeten gewoon niet te ver gaan." Met open mond zit ik naar haar te kijken. Ik heb namelijk nogal wat 'gereisd' de afgelopen tijd om zover te komen dat ik makkelijker keuzes kan maken. En zij? "Ja, ik weet ook wel dat gewoon de hormonen zijn, maar ik heb gewoon geen zin in moeilijkheid. Daarom zeg ik maar wat ik nodig heb. En dat werkt soms goed en soms niet. Tja, ik moet het toch gewoon kwijt...."
MAANDAG: Met vriendin 2 werk ik ook nog samen. We hebben in de ochtend een bespreking en helemaal wakker ben ik zeker nog niet. In het werken met haar ben ik gewend redelijk te mogen sturen. Niet dat ik altijd maar mijn gang mag gaan, maar ik kreeg meestal voldoende ruimte voor mijn ideeen, creativiteit en filosofieen.
Hoewel nog slaperig, begin ik zelf met iets in de trant van: "Zullen we eerst het kader met elkaar neerzetten, de doelstelling voor het gesprek?" Ze neemt vrijwel meteen over: "Nah, dat zal niet nodig zijn, ik weet al wel vrij goed wat ik wil. We lopen het stuk door en dan komt alles wel langs (ik spaar jullie de details over hoe en wat). "Met een rotvaart (NOGMAALS: maandag, 1000 uur) loopt ze door het stuk heen. "Dit wil ik, dat wil ik, hierover hebben we dit besloten en daarover dat. Dit wordt de fee, zo bouwen we het op, deze en deze maanden en dit moet het resultaat zijn. Akkoord?". Weer valt mijn mond open... Binnen een ruim half uur zijn we klaar met bespreken. Ze klapt haar laptop open, agenda etc. " Zo, ik ga weer aan het werk."
MAANDAG, IETS LATER OP DE DAG:
Flabbergasted reflecteer ik op mijn relatie met ze. Wat gebeurt er? Ik bedoel, de laatste tijd wordt er veel geschreven over vriendenrelaties die bezwijken onder het wel of geen kinderen krijgen. Dat het moeilijk is om een gesprek te hebben als de een wel en de ander geen kinderen heeft. Dat je elkaar niet meer begrijpt. Dat het alleen nog maar over kinderen, luiers en hormonen gaat.
Als ik het zo bezie, gaat het inderdaad nu even veel over hormonen. Maar dat het niet aansluit? Als ik kijk naar De Thema's van Mijn Leven, dan gaat het alleen maar over kiezen, durven zeggen wat ik wil en doorpakken op wat ik vind nodig is.
Hoezo, geen aansluiting?
Niet dat ik een hormonenspuitje wens (hoewel.....) maar mijn vermoeden is dat ik van vriendin 1 en 2 heel veel kan leren op dit moment... HEERLIJK!
op zoek
naar die ene
die mooie
die mij gelukkig zal maken
diegene
die alles heeft wat ik zo begeer
en daarmee de sleutel tot mijn geluk, ik hoop...
ik zoek
hij zoekt
gelukkig vinden we vaak samen
datgene waar we niet naar op zoek waren
die mooie
die mij gelukkig zal maken
diegene
die alles heeft wat ik zo begeer
en daarmee de sleutel tot mijn geluk, ik hoop...
ik zoek
hij zoekt
gelukkig vinden we vaak samen
datgene waar we niet naar op zoek waren
Subscribe to:
Posts (Atom)
